ในห้องพักโรงแรม ป้าพนักงานทำความสะอาดมองดูเตียงที่รกเละเทะ
ถังขยะก็เต็มไปด้วยกระดาษทิชชู ในอากาศยังอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมคลุมเครือ
“โธ่เอ๊ย คนหนุ่มสาวสองคนนี้ช่างออกแรงกันจริง ๆ”
“ทำความสะอาดห้องมาตั้งหลายห้อง เพิ่งเคยเจอคนใช้ทิชชูเยอะขนาดนี้เป็นครั้งแรก”
ลู่สุยหยุนกับหลินเฟยที่ออกไปแล้ว แน่นอนว่าย่อมไม่รู้ว่าป้าพนักงานทำความสะอาดกำลังบ่นอะไรอยู่ในใจ
ต่อให้รู้ก็คงไม่ใส่ใจนัก ในเมื่อทำไปแล้ว ก็ไม่กลัวว่าคนไม่รู้จักจะคิดมาก
เมื่อวานหลินเฟยเข้ากะเช้า วันนี้เปลี่ยนเป็นกะกลาง เริ่มงานตอนบ่ายสอง
ทั้งคู่กินม้าวไช่แถว ๆ นั้นเป็นมื้อกลางวันแบบง่าย ๆ พอประทังไปได้
หลังมื้อกลางวัน ลู่สุยหยุนกับหลินเฟยก็เดินคล้องแขนกันไปตามถนน
พอมาถึงสี่แยกและกำลังจะแยกทาง หลินเฟยก็โน้มตัวเข้ามากระซิบข้างหูลู่สุยหยุนว่า
“คราวหน้าฉันจะเตรียมของขวัญลึกลับให้คุณบ้าง”
หลินเฟยพูดจบพอดีกับที่ไฟเขียวเปลี่ยน เธอหัวเราะเบา ๆ สองสามครั้งแล้วรีบเดินจากไป
ลู่สุยหยุนกำลังคิดจะถามว่าของขวัญลึกลับอะไร แต่หลินเฟยก็เดินไปไกลแล้ว
……
ที่ร้านของลู่เสี่ยวหลินในศูนย์วัสดุก่อสร้าง
ลู่เสี่ยวหลินเพิ่งต้อนรับลูกค้าตลอดช่วงเช้าเสร็จอย่างยากลำบาก พอได้พักหายใจจึงกินมื้อกลางวันง่าย ๆ
เธอจิบน้ำมะนาวอย่างเอร็ดอร่อย แล้วถึงได้มีเวลาเปิดแอปซื้อขายหุ้น
ลู่เสี่ยวหลินพึมพำกับตัวเอง
“เอ้อไท้ ไม่รู้ว่าวันนี้หุ้นที่น้องชายลงเงินทั้งหมดไปซื้อจะเป็นยังไงบ้างนะ”
หน้าจอมือถือเปลี่ยนไป แสดงราคาหุ้นเอ้อไท้ขึ้นมา
ลู่เสี่ยวหลินเบิกตากว้าง มองแล้วมองอีก
“ติดเพดานต่อเนื่อง! ขึ้นไปติดเพดานอีกแล้วจริง ๆ! คำสั่งซื้อค้างเพดานแน่นมาก อารมณ์ตลาดก็คึกคักด้วย”