“แล้วถ้าหากค้นไม่พบเล่า?” เสิ่นชิงเหมยจงใจไม่ยอมรับคำ
หลี่เฮยหู่คิดว่านางรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี จึงแอบดีใจในใจ
เอ่ยอย่างไม่อดทนว่า “จะค้นพบหรือไม่ค้นพบ ต้องค้นแล้วถึงจะรู้ ใครก็ได้...”
“หยุด!” เซียวจิ้นพลันลืมตาขึ้น เสียงเย็นเยียบเฉกเช่นคมมีด “ไร้หลักฐานไร้พยาน จะค้นตัวย่อมผิดกฎหมาย”
ต้องพบกับสายตาเยียบเย็นเฉกเช่นคมมีดของเขา หลี่เฮยหู่จึงถอยไปสองก้าว ทว่านึกเสียหน้าจึงผงกหน้าอกขึ้นกล่าวว่า “เซียวจิ้น อย่าคิดว่าเจ้ายังเป็นทายาทอยู่ ตอนนี้เจ้าเป็นเพียงสามัญชน ขัดขวางการค้นตัว ต้องลงโทษด้วยกัน!”
“เจ้าลองดูก็ได้” เซียวจิ้นกำก้อนหินไว้ในมือวางบนเข่า
ยายเฒ่าตู้ที่เงียบมาตลอดกระแอมไอสองครั้ง
แท้จริงแล้วเมื่อได้ยินว่าเสิ่นชิงเสวี่ยออกมาแจ้งความกล่าวโทษ
นางก็แอบลุ้นแทนหลานสะใภ้ยิ่งนัก
ทว่าไม่มีทางออกใดจริง ๆ จึงได้แต่เงียบงันมาตลอด
ยามนี้ทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนแรง “หัวหน้าหน่วยหลี เพียงเพราะถ้อยคำไม่กี่ประโยคก็จะค้นตัวผู้อื่น เช่นนี้ย่อมไม่เป็นธรรมเนียม”
หลี่เฮยหู่ไม่สนใจนางแม้แต่น้อย โบกมือหนึ่งครั้ง พวกเจ้าหน้าที่หลายคนก็กรูกันเข้ามา
"ข้าดูซิว่าใครจะกล้า" เซียวจิ้นสะบัดข้อมือ ก้อนหินก้อนหนึ่งพุ่งตรงเข้าปะทะหน้าผากเจ้าหน้าที่ที่วิ่งนำหน้าคนแรก ก้อนเลือดใหญ่ปรากฏขึ้นทันที
ผู้นั้นร้องโหยหวนกุมหน้าผากถอยกลับไป
“ถึงแม้ข้าจะพิการทั้งสองขา แต่จะจัดการแมลงสาบสองสามตัว ก็ยังไม่ต้องออกแรงอะไรมาก”
“ใครกล้าก้าวไปอีกก้าวหนึ่ง? กลับไปเตรียมโลงศพไว้ได้เลย” เซียวจิ้นเอ่ยเย็นชา
บรรดาขุนนางคุมนักโทษหยุดชะงักลง
หลี่เฮยหู่กลืนน้ำลายลงคอ ดวงตาหมองคล้ำแฝงความโหดร้ายและเจ้าเล่ห์กลอกไปมาอย่างช่ำชอง
เขาโบกมือหนึ่งครั้ง เจ้าหน้าที่กว่าสิบคนก็ลากเด็กเล็กหลายคนออกมาจากฝูงชน แล้ววางมีดลงบนคอของพวกเขา
“เซียวจิ้น เจ้าเก่งกาจนักใช่ไหม ข้าอยากเห็นว่าเจ้าจะปกป้องได้สักกี่คน?”