เครื่องปรับอากาศในห้องประชุมพัดลมเย็นเป็นระยะ
หัวหน้าแผนกซูชิ่งนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน
เธอสวมกระโปรงทำงานรัดรูปที่เข้ากับสะโพก ขาเรียวยาวขาวผ่องทั้งสองข้างไขว้กัน ถุงน่องสีดำแนบไปตามส่วนโค้งเว้าอันเย้ายวน
นิ้วมือที่ทาเล็บสีแดงสดเคาะโต๊ะดังเป็นจังหวะ น้ำเสียงแฝงความเย้ยหยัน “ฉู่หราน เดือนนี้ผลงานของนายก็รั้งท้ายอีกแล้ว เงินเดือนแค่ไม่กี่พันแบบนี้ นายจะเอาตัวรอดในบริษัทได้ยังไง?”
ฉู่หรานมองผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้า
ปกติผู้หญิงคนนี้อาศัยหน้าตาของตัวเอง วางอำนาจใส่พนักงานใหม่อยู่ไม่น้อย
ฉู่หรานกำลังจะพูด ทันใดนั้นก็มีเสียงแจ้งเตือนเชิงกลส่งเข้ามาในหัว
【กำลังผูกมัดระบบสร้างจอมใหญ่สุริยะเศรษฐี……】
【ผูกมัดสำเร็จ!】
【ระบบนี้มีเป้าหมายเพื่อบ่มเพาะมหาเศรษฐีระดับแถวหน้าของโลก】
【ตรวจพบว่าทรัพย์สินของผู้ถือระบบติดลบ ขณะนี้จะมอบแพ็กเกจเริ่มต้นสำหรับดินแดนให้】
【ยินดีกับผู้ถือระบบ คุณได้รับกรรมสิทธิ์คฤหาสน์ส่วนตัวระดับแนวหน้าของทวีปอเมริกาเหนือ—คฤหาสน์หุบเขาไม้แดงแห่งเทือกเขาร็อกกี้!】
ฉู่หรานนิ่งอึ้งไปหนึ่งวินาที
ระบบงั้นเหรอ?
ไม่นึกเลยว่าตัวเองจะเจอเรื่องดีแบบนี้เข้า
ม่านแสงเสมือนจริงปรากฏขึ้นตรงหน้า
ผู้ถือระบบ: ฉู่หราน
อายุ: 22 ปี
ระดับ: 1
สภาพร่างกาย: อ่อนแอ
ดินแดน: คฤหาสน์ส่วนตัวหุบเขาไม้แดงในทวีปอเมริกาเหนือ (พื้นที่หนึ่งแสนเอเคอร์)
สิ่งปลูกสร้าง: 0
เงินทุนหมุนเวียน: 1,250 หยวน
หนี้สิน: ค้างชำระฮวาเป้ย 3,500 หยวน
【เอกสารทางกฎหมาย โฉนดที่ดิน และบัตรผู้พำนักถาวรของดินแดนเริ่มต้นถูกส่งไปยังคลังเก็บของแล้ว】
【ทำภารกิจพัฒนาดินแดน ลงทุนก่อสร้าง และภารกิจอื่น ๆ เพื่อรับไอเทมพิเศษกับรางวัลเสริมสร้างร่างกาย】
【ต้องการเบิกเอกสารที่เกี่ยวข้องทันทีหรือไม่?】
ฉู่หรานท่องคำว่า “ใช่” ในใจ
วินาทีถัดมา กระเป๋าเสื้อของเขาก็หนักอึ้งขึ้นมา
เมื่อเห็นฉู่หรานไม่พูดอะไร ซูชิ่งก็ยิ่งพูดจาเยาะเย้ย “เหม่ออะไรอยู่? ส่งใบลาออกมาให้ฉันก่อนเลิกงานวันนี้ ที่นี่เป็นแค่วัดเล็ก ๆ ของฉัน ไม่มีที่ให้คนอย่างนายหรอก”
เธอเปลี่ยนท่านั่ง ชายกระโปรงเลิกขึ้นไปอีกเล็กน้อย
โคนขาขาวผ่องแทบจะเผยออกมา ส่งกลิ่นอายเย้ายวนของหญิงสาวเต็มตัว
แต่ฉู่หรานไม่มีอารมณ์แม้แต่จะเหลือบมอง
เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าแล้วหยิบเอกสารปึกหนาออกมา
บัตรผู้พำนักถาวร โฉนดที่ดิน ใบอนุญาตขุดทรัพยากร
ทั้งหมดเป็นเอกสารต้นฉบับภาษาอังกฤษแท้ ประทับตรานูนจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้องของทวีปอเมริกาเหนือ
คฤหาสน์ระดับแนวหน้าขนาดหนึ่งแสนเอเคอร์!
ภายในมีทั้งทะเลสาบส่วนตัว แนวป่าที่ยังไม่ได้พัฒนา แถมยังมีแร่ธาตุ แหล่งน้ำมันและก๊าซธรรมชาติ!
