“คุณหนู มารดาของข้าหวาดกลัวจนฆ่าตัวตายเพราะท่าน ส่วนครอบครัวของมารดาแท้ ๆ ข้าก็ถูกจับเข้าคุกกันหมด เรื่องนี้ข้าไม่ได้ทำผิดอะไรเลย
ขอคุณหนูโปรดเมตตา อย่าสังหารข้าเลย ข้าขออภัยท่าน ขอคุณหนูไว้ชีวิตข้าด้วย!”
หญิงสาวคุกเข่าอยู่บนพื้น โขกศีรษะไม่หยุด
“นั่นใครกัน? นางพูดเรื่องอะไร? กำลังขอให้คุณหนูอาเฉียวไว้ชีวิตหรือ? คุณหนูอาเฉียวทำอะไรนางหรือเปล่า?”
“ฟังจากที่นางพูด คล้ายว่าคุณหนูอาเฉียวทำให้ครอบครัวนางเดือดร้อน บัดนี้นางจึงมาขอให้อีกฝ่ายละเว้นชีวิตตน?”
“นี่มันเรื่องอะไรกันแน่? หญิงผู้นี้ดูน่าสงสารยิ่งนัก เหตุใดคุณหนูอาเฉียวจึงโหดร้ายถึงเพียงนี้?”
......
ชั่วขณะนั้น ทุกคนต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ ต่างคิดว่าหลิวอาเฉียวไปก่อเรื่องชั่วร้ายไว้ข้างนอก จนอีกฝ่ายต้องมาที่นี่เพื่อร้องขอชีวิต
“คนมา ลากนางออกไป!”
ฮูหยินกั๋วกงสีหน้าไม่น่ามองยิ่งนัก สั่งบ่าวรับใช้ที่อยู่รอบข้างด้วยน้ำเสียงเย็นชา
หลิวอาเฉียวเองก็มีสีหน้างุนงง ผ่านไปครู่ใหญ่ยังนึกไม่ออกว่าหญิงผู้นี้เป็นใคร เหตุใดจึงกล่าวเช่นนั้น
ทว่าหลิวเจียเหอกลับรีบก้าวออกมาขัดขวาง “ช้าก่อน จะไล่นางออกไปเช่นนี้ไม่ได้ ข้าอยากถามให้รู้ว่านางถูกผู้ใด
สั่งให้ทำเช่นนี้!”
หลิวเจียเหอมีชีวิตมาถึงสองชาติ ย่อมไม่แปลกหน้ากับเล่ห์กลในเรือนหลัง
ฮูหยินกั๋วกงรักบุตรสาวสุดหัวใจ จึงคิดเพียงขับไล่ผู้ที่มาก่อกวน โดยมิได้ไตร่ตรองถึงผลที่จะตามมา ทว่าหลิวเจียเหอรู้ดีว่า หากวันนี้ไม่สืบสาวให้กระจ่าง ไม่รู้ว่าลับหลังผู้อื่นจะนำมารดาของนางไปพูดจาเสียหายเช่นไร