เสิ่นเนี่ยนเหอเดินผ่านไปด้วยสีหน้าเรียบเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ชินจิ้นเดินตามมาด้านหลัง สีหน้าไร้อารมณ์
เมื่อเดินสวนกันไปแล้ว ด้านหลังก็มีเสียงกระซิบกู่ก้องแผ่วเบาตามมา
เสิ่นเนี่ยนเหอมุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ
ชินจิ้นเดินมาส่งถึงหน้าประตูแล้วหยุดยืน
"พักผ่อนให้ดี" เสียงของเขาไม่ดัง แต่ดังพอให้คนแถวนั้นได้ยินชัด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความมั่นใจไร้ซึ่งความเก้อเขิน "มีอะไรก็มาหาฉัน"
เสิ่นเนี่ยนเหอเงยหน้าขึ้น โบกมือให้เขา
"รู้แล้ว กลับไปเถอะ"
ชินจิ้นพยักหน้าแล้วหมุนตัวเดินจากไป
เงาร่างของเขาหายลับไปที่ปลายทางเดิน โดยไม่หันกลับมาแม้แต่น้อย
เสิ่นเนี่ยนเหอผลักประตูเข้าไป แล้วปิดประตูเบาๆ
ตัดขาดสายตาที่แฝงไปด้วยความหมายต่างๆ นานาจากภายนอก
แต่ข่าวได้แพร่กระจายออกไปแล้ว
ภายในเวลาเพียงไม่กี่นาที ข่าวซุบซิบที่ว่า "ชายหน้าตาขี้เหร่อาขุยตามจีบเสิ่นเนี่ยนเหอ พาเธอส่งถึงห้องโดยสารด้วยตัวเอง" ก็แพร่กระจายไปอย่างรวดเร็วราวกับมีปีก ท่ามกลางเหล่าพนักงานระดับล่าง
ในขณะเดียวกัน ห้องสปาระดับไฮเอนด์บนชั้นสิบเจ็ด
แสงไฟนุ่มนวล กลิ่นน้ำมันหอมระเหยจางๆ ลอยอบอวล เสียงเพลงเบาๆ สบายหูดังแผ่วผ่านอากาศ
สวีจือเวยนอนอยู่บนเตียงนวดอันแสนสบาย หลับตา กำลังเพลิดเพลินกับการบริการอย่างพิถีพิถันจากช่างความงามระดับแนวหน้า
อวี๋ลี่ลี่และพานซินก็พลอยได้รับอานิสงส์ไปด้วย นอนอยู่บนเตียงสองเตียงที่อยู่ข้างๆ ใบทาหน้ากาก มีสีหน้าเต็มไปด้วยความสุขสำราญ
โทรศัพท์ของอวี๋ลี่ลี่สั่นขึ้นมา