ซูหมิงซวนโดยพื้นฐานแล้วก็เป็นเพียงลูกคุณหนูที่ร่างกายถูกสุราและสตรีบั่นทอนจนทรุดโทรม จะไปทนรับแรงฝ่ามือของหลินเฟิงได้อย่างไร
ภายใต้ฝ่ามือหนึ่งนั้น ร่างของซูหมิงซวนเซถลาไปข้างๆ ต้องประคองเก้าอี้ในห้องโถงไว้จึงไม่ล้มลงกับพื้น
“แกกล้าตีฉัน?”
แก้มของซูหมิงซวนบวมจนเห็นได้ชัด มุมปากมีเลือดซึมออกมา
ปั๊บ!
แต่หลินเฟิงไม่หยุดยั้ง ก้าวสามก้าวเป็นสองก้าวเข้าไป ฟาดฝ่ามืออีกครั้ง
พุ้ย!
ฟันกรามสองซี่หลุดออกมาพร้อมกับเลือดจากปากของซูหมิงซวน
ซูหมิงซวนโกรธจัด “ไอ้สารเลว…”
ปั๊บ!
พูดยังไม่ทันจบ ก็ถูกฝ่ามือฟาดลงมาอีกครั้ง
ครั้งนี้ ซูหมิงซวนล้มลงนั่งกับพื้นโดยตรง มองหลินเฟิงด้วยความไม่อยากเชื่อ สายตาเต็มไปด้วยความแค้น “ข้าจะฆ่า…”
หลินเฟิงกลับก้มลงเล็กน้อย ยกฝ่ามือฟาดอีกครั้งให้คำพูดที่ยังพูดไม่จบของซูหมิงซวนกลับเข้าไปในท้อง
“เจ้าล่วงเกินชิงเหยาไปสี่ครั้ง ข้าฟาดเจ้าไปสี่ฝ่ามือ ไม่เกินไปหน่อยใช่ไหม?”
หลินเฟิงย่อตัวลง ทำให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับซูหมิงซวนที่ล้มนั่งอยู่กับพื้น กล่าวเสียงเบา
เมื่อสบกับสายตาที่สงบเกินปกติของหลินเฟิง ซูหมิงซวนพลันเกิดความหวาดกลัวที่ไม่อาจอธิบายได้ขึ้นมาในใจ แต่ไม่นานเขาก็รู้สึกตัว หันไปตะคอกใส่ชายชราที่อยู่ด้านหลัง “ไอ้แก่ แกยืนงงอยู่ทำไม? รอให้ข้าถูกไอ้ลูกผสมนี้ทุบตายก่อนหรือแกจึงจะลงมือ? ข้าจ่ายเงินจ้างแกมามากมาย แล้วแกมายืนดูเฉยๆ อยู่นี่หรือ?”