ยามไม่มีผู้ใดสนใจ เจียงเจียเยว่ก็ส่งสาวใช้ข้างกายกลับไป จากนั้นจึงแอบมุ่งหน้าไปยังจวนกั๋วกงหนิงกั๋วเพียงลำพัง
“พวกเจ้าจงเข้าไปแจ้งสักคำ ข้ามาหามารดา มารดาของข้าคือคุณหนูใหญ่แห่งจวนนี้”
เจียงเจียเยว่เห็นจวนกั๋วกงหนิงกั๋วโอ่อ่าหรูหรา ใจก็ตื่นเต้นยินดี นางเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิแล้วออกคำสั่งแก่บ่าวเฝ้าประตูจวนกั๋วกง
บ่าวทั้งสองมองหน้ากัน ก่อนหันมามองเจียงเจียเยว่ด้วยความประหลาดใจ “เด็กน้อย ธิดาของคุณหนูใหญ่ของพวกเราไม่ได้มีหน้าตาเช่นเจ้า”
แม้ในจวนจะมีคุณหนูใหญ่อยู่สองคน ทว่าบ่าวรับใช้ทั้งหลายต่างเคยเห็นธิดาของพวกนางแล้ว เด็กน้อยตรงหน้าไม่รู้โผล่มาจากที่ใด กลับกล้าปลอมตัวเป็นธิดาของคุณหนูใหญ่เสียได้
“ข้าคือธิดาของคุณหนูใหญ่ที่พวกเจ้าเพิ่งตามกลับมา เป็นธิดาของคุณหนูแท้จริงแห่งจวนกั๋วกง ไม่ใช่ธิดาของตัวปลอมนั่น”
เจียงเจียเยว่คิดว่าพวกเขาคงเข้าใจผิดว่ามารดาที่นางพูดถึงคือเมิ่งหว่านอิ๋ง จึงอธิบายอย่างอดทนหาได้ยาก
“ธิดาของคุณหนูอาเฉียวก็ไม่ได้มีหน้าตาเช่นเจ้า ยิ่งกว่านั้น ยามนี้คุณหนูอาเฉียวก็มิได้พำนักอยู่ในจวน”
บ่าวยังคงมองเจียงเจียเยว่ด้วยความสงสัย รู้สึกว่านางไม่คล้ายหลิวอาเฉียวแม้แต่น้อย
“อะไรนะ? มารดาข้าไม่ได้อยู่ที่นี่หรือ? ถ้าเช่นนั้น...ถ้าเช่นนั้นท่านยายของข้าเล่า? ข้าจะพบท่านยาย มารดาข้ามีธิดาสองคน คนที่พวกเจ้าเห็นคือพี่สาวของข้า”
เจียงเจียเยว่เอ่ยถามอย่างฉงน
ในเมื่อมิได้พบมารดาแท้ๆ เช่นนั้นพบท่านยายก็เหมือนกัน
“คุณหนูอาเฉียวมีธิดาสองคนหรือ? แต่...พวกเจ้าหน้าตาไม่คล้ายกันแม้แต่น้อย เด็กน้อย ไปๆ อย่ามาก่อความวุ่นวายหน้าจวนกั๋วกง”