เมื่อคำถามที่ห้าจบลง การบรรยายครั้งนี้ที่ทุกคนจับตาก็ได้ปิดฉากลงเช่นกัน
เซี่ยตู้เดินออกจากหอประชุมอย่างสง่างามท่ามกลางกลุ่มผู้นำมหาวิทยาลัย ร่างสูงโปร่งค่อยๆ หายลับไปจนสุดปลายทางเดินเฉพาะ
เสิ่นเนี่ยนเหอยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ไม่ได้รีบออกไปตามฝูงชนที่ไหลทะลัก
เธอมองแผ่นหลังที่สูงตรงแต่ห่างเหินนั้นหายไปอย่างสงบ ดวงตาครุ่นคิดอ่านไม่ออก
ระบบในหัวเธอเดือดดาลจนแทบกระโดดขึ้น ร้องบ่นไม่หยุดด้วยเสียงอิเล็กทรอนิกส์
[โฮสต์ เรื่องนี้จะจบแบบนี้ไม่ได้! เธอต้องไปถามฟางฮุยให้ได้! เขารับเงินไปแล้วแท้ๆ กลับไม่ทำตามที่ตกลง! โมโหชะมัด!]
[แถมเธอยังเคยช่วยเขาแก้ปัญหาทุนชมรมที่ยุ่งยากนั่นอีก เขาตอนนั้นซาบซึ้งจนแทบจะร้องไห้เลยนะ]
[เธอปูทางไว้ให้แล้ว เขาก็รับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ จะมาพลิกกลับกลางคันแบบนี้ได้ยังไง ไร้คำพูดจะตาย!]
เสิ่นเนี่ยนเหอไม่สนใจความเดือดดาลของระบบ
เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา คล่องแคล่วในการสลับไปใช้ไอดีเล็กๆ ที่ไม่ได้ใช้บ่อย หาแชตของ "พี่ฟางฮุย" ที่ตั้งชื่อไว้ แล้วส่งข้อความไป
ทั้งคู่นัดเจอกันที่มุมเงียบๆ ด้านนอกหอประชุม
ฟางฮุยรีบเดินมา มองน้องรหัสที่เคยติดต่อแค่บนโลกออนไลน์คนนี้ตั้งแต่หัวจรดเท้า
เธอใส่หมวกแก๊ปและหน้ากากอนามัย ปิดบังใบหน้าไปเกือบหมด แต่ดวงตาที่โผล่ออกมานั้นใสกิ๊ง หางตาดเฉียงเล็กน้อย สวยจนแทบหยุดหายใจ