เขาชี้ไปที่ดอกไม้กับสร้อยคอบนโต๊ะ "สองอย่างนี้ รวมแล้วสองหมื่นสามพันห้าร้อย เธอลดหน่อย เอาเป็นสองหมื่นสามก็พอ"
รอยยิ้มบนใบหน้าของเสิ่นเนี่ยนเหอแข็งค้างไปชั่วขณะ
เธอมองเขาอย่างงงงันทั้งคน
แกฟังสิ่งที่ตัวเองพูดอยู่หรือเปล่า?
ชินจิ้นมองสีหน้าอึ้งไปสักพักของเธอ มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้นเล็กน้อย
เสิ่นเนี่ยนเหอสูดลมหายใจลึก พยายามตั้งสติ และทำให้น้ำเสียงของตัวเองกลับมาเป็นปกติที่สุด:
"คือ... พี่อาขุย เรื่องนี้มันเพื่อพวกเราสองคนนะ"
เธอชี้ไปมาระหว่างตัวเองกับเขา
"ดังนั้น เงินจำนวนนี้ จะให้ฉันจ่ายคนเดียวไม่ได้ใช่ไหม?"
ชินจิ้นพยักหน้าเห็นด้วย
"มีเหตุผล งั้นคนละครึ่งก็แล้วกัน"
เสิ่นเนี่ยนเหอ: "..."
เธอจ้องเขา นิ่งไปพักหนึ่งไม่รู้จะพูดอะไร
ชินจิ้นเห็นเธอเงียบ ก็เลิกคิ้วขึ้น
"ยังไง? เธอเต็มใจ? อยากจ่ายทั้งหมด?"
เสิ่นเนี่ยนเหอตวัดสายตามองเขาอย่างเหลืออด
"ได้" เธอกัดฟันพูด "พอจบเรื่องแล้ว ฉันจะโอนให้ครบทีเดียว"
ชินจิ้นพยักหน้า น้ำเสียงยังเรียบนิ่งเหมือนเดิม: "ได้"
เสิ่นเนี่ยนเหอมองเขาเป็นเวลาสองวินาที สุดท้ายก็ทนไม่ไหว เอ่ยปากถามขึ้นว่า "พี่อาขุย ฉันขอถามอะไรหน่อยสิ"
ชินจิ้นไม่ตอบอะไร แค่มองเธอ เป็นสัญญาณให้พูดเลย
"แกเป็น..." เสิ่นเนี่ยนเหอเลือกคำพูดอยู่ครู่หนึ่ง "ไม่เคยมีแฟนเลยจริง ๆ ใช่ไหม?"
ชินจิ้นพยักหน้า
"ใช่"
เสิ่นเนี่ยนเหอทำหน้าแบบ "อย่างที่คิดเลย"
เธอมองเขา น้ำเสียงแฝงไปด้วยความเอาเรื่องเอาคนไม่ขึ้นปนเล็กน้อย "ก็ไม่แปลกใจเลยที่แกไม่มีแฟน"
น้ำเสียงเธอหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วเน้นหนักขึ้น: "แกเป็นแบบนี้ ต่อไปทั้งชีวิตก็ไม่มีแฟนหรอก แกรู้ตัวไหมเนี่ย?"
ชินจิ้นยังคงเงียบไม่พูดอะไร
เขานั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามแบบนั้น สีหน้าเรียบนิ่งมองเธอ ราวกับว่าเธอกำลังพูดถึงเรื่องของคนอื่น ไม่เกี่ยวกับเขาสักนิด