“คุณเจ้าของคะ ชาแดงกำลังอุ่นพอดีเลยค่ะ” โอลิเวียเอ่ยเสียงนุ่มนวล
เธอยื่นมือมาช่วยจัดหมอนอิงข้างเตียงให้ฉู่หราน แล้วโน้มตัวเข้ามาใกล้มาก
ภายใต้เสื้อเชิ้ตผ้าไหม เนื้อนุ่มขาวผ่องถูไถแขนของฉู่หรานอย่างจงใจหรือไม่จงใจก็ไม่รู้ สัมผัสนุ่มนิ่มจนน่าตกใจ
ฉู่หรานยกชาแดงขึ้นจิบหนึ่งอึกแล้วพยักหน้า “เหนื่อยแล้ว ไปพักเถอะ”
โอลิเวียยืดตัวขึ้น กระโปรงรัดสะโพกสีดำแนบกระชับกับส่วนโค้งเว้าอวบอิ่ม
เธอสวมรองเท้าส้นสูงเดินเยื้องย่างออกจากห้องนอนใหญ่ ก่อนจะปิดประตูตามหลังอย่างแผ่วเบา
ฉู่หรานเอนพิงหัวเตียงแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา
คฤหาสน์มีเครือข่ายดาวเทียมครอบคลุมทั่วทั้งพื้นที่ ความเร็วอินเทอร์เน็ตจึงสูงมาก
เขาโทรวิดีโอหาพ่อแม่ที่ประเทศจีนทันที
ไม่กี่วินาทีต่อมา สายก็เชื่อมต่อ
พ่อฉู่กั๋วผิงกับแม่หวังเหมยปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
ทั้งสองเพิ่งกินมื้อกลางวันเสร็จ
“ลูกเอ๊ย ดึกดื่นป่านนี้ยังไม่นอน โทรวิดีโอมาเรื่องอะไร? ตอนนี้อยู่ที่ไหน? ทำไมห้องใหญ่ขนาดนี้?” พ่อฉู่กั๋วผิงมองออกทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ
ฉู่หรานถือโทรศัพท์เดินหมุนไปรอบ ๆ ห้องนอนใหญ่สุดหรู
“พ่อ แม่ ผมมาถึงอเมริกาเหนือแล้ว นี่คือคฤหาสน์ที่ผมเพิ่งซื้อมา”
สองสามีภรรยาตาเบิกโพลงทันที
ฉู่หรานเดินไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่จรดพื้น แล้วยกกล้องหันออกไปด้านนอก
ใต้แสงจันทร์ ทะเลสาบส่วนตัวส่องประกายระยิบระยับ มีเรือยอชต์สุดหรูจอดอยู่ที่ท่าเรือส่วนตัว
ไกลออกไปยังมีป่าดงดิบทอดยาวสุดลูกหูลูกตา
“ทะเลสาบนี่...ก็เป็นของลูกด้วยเหรอ?” น้ำเสียงของฉู่กั๋วผิงสั่นเครือ
“ใช่ครับ รวมถึงที่ดินด้านนอกอีกหนึ่งแสนเอเคอร์ ทั้งหมดเป็นชื่อผม ในโรงรถใต้ดินยังมีรถเบนซ์จีคลาสกับรถกระบะแร็ปเตอร์อีกคัน” ฉู่หรานพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย