เซี่ยตู้ออกจากห้องแล็บอันปิดมิดชิด สีหน้าคล้ายมีร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักที่กดทับอยู่
เขาเดินเข้าห้องพักส่วนตัว ถอดหน้ากากอนามัย เปลี่ยนเสื้อนอกที่เปื้อนกลิ่นสารเคมีอ่อน ๆ การกระทำของเขาเป็นไปอย่างคล่องแคล่วและเป็นระบบ
เป็นธรรมชาติ เขาเดินไปที่โต๊ะทำงาน หยิบแท็บเล็ตขึ้นมา ปลดล็อก แล้วนิ้วเรียวที่คุ้นชินก็กดเข้าไปยังบัญชีเดียวในรายการที่ติดตามไว้ ——[นั่งเล่นใต้ร่มต้นข้าว]
ทว่าพออินเทอร์เฟซรีเฟรชออกมา เวลาอัปเดตล่าสุดของวิดีโอใหม่ ก็ยังคงหยุดอยู่ที่เมื่อสามวันก่อน
คิ้วที่หล่อเหลาคมเข้มของเซี่ยตู้ก็อดขมวดขึ้นเล็กน้อยไม่ได้
สถานการณ์แบบนี้ ดำเนินมาเกือบครึ่งเดือนแล้ว
ตลอดเกือบยี่สิบวันมานี้ ภายใต้บัญชี [นั่งเล่นใต้ร่มต้นข้าว] มีเพียงวิดีโอที่อัปโหลดใหม่สี่เรื่องเท่านั้น
หากเป็นไปตามความถี่ที่เธอเคยอัปเดตแทบทุกวันในตอนแรก ตัวเลขนี้ควรจะอยู่ที่ประมาณยี่สิบเรื่อง
ยี่สิบกับสี่ ช่างเปรียบเทียบกันได้ห่างไกลเหลือเกิน ทำให้เซี่ยตู้ที่เคยชินกับการ "ลิ้มรส" เสียงปลอบประโลมอันเป็นเอกลักษณ์นี้ตามเวลาที่กำหนด รู้สึกถึงความไม่ชินอย่างชัดเจน และ...ความไม่พอใจที่แฝงอยู่บาง ๆ
คงประมาณว่าพอได้ลิ้มลองอาหารรสเลิศ แล้วจู่ ๆ ปริมาณที่จัดหาให้ก็ลดลงอย่างมาก ความไม่สบายใจที่เกิดจากความเคยชินถูกทำลายนั้น
เขาเก็บอารมณ์แปลก ๆ นั้นลงไปอย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วแตะเปิดเพลงที่ฟังบ่อยในรายการโปรด เสียงที่คุ้นเคย สดใสแฝงความนุ่มนวลพอเหมาะไหลออกมา พร้อมกับท่วงทำนองที่ผ่อนคลาย ราวกับน้ำใสรินผ่านหัวใจ