ลู่จินอันก้าวเข้ามาในร้านอาหาร สายตามองไปที่หญิงสาวริมหน้าต่างได้แทบจะในทันที ฝีเท้าของเขาชะงักไปเล็กน้อยแทบไม่ให้ใครสังเกตเห็น
เสิ่นเนี่ยนเหอที่อยู่ตรงหน้า ต่างจากตอนที่เคยแสดงความเอาใจและระมัดระวังตัวต่อหน้าเขามาก่อน เธอดูสงบเงียบและงดงามเช่นนี้
ยิ่งกว่านั้นยังแฝงความรู้สึกเลือนรางอย่างห่างเหิน จนทำให้เขารู้สึกแปลกไปอย่างบอกไม่ถูก เหมือนมีบางอย่างในใจถูกสัมผัสเบา ๆ หัวใจพลาดจังหวะไปหนึ่งครั้ง
แต่ในขณะนี้ เสิ่นเนี่ยนเหอกำลังตอบคำถามก่อนหน้าของระบบในหัว เพียงแค่สองคำสั้น ๆ
[ความลับ]
เสิ่นเนี่ยนเหอไม่คิดจะบอกมันว่า ละครวันนี้ไม่จำเป็นต้องให้เธอลงมือเล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่อบอกสวีจือเวยด้วยตัวเอง
จะมีบุคคลที่สามคอยบอกเธอเอง
แผนการวันนี้ ถ้าแสดงได้ดี เธออาจจะได้คะแนนบูชาเงินทั้งหมดในคราวเดียว
เพียงแต่ว่า เธอเองจะต้องลำบากหน่อย
แต่ความลำบากนี้ เมื่อเทียบกับความเจ็บปวดที่ได้รับในชาติก่อนแล้ว ไม่มีค่าให้พูดถึงเลย
"ระบบ นายมียาวิเศษลดความเจ็บปวดไหม?"
[ไม่มี โฮสต์จะเอามันไปทำอะไร?]
เฮ้อ อย่างที่คิดไว้จริง ๆ ไม่มีสินะ
"ไม่มีอะไร" น้ำเสียงของเสิ่นเนี่ยนเหอเรียบเฉย
ระบบรู้ว่าโฮสต์ไม่ได้พูดความจริงแน่นอน แต่มันก็ไม่ถามต่อ
ในตอนนี้ มันตรวจพบการมาถึงของลู่จินอันแล้ว แต่มันกลับ "คิดร้าย" ที่ไม่เตือนเสิ่นเนี่ยนเหอ
เสิ่นเนี่ยนเหอสัมผัสได้ถึงสายตาจากหลายทิศทางในร้านอาหาร แต่เธอไม่ได้ใส่ใจ ยังคงจมอยู่กับความคิดของตัวเอง
จนกระทั่งพนักงานเสิร์ฟนำพาลู่จินอันเดินมาถึงโต๊ะของเธอ เงาร่างทาบลงมา เธอจึงเหมือนตกใจ สะดุ้งกลับสู่สติ