สิบต้นโสมภูเขาสภาพสมบูรณ์!
ชายชราผู้พอรู้เรื่องยาในหมู่บ้านเข้ามาดู เขาเดาว่า: ต้นที่มีอายุประมาณหกสิบปีมีสี่ต้น ต้นที่อายุประมาณสี่สิบปีมีประมาณหกต้น! สภาพล้วนดีมาก!
หนังสัตว์ขนาดและวัสดุต่างๆ ม้วนเป็นม้วนๆ กองรวมกัน
สมุนไพรและของป่าอื่นๆ ที่ใส่กระสอบอีกกองหนึ่ง
"ขอบคุณชาวบ้านทุกคนที่ให้การสนับสนุน! วันนี้ของที่นำมามีไม่มาก ใครที่ยังไม่ได้แลกก็ไม่ต้องร้อนใจ ผมจะกลับมาอีกแน่นอน!" หลินอวี่วางหนังแบดเจอร์แผ่นสุดท้ายลงบนกองหนังสัตว์ แล้วยกมือคำนับชาวบ้านที่ยังไม่อยากจากไป
ผู้คนค่อยๆ แยกย้ายกันไปพร้อมกับเกลือ น้ำตาล หรือความเสียดายที่แลกได้
หลินอวี่จึงหันไปทางอู๋เหล่าเอ้อ หยิบน้ำตาลมอลต์ที่ห่อด้วยกระดาษน้ำมันอย่างดีซึ่งเตรียมไว้ล่วงหน้าออกมายัดใส่มือเขา:
"พี่อู๋ วันนี้ช่วยได้มากจริงๆ มีเรื่องหนึ่งที่อยากจะรบกวน ดูหนังพวกนี้สิ..."
เขาชี้ไปที่กองหนังสัตว์ที่สูงเกือบเท่าตัวเขา "ตอนนี้ผมเอาคืนไปไม่หมดจริงๆ จะฝากไว้ที่บ้านพี่ได้ไหม? ครั้งหน้าที่มา ผมค่อยเอาไป?"
"เฮ้ย! เรื่องเล็กน้อยแบบนี้! พี่จัดการให้เอง!"
อู๋เหล่าเอ้อไม่พูดพล่ามทำเพลง ก้มลงแบกกระดูกขาเสืออันหนักอึ้งนั้น โยนหนังสัตว์ม้วนใหญ่พาดบ่า แล้วพูดว่า "ไป! กลับบ้านข้า! บ้านข้ากว้างขวาง!"
สองคนเดินเคียงข้างเข้าไปในหมู่บ้าน หลินอวี่ระงับความตื่นเต้นและความระแวดระวังไว้ แล้วเริ่มหยั่งเชิงถามถึงบุคคลสำคัญอย่างจางต้า
"พี่อู๋ เมื่อกี้ได้ยินพี่พูดถึงพี่จางนี่ ท่าทางเป็นคนวิเศษจริงๆ! เสือตัวใหญ่ขนาดนั้นยังฆ่าได้! เขาก็อยู่บ้านเราด้วยเหรอ? ฝีมือขนาดนี้ คงเป็นยอดฝีมือยุทธภพในตำนานแน่ๆ ใช่ไหม?"
พอพูดถึงจางต้า ใบหน้าดำคล้ำของอู๋เหล่าเอ้อก็เปล่งประกายขึ้นมาทันที เอวก็เหยียดตรงขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเคารพและภาคภูมิใจจากใจจริง:
"นั่นสิ! น้องชายข้า! ตอนหนุ่มๆ เขาเป็นลูกผู้ชายที่มีชื่อเสียงในกองทัพชายแดนต้าโจว! เคยฆ่าสัตว์ประหลาดสุดโหด! เคยฆ่าพวกอนารยชนที่ไม่รู้จักธรรมเนียม! ยิ่งไปกว่านั้น เพราะเคยทำความดีความชอบครั้งใหญ่ ถึงกับได้เข้าเฝ้าฮ่องเต้ต้าโจวของเรามาแล้ว!"
"จางต้าเล่าให้ฟังว่า ตอนนั้นเขาอยู่ในกองทัพ ฝึกฝนวิชากายาแข็งแกร่ง ถึงขั้นที่เรียกว่า นักรบขั้นพลังปราณ! ใต้บังคับบัญชามีทหารเก่งกว่าพันคน! เอ๊ย! น่าเสียดาย!"
