นี่เป็นครั้งแรกที่จ่ายเงินกับบริการราคาแพงขนาดนี้ ยังไม่ทันได้สัมผัสความฟินให้เต็มที่ ลู่สุยหยุนก็หลับสนิทไปเสียแล้ว
หม่าเชาจัดการเรื่องของตัวเองเสร็จ พอเดินมาดูก็เห็นลู่สุยหยุนหลับไปแล้ว จึงไม่ได้ปลุก
เขาปิดประตูเงียบ ๆ ส่งข้อความทิ้งไว้ แล้วกลับบ้าน
อย่างไรหม่าเชาก็มีทั้งภรรยาและลูกแล้ว ที่นี่ก็อยู่ไม่ไกลจากบ้าน ไม่จำเป็นต้องค้างคืน
เช้าวันรุ่งขึ้น เวลาเก้าโมง
เมื่อคืนลู่สุยหยุนหลับสบายดี พอตื่นมาก็รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่า
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เห็นว่ามีข้อความเข้ามาหลายข้อความ
หนึ่งในนั้นเป็นข้อความที่หม่าเชาส่งมาตอนดึก
“พี่ยุน เห็นพี่หลับอยู่เลยไม่กล้าปลุก ผมกลับบ้านก่อนนะ ภรรยากับลูกกำลังรออยู่”
ลู่สุยหยุนพึมพำเบา ๆ
“หมอนี่ดึกป่านนี้แล้วยังรีบกลับอีก แต่งงานแล้วนี่ไม่เหมือนเดิมจริง ๆ”
นอกจากนี้ยังมีข้อความจากหลินเฟย บ่นเรื่องงานด้วย
“ชีวิตนี่มันลำบากจริง ๆ เพิ่งเข้ากะบ่าย ยังต้องมาเข้ากะเช้าอีก”
ลู่สุยหยุนจึงส่งข้อความปลอบหลินเฟยไปประโยคหนึ่ง
“รอฉันรวยเมื่อไร จะซื้อร้านให้เธอสักร้าน ให้ลองเป็นเจ้าของดู”
รออยู่ครู่หนึ่ง หลินเฟยก็ยังไม่ตอบ ตอนนี้เธอคงกำลังเข้ากะเช้าอยู่
ลู่สุยหยุนลุกขึ้นเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์
พนักงานหน้าเคาน์เตอร์ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมเมื่อวาน คงเปลี่ยนกะกันแล้ว
“พี่คะ 798 หยวนค่ะ มีบัตรสมาชิกไหมคะ ถ้าสมัครสมาชิกจะลดได้ 12% ค่ะ”
แม้ช่วงหลายวันที่ผ่านมาลู่สุยหยุนจะทำกำไรจากหุ้นได้ แต่เอาเข้าจริงเขามีเงินสดติดตัวไม่มาก เงินทั้งหมดอยู่ในหุ้นที่ถือไว้
“ไม่มีบัตรสมาชิก ไว้คราวหน้าค่อยว่ากัน”
หลังจ่ายเงินเสร็จ ลู่สุยหยุนก็อดทอดถอนใจไม่ได้ นี่เป็นครั้งแรกที่เขามาแช่เท้าแพงขนาดนี้
แต่เมื่อวานดันหลับไปเสียก่อน เลยไม่ได้สัมผัสการนวดทั้งตัวให้เต็มที่