“ทั้งหมด...ทั้งหมดนี้แกเดาออกมาได้ยังไง?”
เมิ่งชิงเหวามองหลินเฟิงอย่างไม่อยากเชื่อ
“มีปัญหาอะไรรึเปล่า?”
หลินเฟิงลูบจมูกตัวเอง ไม่ได้อธิบายอะไร เรื่องแบบนี้ เขาเห็นมาเยอะตั้งแต่เด็กจนโต ยิ่งไปกว่านั้น ฉินเซียวเป็นลูกน้องที่เขาฝึกฝนมา ถ้าเดาแบบนี้ไม่ออก ก็ไม่คู่ควรกับตำแหน่งหัวหน้ามังกรดุร้ายจริงๆ
แต่ในใจลี่จู๋ว่างกลับไม่อาจสงบลงได้
เพราะความสัมพันธ์กับฉินเซียงหยาง ฉินเซียวผู้อำนวยการคนนั้น เกิดมาอยู่ในสนามอำนาจที่มีการแก่งแย่งกันมาตลอด ดังนั้นหลังรู้เรื่องคืนนี้ ก็สามารถชั่งน้ำหนักและหาทางแก้ไขเพื่อยึดความคิดริเริ่มได้เร็วขนาดนี้ ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจ
แต่หลินเฟิงล่ะ?
หรือว่าเขาจะเหมือนกับฉินเซียว?
ลี่จู๋ว่างกดความตื่นตะลึงในใจลง พูดกับเมิ่งหยวนเหอและคนอื่นๆ ว่า “พ่อ รายละเอียดค่อยพูดกันทีหลัง ผมจะเอาศพของซูหมิงซวนและเฉินจงเหวินไปส่งที่ตระกูลซูก่อน กันนายอำเภอฉินน้อยต้องรอนาน!”
“ได้ ได้ๆ รีบไปเถอะ!”
เมิ่งหยวนเหอไม่กล้าชักช้า รีบพยักหน้า
แต่เมื่อเทียบกับเมื่อก่อน ตอนนี้เมิ่งหยวนเหอโล่งใจไปได้มากแล้ว
“เสี่ยวเฟิง มาช่วยหน่อย!”
ลี่จู๋ว่างเรียกหลินเฟิง
หลินเฟิงพยักหน้า จากนั้นก็ลากศพทั้งสองของซูหมิงซวนและเฉินจงเหวินออกไปอย่างกับลากหมาตาย
อีกด้านหนึ่ง ตระกูลฉิน
“ที่รัก นายจำเป็นต้องไปคืนนี้จริงๆ เหรอ?”
จางเฉียนมองฉินเซียวที่สวมเครื่องแบบเรียบร้อย พกบัตรประจำตัวครบทุกใบ พูดเป็นนัยๆ