“ฐานะของข้าไม่คู่ควรกับท่านหญิง และยิ่งไม่คู่ควรจะเป็นบิดาของท่านหญิง บัดนี้ความทรงจำของข้ากลับคืนมาแล้ว หลังรักษาท่านหญิงจนหายดี ข้าคิดจะกลับไปอยู่เคียงข้างบิดาและพี่น้องของตน”
เหล่าแปดหลุบตาลง อธิบายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอีกครั้ง
หลังความจริงถูกเปิดเผย เขาไม่เคยคิดจะเกาะเกี่ยวความมั่งคั่งของจวนองค์หญิง ยิ่งเมื่อเห็นตู้เฮ่อฉือ ตัวหายนะผู้นั้นได้รับโทษแล้ว เขาก็วางใจขึ้นไม่น้อย
องค์หญิงจ้าวหลานรู้ว่าคำพูดของเขามีเหตุผล ทว่าไม่รู้เพราะเหตุใด ในใจก็ยังรู้สึกอึดอัดอยู่บ้าง
หลังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง นางเอ่ยเรียบ ๆ ว่า “เรื่องเหล่านี้ค่อยว่ากันภายหลัง ยามนี้เรารักษาอาการป่วยของซินเอ๋อร์ให้หายก่อน”
นางมิได้ตอบตกลง และก็มิได้ปฏิเสธ
“ได้”
เหล่าแปดมิได้ทำให้นางลำบากใจ เพียงตอบรับอย่างอ่อนโยน
เมื่อพบพ่อแท้ ๆ ของท่านหญิงแล้ว หลิวเจียเหอก็รักษาอาการป่วยของท่านหญิงจนเห็นผลอย่างรวดเร็ว ราววันที่สิบ ท่านหญิงก็วิ่งเล่นและกระโดดโลดเต้นได้แล้ว
ร่างกายของท่านหญิงอวบอิ่มขึ้นกว่าก่อนทั้งตัว ใบหน้ามีเลือดฝาด นับเป็นสภาพที่ดีเช่นนี้เป็นครั้งแรกในชีวิตของนาง
องค์หญิงจ้าวหลานยินดีเป็นอย่างยิ่ง จึงประทานสิ่งของให้หลิวเจียเหอไม่น้อย อีกทั้งอนุญาตให้นางกลับไปพักที่บ้าน เพียงเว้นหลายวันค่อยมาตรวจร่างกายของท่านหญิงสักครั้งก็พอ
*
“ท่านแม่! ข้ากลับมาแล้ว”
รถม้าจวนองค์หญิงมาส่งนางถึงหน้าบ้าน หลิวเจียเหอเปิดประตูเข้าไปอย่างร่าเริง พลางตะโกนเรียกดังลั่นไปยังลานเรือน