«เด็กดี ซินเอ๋อร์ ครานี้มารดาเชิญหมอเทวดามาให้เจ้าแล้ว เขาต้องรักษาเจ้าให้หายขาดได้แน่ ต่อไปเจ้าก็ไม่ต้องดื่มยาทุกวันอีกแล้ว»
«จริงหรือ?»
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาฉ่ำน้ำของเด็กหญิงก็เป็นประกายขึ้น ท่านหญิงจ้าวหลานพยักหน้า ก่อนกวักมือเรียกหลิวเจียเหอ «เจียเหอ มาตรวจอาการท่านหญิงหน่อย»
หลิวเจียเหอเดินเข้าไปหา เมื่อเห็นท่านหญิงมีสีหน้าอิดโรย ใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือมีเครื่องหน้าประณีต นางก็รู้สึกคุ้นเคยขึ้นมาอย่างน่าประหลาด
แต่ครู่หนึ่งก็ยังนึกไม่ออก นางประสานมือคำนับท่านหญิง «เจียเหอคารวะท่านหญิง ขอท่านหญิงยื่นมือออกมา ให้ข้าตรวจดูอาการ»
บัดนี้วิชาจับชีพจรของนางชำนาญถึงขั้นไร้ที่ติ จึงคิดตรวจดูก่อนว่าร่างกายของท่านหญิงเป็นเช่นไร
«เสด็จแม่ นางเป็นหมอเทวดาหรือ? เหตุใดดูอายุน้อยกว่าลูกตั้งมากมาย หมอเทวดาอายุน้อยถึงเพียงนี้เชียวหรือ?»
ท่านหญิงมองหลิวเจียเหอ แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย มิใช่ดูแคลน
«ซินเอ๋อร์ อย่าเห็นว่านางอายุน้อย นางเก่งกาจยิ่ง โรคที่ผู้อื่นรักษาไม่หาย นางล้วนรักษาได้ ซินเอ๋อร์ ให้พี่สาวคนนี้ตรวจดูหน่อยดีหรือไม่?»
ท่านหญิงจ้าวหลานกล่าวกับบุตรีอย่างอ่อนโยน ราวกับกำลังปลอบเด็กน้อย
บุตรีของนางอ่อนแอเจ็บป่วยมาตั้งแต่เกิด บัดนี้แม้อายุสิบสามปีแล้ว แต่เพราะแทบไม่ได้ติดต่อกับโลกภายนอก นิสัยใจคอและบุคลิกจึงยังเหมือนเด็ก
ท่านหญิงมองหลิวเจียเหออยู่ครู่หนึ่ง เมื่อสัมผัสได้ถึงบรรยากาศอ่อนโยนรอบกายอีกฝ่าย จึงค่อย ๆ ยื่นมือออกมา
หลิวเจียเหอตั้งสมาธิจับชีพจร