หลิวเจียเหอ: .......
เลือดที่ฮองเฮากระอักออกมานั่นเป็นเลือดพิษ!
นางไม่ได้ตื่นตระหนก ทว่าคนอื่นกลับไม่เข้าใจ
เมื่อทุกคนเห็นฮองเฮากระอักเลือด อีกทั้งขันทีเจิงยังหาเรื่องนางขึ้นมาในยามนี้ จึงพากันคิดว่าเป็นฝีมือหลิวเจียเหอ
เหล่าขันทีและนางกำนัลกรูกันเข้ามา ทำท่าจะจับกุมนาง
“ฝ่าบาทเสด็จ!”
หลิวเจียเหอยังไม่ทันเอ่ยปากแก้ต่าง ก็มีเสียงตะโกนก้องดังมาจากสวน ทุกคนต่างค้อมกายด้วยความเคารพ ประสานมือคารวะฮ่องเต้
“ฮองเฮาเป็นอย่างไรบ้าง? หมอหลวงมาแล้วหรือยัง?”
“กระหม่อมถวายบังคมฝ่าบาท กระหม่อมจะไปตรวจพระอาการฮองเฮาเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ”
ขณะฮ่องเต้หย่งคังเสด็จเข้าไปถามด้วยความร้อนพระทัย หมอหลวงหลายคนก็ตามมาจากด้านหลัง
เพราะสำนักหมอหลวงอยู่ห่างจากสวนแห่งนี้พอสมควร พวกเขาจึงมาถึงช้าไปเล็กน้อย
“ฝ่าบาท นางเป็นคนทำให้ฮองเฮากระอักเลือดพ่ะย่ะค่ะ ขอฝ่าบาทอย่าทรงละเว้นนางเป็นอันขาด!”
เมื่อเห็นฮ่องเต้เสด็จมา ขันทีเจิงก็ไม่ลืมก้าวออกไปกล่าวหาหลิวเจียเหอ
“เจ้าบอกว่าฮองเฮาถูกนางทำร้ายหรือ?”
ฮ่องเต้หย่งคังทอดพระเนตรตามสายตาไปยังหลิวเจียเหอ แววประหลาดใจวาบผ่านพระเนตร
“ฝ่าบาท ฮองเฮาทรงไม่เป็นไรเพคะ หม่อมฉันพอมีความรู้เรื่องการรักษา เมื่อครู่เห็นฮองเฮาทรงมีพระอาการกำเริบ จึงเข้าไปถวายการรักษา บัดนี้ขับพิษในพระวรกายออกมาแล้วเพคะ”
เมื่อเห็นฮ่องเต้ทอดพระเนตรมาทางตน หลิวเจียเหอก็ชี้แจงเรื่องราวอย่างใจเย็น
“เหลวไหล! ฮองเฮาถูกเจ้าทำร้ายจนกระอักเลือดแล้ว! ฝ่าบาท อย่าทรงเชื่อนางเป็นอันขาด นางอายุยังน้อยแต่จิตใจคดโกง