ก้อนหินใหญ่ก้อนหนึ่งมีชายฉกรรจ์ร่างกำยำนั่งอยู่ กล้ามเนื้อเป็นมัด ๆ ไหล่แบกดาบใหญ่เก้าห่วงไว้ คิ้วหนาตาโต จมูกโด่งริมฝีปากหนา แต่บนใบหน้ามีแผลเป็นแผลหนึ่งทอดยาวจากหางตาถึงมุมปาก ทำให้ใบหน้าดูอำมหิตน่าเกรงขามยิ่งนัก
เขาหรี่ตามองขบวนที่ค่อย ๆ เคลื่อนตัวอย่างเชื่องช้าในหุบเขาเบื้องล่าง
ลิงผอมตื่นเต้นจนอดที่จะถูมือไม่ได้:"พี่เสือดาว ท่านดูสิ แกะอ้วนเชียว ผู้หญิงมากมายขนาดนี้ คราวนี้พวกเราคงมีเมียกันได้แล้ว ผู้ชายก็เอาไว้เป็นแรงงาน สินค้ายังมีอีกสิบเกวียน วันนี้ถ้าทำสำเร็จ กินกันได้ทั้งเดือนเลยทีเดียว!"
จวนซานเป้าไม่ได้พูดอะไร แต่กลับยืนขึ้น
ลิงผอมถาม:"พี่เสือดาว เมื่อไหร่จะลงมือ?"
จวนซานเป้าส่ายหน้า:"รอสัญญาณจากหัวหน้าใหญ่ก่อน"
ลิงผอมร้อนใจจนกัดฟัน:"คราวที่แล้วปล้นของขวัญวันเกิดเจ้าเมืองควยโจว พี่น้องติดอยู่ข้างในสิบกว่าคน ยังรอให้พวกเราไปช่วยอยู่เลย แกะอ้วนอยู่แค่ตรงหน้าแล้ว คราวนี้ต้องได้มาให้ได้!"
จวนซานเป้าเคาะหัวเขาเบา ๆ:"หัวหน้าใหญ่ไม่สั่ง ใครก็ห้ามลงมือ"
ทันทีที่พูดจบ ก็มีเสียงนกหวีดดังมาจากในหุบเขาทันที
จวนซานเป้าลุกขึ้นยืนผวา:"ลงมือ!"
เหล่าโจรหยิบอาวุธขึ้นมา แล้วกรูกันลงจากเขาไปด้วยความโกลาหล
เบื้องล่าง ขบวนเนรเทศกำลังเดินไปเรื่อย ๆ อย่างไม่รีบร้อน
ทันใดนั้น ด้านหน้าก็เกิดความวุ่นวายขึ้น ทั้งขบวนถูกขวางจนต้องหยุดชะงัก
"เกิดอะไรขึ้น?" หลี่เฮยหู่ตะโกนพร้อมกับแกว่งแส้ม้า
เสิ่นชิงเหมยเปิดม่านรถออกไปมอง เจ้าหน้าที่คนหนึ่งวิ่งหน้าแดงหายใจหอบเข้ามารายงาน:"บนเนินเขาด้านหน้ามีท่อนไม้ใหญ่กลิ้งลงมาขวางถนนไว้หมด!"
ยังพูดไม่ทันจบ บนเนินเขาสองข้างก็มีเสียงตะโกนกู่ร้องดังสนั่นขึ้นมาทันที
โจรกลุ่มหนึ่งถือดาบขวานกรูกันออกมาจากบนเนินเขา ทรายและเศษหินถูกเหยียบจนกลิ้งลงมาดังกรอบแกรบ
เสียงฆ่าฟันดังก้องไปทั่วหุบเขา
เสิ่นชิงเหมยรีบปิดม่านรถลง แล้วคว้าดาบยาวไว้ในมือ