อีกด้านหนึ่ง เมืองหมิงไห่
หลินเฟิงขับรถมาถึงหมู่บ้านในเขตชานเมืองแห่งหนึ่ง
ต่างจากความเจริญของตัวเมือง ที่นี่กลับดูทรุดโทรมอย่างยิ่ง สายตามองไปทางไหนก็เห็นแต่ย่านที่อยู่อาศัยเก่าแก่และชำรุด
"คุณอยู่ที่นี่เหรอ?"
เหเมิ่งชิงเหยาที่นั่งอยู่ฝั่งผู้โดยสารมองถนนหนทางแคบและเก่าแก่รอบข้าง สภาพที่นี่ย่ำแย่กว่าที่เธอคิดไว้มาก
"ไม่ใช่ที่นี่ แต่ก็ใกล้แล้วล่ะ!"
สายตาของหลินเฟิงสุขุมลึกซึ้ง คำพูดแฝงไปด้วยความขมขื่น
ตลอดสองปีในเมืองหมิงไห่ อาการบาดเจ็บภายในที่หนักขึ้นเรื่อยๆ ทำให้เขาไม่สามารถทำงานเหมือนคนปกติได้
การยังชีพด้วยการเก็บขยะก็เพียงพอแค่ประทังชีวิตเท่านั้น
ย่านเก่าแก่ที่เหมิงชิงเหยามองเห็น แม้แต่ตรงนั้นเขาก็ยังเช่าไม่ไหว
รถแล่นต่อไปอีกประมาณยี่สิบนาที ผ่านย่านเก่าแก่เหล่านั้น ออกจากตัวเมืองไปจนถึงทุ่งนาแห่งหนึ่งจึงจอดลง
"นี่...ที่นี่คนอยู่ได้เหรอ?"
เหมิงชิงเหยาเห็นรถจอดอยู่ที่นี่ก็มองหลินเฟิงด้วยความสับสน
เพราะมองไปทางไหนก็เห็นแต่ทุ่งนา ไม่มีที่อยู่อาศัยเลย มีเพียงบ้านอิฐครึ่งพังครึ่งทลายสองสามหลังอยู่ริมทุ่งติดแม่น้ำ...
จู่ๆ เหมิงชิงเหยาก็คิดอะไรออก หัวใจของเธอพลันบีบรัด
"ฉันจะไปมีเงินที่ไหนเช่าบ้านล่ะ แค่ที่หลบฝนเท่านั้นแหละ!"
หลินเฟิงสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของสีหน้าเหมิงชิงเหยา สิ่งที่ทำให้เขาอบอุ่นใจคือในดวงตาของเธอไม่มีความรังเกียจ มีเพียงความเจ็บปวดที่พยายามซ่อนไว้
เห็นเช่นนั้น หลินเฟิงก็ได้แต่ยิ้ม ผลักประตูรถลงไป: "ข้างในสภาพแย่หน่อย เธอไม่ต้องไปก็ได้ เดี๋ยวฉันเก็บของเสร็จก็กลับมาเร็วๆ!"
พูดจบเขาก็เดินตรงไปยังบ้านอิฐครึ่งพังเหล่านั้น
มองดูเงาหลังของหลินเฟิง เหมิงชิงเหยาก็เกิดความรู้สึกที่ยากจะเอ่ยถึงขึ้นมาในใจ ประสบการณ์ของผู้ชายคนนี้ดูเหมือนจะซับซ้อนยิ่งกว่าที่เธอคิดไว้มาก
"พวกนาย ฉันมารับพวกนายย้ายที่อยู่แล้ว! สองปีมานี้ ทำให้นายลำบากแล้ว..."
สายลมโชยผ่าน หางตาของหลินเฟิงเริ่มเปียกชื้น
ที่มุมของบ้านอิฐที่กำลังจะพัง มีขวดโหลต่างๆ เรียงกันอย่างเป็นระเบียบ เป็นของที่หลินเฟิงเก็บกลับมาเมื่อก่อน
ตอนนี้ เขาไม่ต้องการสิ่งเหล่านี้อีกแล้ว