สายตาของเขากวาดมองเสิ่นเนี่ยนเหอกับสวีจือเวยที่อยู่ข้างกายอย่างเงียบเชียบ ไม่พลาดสีหน้าของทั้งคู่
เสิ่นเนี่ยนเหอมีท่าทีราวกับ “ฉันไม่สน นายจะเลือกยังไงก็เชิญ” อย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม แถมในดวงตายังมีแววเจ้าเล่ห์ที่เหมือนกำลังรอดูเรื่องสนุก
เธอไม่สนว่าเขาจะเลือกใคร
ส่วนสวีจือเวยกลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง
แม้เธอจะพยายามรักษารอยยิ้มอ่อนโยนไว้ พยายามแสดงความสงบและใจกว้างเหมือนทุกครั้ง แต่ไหล่ที่เกร็งขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากที่เผลอเม้มแน่นแล้วคลายออก และปลายนิ้วที่กำแก้วเหล้าแน่นขึ้นอย่างยากสังเกต ล้วนเผยให้เห็นความตึงเครียดและความใส่ใจอย่างยิ่งยวดในใจของเธออย่างชัดเจน
เธอใส่ใจกับผลลัพธ์นี้มาก มากเหลือเกิน
ตะเกียบของลู่จินอันขยับแล้ว
เขาไม่ได้ยื่นไปทางจานปลา และไม่ได้ลังเลแม้แต่น้อย
นิ้วยาวเรียวกำตะเกียบเงิน จุ่มลงในถ้วยแล้วคีบเนื้อปลาชิ้นที่เสิ่นเนี่ยนเหอคีบมาให้ขึ้นมา
จากนั้น ภายใต้สายตาของคนทั้งสิบเก้าคน เขาก็ส่งเนื้อปลาชิ้นนั้นเข้าปากอย่างเป็นปกติ เคี้ยวอย่างสง่างามแล้วกลืนลงไป
ดวงตาของเสิ่นเนี่ยนเหอโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยวในทันที รอยยิ้มสดใสที่แฝงความหมายแห่งชัยชนะอย่างไม่ปิดบังแผ่กว้างบนใบหน้า งดงามเจิดจ้าและชวนมอง
ส่วนสวีจือเวย...
แม้เธอจะใช้ความอดกลั้นที่ฝึกฝนมาตลอดชีวิตอย่างเต็มที่ แต่ในวินาทีที่ตะเกียบของลู่จินอันคีบเนื้อปลาของเสิ่นเนี่ยนเหอขึ้นมา เลือดฝาดบนใบหน้าของเธอก็จางหายไปจนเห็นได้ชัด
ความอ่อนโยนในดวงตาถูกแทนที่ด้วยความตกใจ ความอับอาย และความเจ็บปวดลึกล้ำที่ถาโถมเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว