ฉินเซียวสีหน้าค่อนข้างเย็นชา
พวกกุลสตรีรุ่นสองพวกนั้นถึงแม้จะมีความขัดแย้งระหว่างกัน แต่การออกมาป่วนสถานที่แบบโจ่งแจ้งแบบนี้โดยทั่วไปแล้วแทบจะไม่มีทางเกิดขึ้นได้เลย
ถ้าทำแบบนี้ก็เท่ากับเป็นการประกาศตัดขาดกันโดยสิ้นเชิง
ถ้ามีคนมาป่วนยับเยินจริง ๆ เขาก็คงไม่นิ่งดูดาย
"มีคนมาป่วนนิดหน่อย แต่พี่เขยไม่ต้องไปยุ่ง ผมจัดการเรียบร้อยแล้ว"
จางฮ่าวสังเกตเห็นสีหน้าของฉินเซียวเปลี่ยนไป จึงรีบพูดขึ้น
"อะไรกัน? ตั้งใจมาป่วนแกเป็นพิเศษรึเปล่า?"
ฉินเซียวขมวดคิ้ว ถามเสียงเย็น
"ไม่ใช่แน่นอน ก็แค่แขกสองโต๊ะทะเลาะกัน แล้วตีกันในห้องส่วนตัว ผมไปจัดการแล้ว ขอแค่ไม่ใช่ตั้งใจมาป่วนบาร์ของผม ปล่อยให้พวกเขาตีกันไปเถอะ เดี๋ยวค่อยชดใช้ของที่พังก็พอ"
จางฮ่าวส่ายหน้า พูดด้วยความปวดหัว "หลัก ๆ คือทั้งสองฝ่ายผมรู้จักทั้งคู่ ไม่งั้นผมคงให้ รปภ. รุมไล่ออกไปนานแล้ว"
"อืม แกจัดการได้เหมาะสมแล้ว ขอแค่ไม่ใช่ตั้งใจมาป่วนบาร์มุ่งเป้ามาที่แก ก็ไม่จำเป็นต้องไปยุ่ง! เรื่องบาดหมางส่วนตัวของพวกเขา ปล่อยให้พวกเขาจัดการกันเอง แกอย่าเข้าไปยุ่ง ไม่งั้นมีแต่จะหาเรื่องใส่ตัว"
ฉินเซียวฟังจางฮ่าวพูดแล้วพยักหน้าชม
"อิอิ พี่เขยวางใจได้ ผมเข้าใจหลักการข้อนี้ดี! ที่สำคัญคือไอ้หลัวปินของตระกูลหลัวนั่นโดนคนรุมซ้อมไม่เบา ผมดูแล้วรู้สึกสะใจมาก ฮ่า ๆ..."