“ข้า...”
หวังชิงชิวถูกถามจนพูดไม่ออก เมื่อนึกถึงคำพูดของสาวใช้ที่พานางเข้ามาในวันนี้ ในใจก็เกิดความลังเลขึ้นมาเล็กน้อย
เมิ่งหว่านอิ๋งที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หรี่ตาลงเล็กน้อย สายตาจับจ้องหวังชิงชิวเขม็ง
“เหตุใดจึงไม่พูด? ตกลงใครเป็นคนปล่อยเจ้าเข้ามา? ท่านลุงใหญ่ ขอท่านตรวจสอบให้กระจ่างว่าใครเป็นคนปล่อยนางเข้ามาก่อเรื่อง!”
หลิวเจียเหอเห็นหวังชิงชิวลังเล จึงหันไปขอร้องเมิ่งสิงชวน
เมิ่งสิงชวนย่อมเข้าใจความหมายของหลิวเจียเหอ เขาไม่ปฏิเสธ และซักถามหวังชิงชิวอย่างเข้มงวดทันที ไม่นานนางก็สารภาพว่าใครเป็นคนปล่อยนางเข้ามา
เป็นสาวใช้ผู้ดูแลคนหนึ่งในเรือนชั้นในของจวนหวัง
เมิ่งสิงชวนถามสาวใช้ผู้นั้นต่อว่าเหตุใดจึงทำเช่นนี้ นางตอบเพียงว่ารู้สึกสงสารหวังชิงชิว จึงช่วยคิดหาวิธีเช่นนี้ให้นาง
ทว่าถ้อยคำของนางกลับคลุมเครือ เมิ่งสิงชวนและคนอื่น ๆ จึงรู้ว่านางพูดไม่หมด เลยซักไซ้ต่ออย่างหนัก ขณะที่กำลังจะถามถึงผู้บงการเบื้องหลัง นางก็พลันเอาศีรษะกระแทกพื้น
“ใต้เท้า นางสิ้นใจแล้วขอรับ”
องครักษ์ตรวจดูลมหายใจของนาง ก่อนมองเมิ่งสิงชวนด้วยสีหน้าเสียดาย
“เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้!”
เมิ่งสิงชวนมองสาวใช้ที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นอย่างไม่อยากเชื่อ พวกเขายังไม่ได้บอกว่าจะประหารนาง เหตุใดนางจึงหวาดกลัวจน
ฆ่าตัวตาย?
การที่นางลอบปล่อยหวังชิงชิวเข้ามาถือเป็นความผิด แต่ยังไม่ถึงขั้นต้องโทษประหารเสียหน่อย!
“ท่านลุงใหญ่ เรื่องนี้คงยังหาข้อสรุปในเร็ววันไม่ได้แล้ว”
หลิวเจียเหอเห็นสาวใช้ฆ่าตัวตาย แววตาก็มืดหม่นลงเล็กน้อย นางมองเมิ่งสิงชวนอย่างเสียดายพลางถอนหายใจ