เสิ่นเนี่ยนเหอกลับมาที่ห้องเต้นรำอันคุ้นเคยที่ไม่ได้มานาน
เธอเพิ่งปรากฏตัว เพื่อนๆ ในห้องที่เคยจับกลุ่มคุยกันสองสามคน ต่างกวาดสายตามองเธอด้วยสายตาเหยียดหยามหรือเย็นชา แล้วก็หันกลับไปคุยกันต่อ พร้อมใจกันกีดกันเธอออกจากวงสังคมที่มองไม่เห็น ราวกับเธอคืออากาศที่ไม่สะอาด
เสิ่นเนี่ยนเหอชินกับเรื่องแบบนี้มานานแล้ว จึงไม่สนใจแม้แต่น้อย
ช่วงครึ่งเดือนที่พักรักษาตัว เธอไม่ได้ซ้อมอย่างเป็นระบบมานานแล้ว
เธอเดินตรงไปยังมุมที่อยู่ไกลที่สุด วางของลง แล้วเริ่มยืดเหยียดอบอุ่นร่างกายคนเดียว ตั้งสมาธิขยับข้อต่อและเอ็นที่เริ่มแข็งๆ
ผ่านไปสักพัก อาจารย์สอนเต้น จางซูหยุน ก็เดินเข้ามา
อาจารย์จางกวาดสายตามองรอบห้อง แล้วก็หยุดอยู่ที่เสิ่นเนี่ยนเหอตรงมุมห้อง
สีหน้าของอาจารย์เปี่ยมด้วยความห่วงใย เดินเข้าไปถามเสียงเบา “เนี่ยนเหอ กลับมาแล้วเหรอ แผลที่หลังหายสนิทดีแล้วใช่ไหม การเต้นไม่จำเป็นต้องรีบร้อนขนาดนั้น ถ้ายังหายไม่สนิท ต้องให้ความสำคัญกับร่างกายเป็นอันดับแรก”
เสิ่นเนี่ยนเหอหยุดการขยับ แล้วยิ้มขอบคุณอาจารย์จาง “ขอบคุณอาจารย์จางที่ห่วงใยค่ะ หายดีแล้ว ไม่ส่งผลต่อการเต้น”
อาจารย์จางพยักหน้า โล่งใจ
อาจารย์ตบมือเบาๆ ให้ทุกคนเงียบ แล้วก็ประกาศข่าวสำคัญ “เพื่อนๆ ทุกคน ให้ความสำคัญหน่อยนะ การประกวดเต้นระดับมหาวิทยาลัยทั่วประเทศ ‘ถ้วยหวยเหอ’ ที่จัดขึ้นปีละครั้ง กำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว”
“คุณค่าของการแข่งขันนี้สูงแค่ไหน ไม่ต้องให้ฉันเน้นย้ำกับพวกเธออีกแล้วใช่ไหม”
“ตามปกติ มหาวิทยาลัยของเราจะได้สิทธิ์เข้าร่วม 2 ทีม คือทีมเต้นกลุ่มหนึ่งทีม และการเต้นเดี่ยวหนึ่งท่าน”