ไม่นาน จางเฉียนก็หาทางเจอรูปในโทรศัพท์ได้ แล้ววางลงบนโต๊ะอาหาร ให้ฉินเซียงหยางกับฉินเซียวพ่อลูกดูกัน
"เฮ้ ฉันอยากเห็นนักหนาว่าใครมีวาสนาถึงขนาดนั้น เมิ่งชิงเหยาเนี่ย นางเอกงามเลื่องชื่อของเมืองหมิงไห่เรา..."
ฉินเซียวหัวเราะเบา ๆ พึมพำกับตัวเอง ก่อนจะกวาดสายตามองไปที่หน้าจอ แต่เมื่อเห็นภาพทะเบียนสมรสบนหน้าจอชัด ๆ คำพูดของฉินเซียวก็หยุดชะงักลง มือที่ถือชามข้าวสั่นเทาจนชามร่วงลงบนโต๊ะอาหาร
"โอ๊ย! เป็นอะไรไป? โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ทำไมยังทำอะไรวู่วามแบบนี้อยู่ได้? ฉันบอกกี่ครั้งแล้วเนี่ย?"
จางเฉียนเอ็ดเอาใส่ฉินเซียว
"บ้าเอ้ย!"
แต่ฉินเซียวราวกับไม่ได้ยินเสียงบ่นของภรรยาจางเฉียน เขาขยี้ตารัว ๆ พอแน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ดูผิด ก็ทนไม่ไหวหลุดคำหยาบออกมา
ฉินเซียงหยางก็เห็นรูปทะเบียนสมรสนั่นบนหน้าจอโทรศัพท์แล้วเช่นกัน สีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจังในชั่วพริบตา เพราะเขาดูภาพจากกล้องวงจรปิดรอบ ๆ ที่เกิดเหตุคดีเมื่อคืนมาแล้ว ชายหนุ่มที่เมิ่งชิงเหยาพยุงออกจากซอย ก็คือชายหนุ่มในทะเบียนสมรสนี้แหละ
ฉินเซียงหยางรู้เพียงว่าคนที่ตายเมื่อคืนล้วนเป็นพวกนักโทษหนีตายที่ตระกูลซูเคยเลี้ยงไว้ตอนทำธุรกิจสีเทา แต่ไม่รู้สาเหตุและกระบวนการที่แท้จริงของเรื่อง
แต่ที่แน่ ๆ คือ พี่แผลเป็นกับพวกนักโทษพวกนั้น น่าจะถูกชายหนุ่มที่เมิ่งชิงเหยาพยุงออกไปฆ่าตายทั้งหมด
เพราะคนตายล้วนเป็นนักโทษหนีตาย อีกทั้งตระกูลซูยังออกหน้าดับเรื่องนี้ ฉินเซียงหยางเลยขี้เกียจจะไปสอบสวนละเอียด เพียงแต่ก่อนเลิกงานวันนี้เขายังสั่งเลขาให้สืบประวัติของชายหนุ่มคนนี้เป็นการเฉพาะ เพราะในเมืองหมิงไห่มีคนอันตรายแบบนี้อยู่ มันก็ควรจะสืบให้รู้จักก้นบึ้งไว้บ้าง