“ใช่แล้ว หัวหน้าหน่วยหลีพูดไม่ผิด”
ซูยู่โม่ใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดมุมปาก เสียงหวานเยิ้มว่า “โสมนี้ต้องเป็นของที่นางแอบซ่อนออกมาจากจวนอย่างแน่นอน สมควรส่งมอบให้ทางการ”
หลี่เฮยหู่ตวาดใส่เสิ่นชิงเหมยว่า “ได้ยินหรือไม่ ยอมส่งมอบมาซะดี ๆ ข้าก็จะไม่เอาเรื่องอาญาขโมยของเจ้า มิเช่นนั้น อย่าหาว่าแส้ของข้าไม่มีตา”
เสิ่นชิงเหมยจ้องหน้าเขาด้วยสายตานิ่งสงบ “หัวหน้าหน่วยหลี สองสามวันก่อน ท่านนำคนมาตรวจค้นตัวด้วยตนเอง ตั้งแต่หัวจรดเท้า ค้นไปทั่วแล้ว เคยพบเศษโสมแม้สักครึ่งเส้นหรือไม่”
หลี่เฮยหู่ชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็เบิกตาขึ้นทันที “ข้าไม่สน เจ้าอธิบายที่มาไม่ได้ ริบ!”
เสิ่นชิงเหมยได้ยินดังนั้นกลับยิ้ม “สองสามวันก่อน ข้าขุดได้จากในป่า”
ซูยู่โม่โต้เถียงเสียงหวาน “ป่ารกร้างนั่นจะไปมีโสมพันปีที่ไหนกันเล่า เห็นชัดว่าเจ้าพล่ามเพ้อเจ้อ!”
“หัวหน้าหน่วยหลี รีบจับนางไปเสียสิ”
กล้ามเนื้อบนใบหน้าหลี่เฮยหู่กระตุก ดวงตาเป็นประกายดุร้าย ตะคอกว่า “หุบปาก อย่ามาสั่งให้ข้าทำอะไร!”
“ไสหัวกลับเข้าแถวไปเดี๋ยวนี้ ถ้ายังพูดมาก ข้าฟาดเจ้าก่อนเลย!”
ซูยู่โม่ตกใจจนหดตัวไปด้านหลัง ส่ายเอวเดินจากไปอย่างเร่งรีบ
หลี่เฮยหู่จ้องโสมด้วยความละโมบ สายตาเป็นประกายแวววาว ถูมือพลางพูดว่า “ของกลาง ริบเป็นของหลวง ใครก็ได้ จับนางไป…”
เสิ่นชิงเหมยรู้ทันตั้งแต่แรกแล้ว กระบองไฟฟ้าในมือตวัดออกมา เตรียมจะจัดการเขาก่อน
อย่างไรเสีย หน้าแตกกันไปแล้วก็หน้าแตกเลย
“เดี๋ยวก่อน” เสียงแจ่มใสดังมาจากด้านข้าง
เซี่ยฉางหยวนเดินเข้ามาอย่างช้า ๆ ไม่เร่งรีบ ยกมือคารวะหลี่เฮยหู่ “ท่านเจ้าหน้าที่ จะอนุญาตให้ผู้น้อยกล่าวสักคำได้หรือไม่”
หลี่เฮยหู่หรี่ตาเหล่ ๆ มองเขาขึ้นลง…
อาภรณ์หรูหรา ใบหน้าเฉียบคม กิริยาสง่างาม ดูคล้ายบุตรชายตระกูลร่ำรวยผู้ได้รับการศึกษา
จึงอดไม่ได้ที่จะให้เกียรติเขาเพิ่มขึ้นอีกสามส่วน
แต่ก็ยังทำเป็นถือดีตำหนิ “เจ้าหน้าที่กำลังปฏิบัติราชการ จะถึงตาเจ้ามาสอดปากหรือ เจ้าเป็นใครกัน”