แค่ขุดขึ้นมานิดเดียว ก็มีเงินใช้ไปได้อีกหลายชาติ
ฉู่หรานกระชากป้ายพนักงานออกจากอกเสื้อ แล้วฟาดมันลงบนโต๊ะทำงานพร้อมกับเอกสารแผนงานที่เร่งทำจนเสร็จเมื่อคืน
“ไม่ต้องรอเลิกงานหรอก” ฉู่หรานพูดเสียงเรียบ “ผมลาออก”
ซูชิ่งนิ่งอึ้งไป
เธอไม่คิดว่าพนักงานที่ว่านอนสอนง่ายและอดทนทำงานมาตลอดจะเดือดขึ้นมากะทันหัน
“ฉู่หราน นายเป็นบ้าอะไร?” ซูชิ่งผุดลุกขึ้นยืน หน้าอกขาวผ่องสั่นไหวตามแรงขยับอย่างรุนแรง
ฉู่หรานหันหลังเดินไปยังประตูห้องประชุม
ตอนนี้ในหัวเขามีความคิดเดียว ไปทวีปอเมริกาเหนือ รับมอบดินแดนของตัวเอง!
เมื่อเดินออกจากอาคารบริษัท แสงแดดก็ส่องจ้าจนเขาต้องหรี่ตา
【ผู้ถือระบบสามารถเดินทางไปยังดินแดนได้ด้วยพาหนะทางบก ทางน้ำ หรือทางอากาศ】
เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นอีกครั้ง
ฉู่หรานถามในใจว่า “ระบบ หาตั๋วเครื่องบินให้ผมได้ไหม?”
【ระบบนี้ไม่มอบเงินสดหรือสิ่งของที่มีมูลค่าเทียบเท่าให้แก่ผู้ถือระบบ และไม่มีฟังก์ชันเคลื่อนย้ายพริบตา】
ฉู่หรานเบ้ปาก
เขาก้มดูยอดเงินในโทรศัพท์
หนึ่งพันสองร้อยห้าสิบหยวน
เงินแค่นี้ยังไม่พอซื้อตั๋วเครื่องบินชั้นประหยัดเที่ยวเดียวไปทวีปอเมริกาเหนือด้วยซ้ำ
เขาเปิดแอปกู้เงินในโทรศัพท์แล้วกดอยู่สองสามครั้งอย่างรวดเร็ว
ไม่นาน วงเงินสินเชื่อห้าหมื่นหยวนก็เข้าบัญชีทันที
มีคฤหาสน์ในทวีปอเมริกาเหนือขนาดหนึ่งแสนเอเคอร์เป็นหลักประกัน เงินแค่นี้จะนับเป็นอะไรได้
ฉู่หรานเปิดแอปจองตั๋วแล้วซื้อตั๋วชั้นธุรกิจเที่ยวบินไปลอสแอนเจลิสในวันพรุ่งนี้ทันที
ติ๊ง!
ข้อความแจ้งว่าตั๋วเครื่องบินออกเรียบร้อยแล้วเด้งขึ้นมา
ฉู่หรานมองเวลา เที่ยวบินกำหนดออกเดินทางพรุ่งนี้เช้า
เขาหาร้านกาแฟสักร้านนั่งลง เปิดแผนที่ในโทรศัพท์เพื่อตรวจดูตำแหน่งของคฤหาสน์หุบเขาไม้แดง
คฤหาสน์อยู่ทางเหนือของลอสแอนเจลิส ติดกับเทือกเขาร็อกกี้
พื้นที่หนึ่งแสนเอเคอร์!
ระบบแสดงข้อมูลเฉพาะของคฤหาสน์บนหน้าจออย่างใส่ใจ
【ระดับดินแดน: 1】
【พื้นที่: หนึ่งแสนเอเคอร์】
【ป่าดั้งเดิม: หกหมื่นเอเคอร์ (อุดมไปด้วยไม้แดงหายากและแร่ธาตุ)】
【ทุ่งเลี้ยงสัตว์ตามธรรมชาติ: สองหมื่นเอเคอร์】
【พื้นที่เพาะปลูกอุดมสมบูรณ์: หนึ่งหมื่นเอเคอร์】
【ทะเลสาบส่วนตัวและแหล่งน้ำ: แปดพันเอเคอร์】
【สิ่งอำนวยความสะดวกพื้นฐาน: สองพันเอเคอร์】
ฉู่หรานจ้องตัวเลขบนหน้าจอ หัวใจเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย
สิ่งอำนวยความสะดวกพื้นฐานประกอบด้วยวิลล่าบนไหล่เขาที่ตกแต่งครบครัน คอกม้าทันสมัย และโกดังเก็บสินค้าขนาดใหญ่ที่ควบคุมอุณหภูมิได้
ริมทะเลสาบมีท่าเรือยอชต์ส่วนตัว
ถึงขั้นมีลานบินที่เครื่องบินส่วนตัวสามารถขึ้นลงได้ด้วย!
ฉู่หรานยกกาแฟดำเย็นขึ้นจิบ
นี่คือทวีปอเมริกาเหนือที่ที่ดินทุกตารางนิ้วมีค่า
ใต้ผืนดินหนึ่งแสนเอเคอร์นี้ บางทีอาจซ่อนเหมืองทองกับน้ำมันเอาไว้ก็ได้
รวยแล้ว!
