“ครับ คุณลู่ ผมเข้าใจวิธีดำเนินการแล้ว” เลขานุการหลี่ตอบรับอย่างนอบน้อม
ลู่จินอันเหมือนนึกอะไรขึ้นได้อีก จึงสั่งเสริมขึ้นมา “ติดต่อฝั่งคาร์เทียร์ ให้เขาส่งชุดเครื่องประดับที่เหมาะกับสาววัยรุ่นมาที่นี่ชุดหนึ่ง”
เลขานุการหลี่เข้าใจในทันที นี่คือการชดเชยให้คุณเสิ่นแล้ว
เขาค่อย ๆ ไถ่ถามอย่างระมัดระวัง พยายามหยั่งเชิง“ความหมายของท่านเจ้านาย” “คุณลู่ เรื่องระดับราคาเครื่องประดับ…… มีข้อกำหนดเฉพาะอะไรไหมครับ?”
ลู่จินอันไม่ได้แม้แต่จะเงยหน้า เอียงสายตาส่งไปมาแล้ว
เลขานุการหลี่เข้าใจทันที
ไม่มีวงราคา ไม่แคร์เรื่องราคา
ข้แค่ของดี มีระดับพอตา และถูกใจคนนั้นก็พอ
เงิน ไม่ใช่ปัญหาอยู่แล้ว
“ครับ ผมจัดการทันที” เลขานุการหลี่ไม่ถามอีก พนมมือแล้วถอยออกจากออฟฟิต และปิดประตูเบา ๆ
หัวหน้าทีมของคาร์ตียร์พาทีมมาเอง พร้อมกับเครื่องประดับสุดหรูสุดยอดที่คัดสรรอย่างพิถีพิถันมาเป็นสิบชุด ถึงออฟฟิตของลู่จินอัน
เครื่องและประดับที่เปล่งประกายบนแท่นกำมะเหนียว แต่ละชุดล้วนมูลค่ามหาศาล มีดีไซน์และไม่ซ้ำใคร
ลู่จินอันกวาดตามองดูโอ้อวดตระการตาเหล่านี้อย่างไม่ได้ตั้งใจ ขณะภายในหวนนึกถึงใบหน้าของเสิ่นเนี่ยนเหอในชุดเรียบ ๆ เรียบ ๆเย็น่านั้นที่ร้านอาหารวันนั้น
สภาพผิวเธอขาวมาก แสนไฟดูเหมือนจะเรืองแสง...
สายตาเขาลิสุดก็หยุดลงที่ชุดหนึ่งที่ออกแบบอย่างละเอียดลออ โดยชิ้นหลักเป็นไพลินสีชมพูอ่อน