สายตาของอู๋เหล่าเอ้อหม่นลงทันที ความภูมิใจเมื่อครู่หายไปหมด น้ำเสียงต่ำลง "ต่อมาประสบภัย ได้รับบาดเจ็บสาหัส ขั้นพลังปราณนี้ก็รักษาไว้ไม่ได้ ต้องเลิกเป็นทหาร ถึงได้กลับมาอยู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้"
เขาส่ายหน้า สีหน้าเหงาหงอย "วิชาที่เก่งกาจถึงขั้นสะเทือนฟ้าดิน ตอนนี้ก็เหลือแค่แรงไว้จัดการสัตว์ป่าในภูเขาเหล่านี้"
'ขั้นพลังปราณ'! 'สัตว์ประหลาด'! 'ฮ่องเต้'! 'ต้าโจว'!
คำพูดเรียบง่ายของอู๋เหล่าเอ้อ ราวกับฟ้าผ่าลงมากลางสมองของหลินอวี่! ทุกคำสำคัญทำให้ร่างกายสั่นสะท้าน!
โลกนี้มีพลังเหนือมนุษย์!
เรื่องนี้ไม่ต้องสงสัยอีกต่อไป!
จางต้าแค่ 'ตกขั้น' แล้วถอนตัวออกจากกองทัพ ยังล่าเสือยักษ์สูงสามเมตรได้ แล้วตอนที่จางต้าอยู่ในจุดสูงสุดของ 'ขั้นพลังปราณ' จะน่ากลัวขนาดไหน?
แล้ว 'สัตว์ประหลาด' พวกนั้นคือสิ่งมีชีวิตแบบไหน? 'ฮ่องเต้' ที่ปกครองราชวงศ์นี้ จะเป็นบุคคลที่ยิ่งใหญ่เพียงใด!
ภาพของโลกพลังงานเหนือมนุษย์อันยิ่งใหญ่ โบราณ และอันตราย กำลังค่อยๆ คลี่ออกต่อหน้าหลินอวี่!
"สุดยอด! เป็นวีรบุรุษจริงๆ!" หลินอวี่พยักหน้าแรงๆ ใบหน้าแสดงความชื่นชมอย่างพอดี แต่ในใจกลับตั้งการ์ดสูงสุด!
การติดต่อกับคนแบบนี้ ผลกำไรมหาศาล แต่ความเสี่ยงก็สูงลิบ!
ถ้าอีกฝ่ายคิดร้ายกับเขาเพียงเสี้ยววินาที ไม้เท้าไล่หมูของเขาคงดีกว่ากระดาษที่แปะทับกันนิดหน่อย!
ระหว่างพูดคุย ก็ถึงบ้านอู๋เหล่าเอ้อ ซึ่งเป็นบ้านดินมุงหญ้าที่พอจะดูดีได้
หลินอวี่วางตะกร้าไม้ไผ่ โสมและกระดูกขาเสือที่ตั้งใจนำเข้ามาในหมู่บ้านอย่างระมัดระวัง แล้วปฏิเสธคำชวนกินข้าวของอู๋เหล่าเอ้อ:
"พี่อู๋ ของยังต้องรีบเอาไปขาย ไม่รบกวนแล้ว! น้ำใจพี่ผมจำไว้! ครั้งหน้า ผมจะเอาของแปลกๆ มาให้! ขอรบพี่ช่วยแนะนำให้รู้จักวีรบุรุษจางด้วย! ผมนับถือคนแบบนี้ที่สุด!"
"ได้! น้องชายซื่อสัตย์ขนาดนี้ พอจางต้ากลับมา ข้าจะบอกเขาให้แน่นอน!" อู๋เหล่าเอ้ออ้าปากยิ้มอย่างใจดี
ลาอู๋เหล่าเอ้อ หลินอวี่แบกตะกร้าไม้ไผ่ รีบเดินออกจากหมู่บ้าน พอแน่ใจว่าไม่มีใครรอบข้าง เขาก็รีบหลบเข้าไปในที่ซ่อนเดิมทันที
วูบ!
แสงเปลี่ยนไป เขากลับมาอยู่ในห้องเช่าเล็กๆ ในยุคปัจจุบันแล้ว
ตุบ! กระดูกขาเสืออันหนักอึ้งถูกวางลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง รูปร่างน่ากลัว ขนาดมหึมา กำลังบอกเล่าถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวของต่างโลกอย่างเงียบๆ
แผนการต้องเปลี่ยนทันที!
"ชิชะ!" สายตาหลินอวี่จริงจัง "พลังต่อสู้ของโลกนี้ ไม่ใช่แค่ 'ค่อนข้างสูง' แต่สูงจนเกินเหตุ!"
แค่ระดับกลางของกองทัพก็มีพลังขนาดนี้
แล้วเหล่านายพลที่บัญชาทหารนับหมื่นล่ะ? เหล่าปรมาจารย์สำนักที่ซ่อนตัวอยู่? หรือแม้แต่ 'ฮ่องเต้' ผู้ครองบัลลังก์สูงสุด?
