ซ่งเหอหลินขับรถมาถึงหน่วยงานของซ่งเหอหยาน เพิ่งก้าวเข้าไปในชั้นสำนักงาน ก็ชนเข้ากับจางจิ้งโดยไม่ทันตั้งตัว
จางจิ้งเห็นก็รีบโค้งคำนับทักทายอย่างเคารพ: "คุณซ่ง"
ซ่งเหอหลินพยักหน้ารับเบาๆ ฝีเท้าไม่หยุด แต่อกกลับถอนหายใจอยู่ในใจ
สองปีก่อน หลี่เจ้าเพราะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องระหว่างครอบครัวกับเสิ่นเนี่ยนเหอ ถูกซ่งเหอหยานสั่งย้ายออกไปด้วยคำสั่งเดียว ตรงๆ เลยส่งไป "ชายแดน" จนถึงตอนนี้ยังไม่ได้กลับเมืองหลวง
น้องห้าของครอบครัวตัวเอง ปกติดูเย็นชาอ่อนโยน สุภาพไม่แก่งแย่ง แต่ความดื้อรั้นและเอ็นดูคนในครอบครัวในกระดูก ไม่มีใครเทียบได้
เมื่อแตะเส้นตายของเขา ไม่มีความเมตตาแม้แต่น้อย
นึกถึงพี่น้องสองคนที่ตึงเครียดกันมาสองปีบ้านไม่สงบ ซ่งเหอหลินถอนหายใจเฮือกใหญ่ เต็มไปด้วยความจนใจ
ไปถึงห้องทำงานส่วนตัวของซ่งเหอหยาน จางจิ้งคุ้นเคยเดินเข้ามาชงชาร้อนแก้วหนึ่ง วางเบาๆ ที่มุมโต๊ะ แล้วก็โค้งตัวออกไป ปิดประตูห้องให้ด้วย
ห้องทำงานกว้างใหญ่เงียบสงบ ในห้องเหลือเพียงสองคน
ซ่งเหอหยานจ้องมองเอกสารตรงหน้าตลอด เงยหน้าไม่ขึ้น น้ำเสียงราบเรียบ: "พี่ใหญ่มาหา มีอะไรพูดตรงๆ"
ซ่งเหอหลินดึงเก้าอี้มานั่ง เก็บความเข้มงวดแบบพี่ใหญ่ในวันปกติลง สีหน้าจริงจัง ไม่มีอ้อมค้อมแม้แต่น้อย: "ห้า ฉันถามเธอ เธอยังชอบผู้หญิงบ้านเสิ่นอยู่หรือเปล่า"
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงจริงใจ: "ถ้ายังชอบ พวกเราหาเวลาที่เหมาะสม หมั้นหมายกันเถอะ"