“เตรียมตัวแข่ง……” เซี่ยตู้ทวนคำนั้นเบา ๆ เสียงทุ้มต่ำของเขาดังชัดเจนเป็นพิเศษในห้องที่เงียบสงัด
ความไม่พอใจเล็ก ๆ ที่เกิดจากการอัปเดตที่ช้าลงก่อนหน้านี้ สลายหายไปในทันที
เขาหันข้างเล็กน้อย หยดน้ำปลิวจากปลายผม วาดแสงโค้งละเอียดใต้แสงไฟ
ถ้าเป็นเรื่องสำคัญ การอัปเดตน้อยลงก็เป็นเรื่องสมเหตุสมผล
เขารู้สึกชอบใจความมุ่งมั่นและจริงจังแบบนี้อยู่โดยธรรมชาติ
เมื่อเข้าใจสาเหตุแล้ว อารมณ์ของเขาก็ดีขึ้นไม่น้อย ยกผ้าขนหนูขึ้นเช็ดผมเปียกอีกครั้ง มืออีกข้างแตะเบา ๆ บนหน้าจอ แล้วพิมพ์ตอบกลับไปหนึ่งตัวอักษร
[อือ]
ไม่มีคำทักทายเกินจำเป็น ไม่มีการถามเพิ่มว่าการแข่งนั้นคืออะไร ต่างฝ่ายต่างรักษาระยะห่างที่พอเหมาะเอาไว้
แต่ภาพจำของเซี่ยตู้ที่มีต่อ[นั่งเล่นใต้ร่มต้นข้าว]กลับดีขึ้นอีกเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว
นี่คือคนที่มีขอบเขต มีรู้จักประมาณตน
ไม่เหมือนบล็อกเกอร์เสียงคนอื่น ๆ ที่เขาเคยติดตามบ้างเป็นครั้งคราว พอได้รับความสนใจเพียงเล็กน้อยก็อุตสาหะเกินไป หรือถึงกับพยายามสืบเรื่องส่วนตัวของเขา น่าสมเพช
[นั่งเล่นใต้ร่มต้นข้าว]ดีแบบนี้แหละ
เสียงถูกจุดที่สวยงามของเขาอย่างแม่นยำ วิธีทำแบบก็ทำให้เขารู้สึกสบายใจ
เขาวางแท็บเล็ตลง เดินไปที่ขอบหน้าต่าง ลมยามค่ำคืนพัดผมที่ยังหมาด ๆ และแถวงกายที่ไม่ได้ใส่เสื้อผ้า เส้นกล้ามเนื้อชัดเจนและลีบไล้ยิ่งขึ้นใต้แจ้นทร์
อย่างเป็นธรรมชาติ เจ้าของบัญชีที่ยังไม่เคยพบหน้านี้ ได้ทิ้งความประทับใจแรกที่ดีพอสมควรไว้ในใจของเซี่ยตู้
เสิ่นเนี่ยนเหอมองดูตัวอักษร “อือ” สั้น ๆ บนหน้าจอแล้ว มุมปากกลับโค้งยิ้มเป็นเจ้าเล่ห์
เธอไม่แปลกใจเลยสักนิด สิ่งนี้สอดคล้องกับนิสัยของเซี่ยตู้อย่างที่สุด
นั้นไม่ตอบอะไรเพิ่ม ตัดการติดต่อออนไลน์สั้น ๆ ครั้งนี้ให้จบลงตรงนี้อย่างเหมาะสม
การทำเกินไปก็ไม่ดี ความเงียบในตอนนี้จะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกสบายใจมากกว่าการตอบกลับอย่างสุภาพแล้วถึงอีกครั้ง