“สุขภาพของเจิ้น เจิ้นย่อมรู้ดี หากรู้สึกว่าไม่ไหวจริง ๆ เจิ้นจะรับผู้หนึ่งจากราชวงศ์มาเป็นรัชทายาท อาหยวน เจ้าไม่ต้องกังวลและโทษตัวเอง”
ฮ่องเต้หย่งคังทอดพระเนตรฮองเฮาอย่างอ่อนโยน
ตลอดหลายปีมานี้ มีหรือที่พระองค์จะไม่รู้ว่าฮองเฮาเอาแต่โทษตัวเองอยู่เสมอ?
แม้ในพระทัยจะไม่เคยกล่าวโทษนาง ทว่าอาหยวนผู้มีจิตใจดีมักคิดว่าการที่องค์ชายหายตัวไปในปีนั้นเป็นความผิดของตน
พระองค์ทรงทราบว่าการหายตัวไปขององค์ชายย่อมไม่ใช่อุบัติเหตุ ต้องมีผู้วางแผนอย่างแยบยล เพียงแต่ว่าผู้บงการเบื้องหลังเจ้าเล่ห์เกินไป
หลายปีมานี้ พระองค์ทรงสงสัยผู้ใดอยู่บ้าง แต่กลับไม่เคยจับหลักฐานเอาผิดอีกฝ่ายได้
“ฝ่าบาท”
ฮองเฮาทอดพระเนตรฮ่องเต้หย่งคังด้วยสีหน้าซับซ้อน ในดวงตายังคงมีความรู้สึกผิดและซาบซึ้งที่ไม่อาจลบเลือน
ฮ่องเต้หย่งคังทอดพระเนตรความเศร้าบนใบหน้าฮองเฮาแล้วทรงปวดพระทัยเล็กน้อย ก่อนตรัสขึ้นว่า “อาหยวน ช่วงนี้งานของเจิ้นใกล้เสร็จสิ้นแล้ว เจิ้นไม่ได้อยู่เป็นเพื่อนเจ้ามานาน
ไม่ได้เห็นเจ้าหัวเราะมานานแล้ว จำได้หรือไม่ว่าตอนเจิ้นยังเป็นองค์ชาย เราสองคนมักออกไปเดินเล่นด้วยกัน เจิ้นพาเจ้าออกไปเที่ยวโดยไม่เปิดเผยฐานะสักครั้งดีหรือไม่?”
“เรื่องนี้...ทำได้จริงหรือเพคะ? ยามนี้พวกเราเป็นฮ่องเต้กับฮองเฮา ออกไปเช่นนี้จะไม่เหมาะหรือไม่ หากเกิดเรื่องขึ้น พวกเรา...”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาฮองเฮาพลันเป็นประกาย ความยินดีผุดขึ้นมาครู่หนึ่ง แต่ก็เลือนหายไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อนึกถึงสถานการณ์ในยามนี้ ความกังวลก็กลับปรากฏขึ้นในดวงตา