ชาตินี้ไม่ต้องคอยดูสีหน้าใครอีกต่อไป
กว่าจะถึงเวลาเช็กอินยังเหลืออีกสิบกว่าชั่วโมง
ฉู่หรานไปซื้อของชุดใหญ่ที่ห้างสรรพสินค้า
อาหารในทวีปอเมริกาเหนือเป็นสิ่งที่คนส่วนใหญ่กินไม่คุ้น เขาจึงซื้อเครื่องปรุงอาหารจีนกับของใช้ในชีวิตประจำวันไว้ไม่น้อย
พอซื้อของเสร็จ เขาก็หามุมลับตาคน
เพียงนึกในใจ
ข้าวของถุงใหญ่ถุงเล็กทั้งหมดก็ถูกเก็บเข้าไปในคลังเก็บของของระบบ
ช่องเก็บของขนาดหนึ่งลูกบาศก์เมตรมีอยู่เป็นร้อยช่อง ใช้เท่าไรก็ไม่หมด
......
ยามเย็น ฉู่หรานโทรศัพท์กลับบ้าน
“แม่ ผมจะไปต่างประเทศสักเที่ยว”
เสียงแม่ดังมาจากปลายสายอย่างสงสัย “ลูกจะไปต่างประเทศทำไม? บริษัทส่งไปทำงานเหรอ?”
“เปล่าครับ เพื่อนมีฟาร์มใหญ่ในทวีปอเมริกาเหนือ เลยชวนผมไปทำธุรกิจด้วยกัน”
“ทวีปอเมริกาเหนือเหรอ? ไกลไหม? อยู่ข้างนอกคนเดียวก็ระวังตัวด้วยนะ เงินพอใช้หรือเปล่า?”
ฉู่หรานยิ้ม “เงินพอใช้ครับ พอผมจัดการทุกอย่างลงตัวแล้ว จะพาพ่อกับแม่ไปเที่ยวที่นั่นนะครับ”
แม่ไม่คิดว่าเขาพูดจริง เพียงกำชับให้เขากินข้าวให้ตรงเวลา
หลังวางสาย ฉู่หรานก็กลับไปนอนพักที่ห้องเช่า
......
เช้าวันถัดมา
ฉู่หรานเรียกรถไปสนามบินนานาชาติทันที
หลังขึ้นเครื่อง พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินก็พาเขาไปยังที่นั่งอย่างกระตือรือร้น
ที่นั่งชั้นธุรกิจกว้างขวางและนั่งสบาย
ฉู่หรานเพิ่งนั่งลง ก็มีร่างสูงโปร่งเดินมายังที่นั่งข้าง ๆ
เธอเป็นสาวผมบลอนด์ชาวทวีปอเมริกาเหนือแบบฉบับ
เธอสวมเสื้อกล้ามสายเดี่ยวสีขาวรัดรูป คลุมทับด้วยแจ็กเก็ตยีนส์ตัวสั้น
เนื้อหน้าอกอวบอิ่มดันเสื้อสายเดี่ยวจนแทบปริ
ร่องอกลึกจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง
ท่อนล่างสวมกางเกงขาสั้น
ขาเรียวยาวทั้งสองข้างตรงสวย ผิวขาวผ่องไร้ที่ติ
หญิงสาวยัดกระเป๋าถือลงในช่องเก็บสัมภาระเหนือศีรษะ
จังหวะที่ยกมือขึ้น เอวคอดบางก็เผยให้เห็นอย่างเต็มตา
สะดือขาวผ่องมีจิวประดับคริสตัลระยิบระยับ
เธอนั่งลงข้างฉู่หราน พร้อมกลิ่นน้ำหอมชั้นดีจาง ๆ
ฉู่หรานมองเธอแวบหนึ่ง แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ
สาวสวยหันมา ดวงตาสีฟ้ากะพริบปริบ ๆ ก่อนจะทักทายเป็นภาษาอังกฤษอย่างเป็นฝ่ายเริ่มก่อน “สวัสดี ฉันชื่อไอวี”
“ฉู่หราน”
ไอวีกวาดตามองฉู่หรานตั้งแต่หัวจดเท้าอยู่สองสามครั้ง แววตาฉายความสงสัยใคร่รู้
ฉู่หรานขี้เกียจสนใจสายตาของคนอื่น
เขาปรับเบาะ สวมผ้าปิดตาเตรียมพักผ่อน
เครื่องบินเคลื่อนตัวไปตามทางวิ่งอย่างรวดเร็ว ก่อนทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า
การเดินทางกว่าสิบชั่วโมงนั้นค่อนข้างยาวนาน
แต่พอคิดว่าหลังเครื่องลงจอด เขาก็จะได้เข้ารับช่วงต่อคฤหาสน์ระดับแนวหน้าขนาดหนึ่งแสนเอเคอร์
ฉู่หรานก็ผล็อยหลับไปทันที