"เจ้าหนูน้อยอวดดี รั้งชีวิตไว้!"
ถูกหลินเฟิงซึ่งเป็นรุ่นน้องดูหมิ่นถึงเพียงนี้ เฉินจงเหวินทนไม่ไหวอีกต่อไป โกรธจัด คำรามเสียงดัง จากนั้นร่างก็พุ่งเข้าโจมตีหลินเฟิงทันที
เมิ่งหยวนเหอและคนอื่น ๆ เห็นภาพนี้ก็รู้สึกสิ้นหวัง
หากหลินเฟิงตาย ครั้งนี้ตระกูลเมิ่งก็คงได้แต่กวาดน้ำในกระด้งไปเปล่า ๆ ไม่ได้อะไรเลย
เมิ่งหยวนเหอรู้สึกเสียใจขึ้นมาในใจ คิดว่าถ้ารู้ว่าจะลงเอยแบบนี้แต่แรก ต่อให้พูดยังไงก็ไม่ยอมตกลงแต่งงานกับตระกูลซูเด็ดขาด
เหมิงป๋อชวีและเมิ่งป๋อเทาก็คิดเช่นเดียวกัน ต่างถอนหายใจในใจ ไม่คิดว่าหลินเฟิงจะเป็นคู่มือของเฉินจงเหวินได้
เปรี๊ยะ!
เพียงชั่วพริบตา เฉินจงเหวินก็พุ่งมาถึงตัวหลินเฟิง เห็นเพียงวินาทีที่ออกมือ เสื้อคลุมด้านนอกของเฉินจงเหวินก็พลิ้วไหว กระดูกทั่วร่างกายส่งเสียงเปรี๊ยะดังกราว
"พลังภายนอกขั้นสูงสุด?"
สัมผัสได้ถึงพลังที่ระเบิดออกมาจากตัวเฉินจงเหวิน หลินเฟิงพึมพำกับตัวเองเบา ๆ
"เหอะ รู้ถึงฝีมือข้าแล้วหรือ? รู้จักกลัวแล้วหรือ? สายไปแล้ว เจอเข้ากับข้า ถือว่าเจ้าซวย..."
เฉินจงเหวินหัวเราะเย็นเยือก แล้วตวัดฝ่ามือตรงไปที่หัวใจของหลินเฟิง
มุมปากของหลินเฟิงเผยรอยยิ้มเยาะและเย้ยหยัน: "ใครจะซวยยังไม่รู้เลย!"
พูดจบ หลินเฟิงไม่หลบไม่เลี่ยง ชูกำปั้นฟาดไปที่กลางฝ่ามือของเฉินจงเหวินแบบชนชนโดยตรง
"ข้าอยู่ขั้นพลังภายนอกสูงสุดสิบปี กล้ารับฝ่ามือข้าโดยไม่หลบ นี่มันไม่รู้จักตาย..."