เหล่านางกำนัลต่างจับจ้องฮองเฮาอยู่ จึงไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นยามหลิวเจียเหอกับคนอื่น ๆ เดินเข้าใกล้
กระทั่งหลิวเจียเหอเอ่ยขึ้นก่อนว่า “แย่แล้ว ฮองเฮาทรงอยู่ในภาวะอันตราย หากปล่อยให้ล่าช้าต่อไป พระนางจะสิ้นพระชนม์!”
นางไม่รู้ว่าสตรีผู้สง่างามและสูงศักดิ์ในศาลาคือฮองเฮา แต่เมื่อเห็นเครื่องแต่งกายของอีกฝ่าย อีกทั้งเหล่านางกำนัลรอบข้างต่างนอบน้อมต่อนาง จึงพอคาดเดาได้ว่าเป็นพระสนมพระองค์ใดในวัง
“เจ้าเป็นใคร?”
เหล่านางกำนัลได้ยินดังนั้น จึงหันมามองหลิวเจียเหออย่างฉงน
“ข้าน้อยเป็นบุตรีแห่งจวนกั๋วกงหนิงกั๋ว นี่คือบุตรสาวของข้าน้อย พวกเราได้รับพระบัญชาให้เข้าเฝ้าฝ่าบาท แต่หลงทางอยู่ในวัง จึงเผลอเข้ามารบกวนที่นี่”
เมื่อเห็นแววตาซักถามของเหล่านางกำนัล หลิวอาเฉียวก็รีบก้าวออกมาปกป้องบุตรสาว
“ที่แท้ก็เป็นคุณหนูแห่งจวนกั๋วกง เสี่ยวเหมย พาพวกนางออกจากวังเถิด”
แม่นมวัยค่อนข้างมากผู้หนึ่งซึ่งอยู่ข้างกายฮองเฮา ได้ยินคำของหลิวอาเฉียวแล้ว สีหน้าก็เผยความเคารพอยู่เล็กน้อย ก่อนจะสั่งนางกำนัลร่างสูงในศาลา
หลิวเจียเหอย่อมไม่อยากออกจากวังไปทั้งอย่างนี้ นางก้าวไปหาแม่นมแล้วกล่าวว่า “แม่นม ข้าน้อยพอมีความรู้ด้านการแพทย์ อาการประชวรของฮองเฮารอช้าไม่ได้ หากไม่รักษาภายในครึ่งเค่อ พระนางอาจเป็นอัมพาตได้”
“อะไรนะ?”
แม่นมชรามีสีหน้าตื่นตระหนก ไม่รู้ว่าตกใจที่เด็กน้อยอย่างหลิวเจียเหอรักษาโรคได้ หรือเพราะได้ยินว่าฮองเฮาอาจเป็นอัมพาตกันแน่
“แม่นม โปรดให้ข้าน้อยลองดูสักครั้ง”