โทรศัพท์ที่วางอยู่หัวเตียงดังขึ้นอย่างไม่คาดฝัน
เสิ่นเนี่ยนเหอกำลังรู้สึกหงุดหงิดใจ พลันเหลือบไปเห็นว่าเป็นเบอร์แปลกหน้า จึงไม่แม้แต่จะคิด กดตัดสายทิ้งทันที
ไม่นานนัก ข้อความหนึ่งก็ตามมาถึง
[สวัสดีค่ะ คุณเสิ่น ฉันคือเลขานุการของประธานลู่ นามสกุลหลี่ ขอโทษที่รบกวน เรื่องบางอย่างเกี่ยวกับท่านประธานจำเป็นต้องปรึกษากับคุณ รบกวนแจ้งเวลาที่สะดวกด้วย แล้วกรุณาโทรกลับ]
ดวงตาของเสิ่นเนี่ยนเหอวาบขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นคำว่า “เลขานุการของประธานลู่”
เธอผุดลุกขึ้นจากเตียงอย่างรวดเร็ว ทั้งคนมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันใด แววตาเปล่งประกายความตื่นเต้น
หรือว่าเงินหนึ่งล้านที่เธอเฝ้าฝันถึงกำลังจะมาแล้วหรือเนี่ย?!
เธอรี่หวนโทรกลับไปตามเบอร์ในข้อความทันที
สิบนาทีต่อมา ร่างของเสิ่นเนี่ยนเหอก็ปรากฏตัวที่หน้าหอพัก
เลขานุการหลี่ ชายวัยสามสิบต้น ๆ สวมชุดสูทสีเข้มที่ตัดเย็บเข้ารูป ดูเป็นมืออาชีพในแวดวงธุรกิจ กำลังถือกล่องของขวัญอันประณีต ยืนตัวตรงสง่างามอยู่หน้าหอพัก
การปรากฏตัวของเขาช่างแตกต่างจากเหล่านักศึกษาที่เต็มไปด้วยความสดใสวัยเรียนโดยรอบ โดดเด่นจนดึงดูดสายตายิ่งนัก
เหล่านักศึกษาที่เดินผ่านไปมาต่างส่งสายตาอยากรู้อยากเห็นหรือพินิจพิจารณา แต่เลขานุการหลี่กลับสีหน้าเฉยเมย นิ่งสงบไม่หวั่นไหว
เสิ่นเนี่ยนเหอก้าวลงบันไดอย่างรวดเร็ว สายตาจับจ้องไปที่เลขานุการหลี่อย่างแม่นยำ แล้วเดินเข้าไปถามอย่างตรงไปตรงมา: “เลขานุการหลี่? ลู่จินอันให้คุณมาหาฉัน มีเรื่องอะไรหรือ?”
ใบหน้าของเลขานุการหลี่ฉาบรอยยิ้มอย่างมืออาชีพขึ้นมาทันที ยื่นกล่องของขวัญในมือไปข้างหน้า: “คุณเสิ่น สวัสดีครับ นี่คือของขวัญที่ประธานลู่สั่งให้ผมนำมาฝากคุณโดยเฉพาะ หวังว่าคุณจะชอบนะครับ”