สองคนผลิกม่านเข้ามา กลิ่นโลหิตฉุนคลุ้งโชยเข้าจมูกทันที
เว่ยชื่ออิงกอดยายเฒ่าตู้ไว้ ร่ำไห้จนบ่าไหวสั่น
ซูยู่โม่ผมเผ้ายุ่งเหยิง กอดท่านสกุลซูไว้ ร้องไห้สะอึกสะอื้น
ท่านสกุลซูตัวสั่นเทาไปทั้งร่าง ใบหน้าขาวซีด ราวกับเสียวิญญาณ พึมพำไม่หยุด: "มีหมาป่า มีหมาป่า..."
เซียวจิ้นและเสิ่นชิงเหมยรีบเข้าไปดูบาดแผลของคุณยาย
ซูยู่โม่พอเห็นเซียวจิ้นเดินเข้า ใบหน้าสวยสะคราญเต็มไปด้วยน้ำตา เอ่ยเสียงสะอื้นปนน้อยใจ: "พี่ชาย ข้าหนีช่วยคุณยายมา ได้รับบาดเจ็บ เจ็บเหลือเกิน..."
พูดพลางดึงเสื้อนักโทษขึ้นเผยแขนขาวเนียน มีรอยฟันเลือดซึมอยู่บนนั้น
เสิ่นชิงเหมยตะลึงไปครู่หนึ่ง จึงรู้ตัวว่านางยกแขนให้เห็น
ยุคนี้ ผู้ชายเห็นเรือนร่างของหญิงสาวแล้วต้องรับผิดชอบ
พวกนางกำลังทุกข์ร้อนเรื่องยายเฒ่าตู้
ซูยู่โม่กลับมาทำเรื่องเช่นนี้ในจังหวะนี้
อดทนต่อความไม่สบายใจในใจ เสิ่นชิงเหมยรีบหยิบยาน้ำเกลือขวดหนึ่งออกมาจากมิติด้วยความกังวล เอ่ย: "น้องสาวบาดเจ็บไม่เบา ต้องรีบทาเรา"
พูดพลางเทลงบนบาดแผลของนาง
ซูยู่โม่กรีดร้องอย่างเจ็บปวด รีบชักมือกลับ
นางกัดริมฝีปาก ก้มหน้า เช็ดน้ำตาไม่หยุด "ข้าเป็นคนไร้ที่พึ่ง แต่ก็ยังมีเกียรติยศ ข้าอยู่ในตระกูลเซียว ก็เพียงชื่นชมท่านพี่จิ้น ไม่รู้ไปทำให้พี่สาวโกรธสิ่งใด ถึงให้พี่สาวชังข้าเพียงนี้"
เสิ่นชิงเหมยเอ่ยเย็นชา: "ยังไม่ได้ดื่มน้ำชาเป็นอนุภรรยาเลย อย่าเรียกพี่สาวตามใจ"
เซียวจิ้นเหลือบตามองนางเย็นชา: "ร้องไห้อีกก็โยนออกไป"
ท่านสกุลซูโกรธจนหน้าซีดปากขาว แต่เพราะตกใจหมาป่า อกสั่นหายใจไม่ออก