"ไปทำไมตั้งนาน?"
บนรถ เมิ่งชิงเหยารออยู่หลายอึดใจ พอเห็นหลินเฟิงกลับมาจึงถามขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ
"ติดธุระนิดหน่อย!"
หลินเฟิงไม่ได้พูดถึงเรื่องที่เห็นฉินเซียว เปิดประตูรถขึ้นนั่ง แล้ววางเป้ลายพรางที่ใส่ของระลึกของเพื่อนทหารไว้ที่เบาะหลัง
"มีแค่นี้เองเหรอ?"
เมิ่งชิงเหยามองเป้ลายพรางทหารด้วยความอยากรู้
"ใช่สิ มีเมียอยู่ตรงนี้แล้ว จะขาดอะไรกินอะไรใช้ได้ยังไง?"
หลินเฟิงพูดหยอกเย้า
"ปากดี! อยู่กับผู้หญิงแล้วพูดจาอย่างกับเรื่องกินข้าวต้มปลาเป็นเรื่องธรรมดาไปได้..."
เมิ่งชิงเหยายังไม่ชินกับการเรียกที่สนิทสนมของหลินเฟิง แต่การแต่งงานเป็นฝ่ายเธอเสนอเอง และทั้งคู่ก็ไปจดทะเบียนกันมาแล้ว ต่อให้พูดอะไรก็หาจุดผิดไม่ได้
ดังนั้น เมิ่งชิงเหยาเบ้ปากเบาๆ แล้วก็ไม่ได้ห้ามหลินเฟิง
"ใช่สิ กระเพาะผมไม่ค่อยดี ต้องกินข้าวต้มปลาเยอะๆ!"
หลินเฟิงยิ้ม มองเมิ่งชิงเหยาที่ใบหูแดงอยู่ข้างคนขับ คิดแล้วพูดว่า "ถ้าเธอไม่ชิน ผมเปลี่ยนคำเรียกก็ได้"
"ไม่ต้อง ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องชิน"
เมิ่งชิงเหยากัดริมฝีปากเบาๆ แล้วพูดเสียงแผ่ว
"ได้!"
หลินเฟิงพยักหน้า ดูเวลา ใกล้เที่ยงแล้ว จึงถามต่อ "งั้นตอนนี้เราไปตระกูลเมิ่งเลย หรือหาร้านกินข้าวเที่ยงก่อนถึงจะไป?"
"กินก่อนเถอะ ฉัน..."
เมิ่งชิงเหยาเงียบไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงขมขื่น "กลัวว่ากลับไปถึงตระกูลเมิ่งแล้วจะหมดอารมณ์กิน!"
ชัดเจนว่า กลับไปถึงตระกูลเมิ่ง ต้องเจอการจู้จี้และการตั้งคำถามจากผู้ใหญ่ตระกูลเมิ่งแน่นอน