เส้นทางสู่พลังเหนือมนุษย์ ยิ่งใหญ่เกินจินตนาการ!
น่าเสียดายที่หมู่บ้านสือฉือเล็กเกินไป ข้อมูลที่อู๋เหล่าเอ้อให้ได้ก็มีจำกัด
รู้เพียงว่าอาณาจักรใหญ่โตนี้เรียกว่า 'ต้าโจว' ผู้ปกครองเรียกตัวเองว่า 'ฮ่องเต้' ภายใต้การปกครองมีสัตว์ประหลาดอาละวาด มีชนเผ่าอนารยชนต่อต้าน
"ฮ่องเต้!" หลินอวี่ลูบคาง สายตาลุ่มลึก "ตำแหน่งนี้ช่างมีกลิ่นอายของเทพนิยายโบราณจริงๆ เป้าหมายไม่เล็กเลย!"
ความคิดเดิมๆ ที่จะค่อยๆ พัฒนาจากหมู่บ้านสู่เมืองของเขาถูกทำลายสิ้น
การแลกของกับชาวบ้านไม่พออีกต่อไปแล้ว
เป้าหมายยุทธศาสตร์ที่สำคัญที่สุดตอนนี้: ต้องติดต่อจางต้าให้ได้!
มือปืนขั้นพลังปราณที่บาดเจ็บและถอนตัวคนนี้ คือประตูเดียวที่เขาจะเข้าถึงแก่นแท้ของโลกพลังงานเหนือมนุษย์ได้ตอนนี้!
แต่! การติดต่อกับคนที่ควบคุมพลังเหนือมนุษย์แบบนี้ เหมือนกับล้วงไฟ! พลาดนิดเดียว ตกนรกทั้งเป็น!
ความปลอดภัย?
หลินอวี่ก้มลงมอง 'ไม้เท้าไล่หมู' ที่เหน็บอยู่ที่เอวด้านหลัง เคยให้ความอุ่นใจ
ฮะๆ
ต่อหน้านักรบต่างโลกที่เคยฆ่าเสือยักษ์สามเมตรด้วยมือเปล่าและเคยมี 'ขั้นพลังปราณ' ไอ้นี่มันต่างจากของเล่นพลาสติกของเด็กที่ไหนกัน?!
ความรู้สึกอันตรายเหมือนงูพิษเย็นเฉียบ พันรอบหัวใจทันที
"อัปเกรดอุปกรณ์! ต้องอัปเกรดทันที ไม่ว่าจะแลกด้วยอะไรก็ตาม!" หลินอวี่เงยหน้าขึ้น ดวงตาเปี่ยมด้วยความมุ่งมั่น!
เลื่อยโซ่ยนต์ กระบองไฟฟ้าในประเทศ? ขีดจำกัดสูงเกินไป พลังไม่พอ!
"แผละ!" เขารีบกางโสมสิบต้นออกบนโต๊ะ
เรื่องด่วนที่สุด — นำ 'ทองต่างโลก' ก้อนแรกนี้ไปขายให้เร็วที่สุด!
เงิน! ต้องใช้เงินสดจำนวนมาก!
จะไปหาอาวุธที่ไหน? ความคิดของหลินอวี่หมุนเร็ว
ข่าวหนึ่งผุดขึ้นในหัวทันที!
"ใช่แล้ว! ปากีสถาน! เปศวาร์!" ดวงตาหลินอวี่เป็นประกาย!
เกือบจะโดยสัญชาตญาณ หยิบโทรศัพท์ออกมาค้นหาคำสำคัญในความทรงจำ
และเขตเปศวาร์ที่ขึ้นชื่อเรื่อง 'ตลาดปืนเสรี'
ที่นั่นขอแค่มีเงิน AK เป็นแค่รุ่นพื้นฐาน RPG ก็ซื้อได้เป็นสิบๆ อย่างกับซื้อผัก แถมมีข่าวว่าหามินิกันมิสไซล์ต่อต้านอากาศยานได้ด้วย!
สำคัญคือ ราคาเทียบกับตลาดมืดยุโรปอเมริกาแล้ว ถูกมาก! เยอะแยะพอใช้!
"ตกลงตามนี้!" หลินอวี่กำหมัดแน่น ดวงตาเร่าร้อนด้วยความกระหายในพลังอำนาจและความตื่นเต้นต่ออันตรายที่กำลังจะมา
"ต้องไปต่างประเทศ! เป้าหมาย — ปากีสถาน เปศวาร์! เที่ยวนี้ ต้องติดอาวุธให้เต็มฟัน!"
ไม้เท้าไล่หมูจ้อยๆ อย่างงั้นหรือ? ครั้งนี้กลับมา จะต้องมีอานุภาพที่แม้แต่มือปืนขั้นพลังปราณยังต้องชั่งใจ!