ซ่งเหอโจวรู้สึกโล่งใจ รีบพยักหน้า "ผมเข้าใจ สมควรแล้ว ขึ้นอยู่กับความเห็นของคุณหนู"
จากนั้นก็พูดคุยกันต่ออีกครู่ บรรยากาศเป็นกันเอง ซ่งเหอโจวจึงลุกขึ้นกล่าวลา
มองดูรถแล่นออกไปไกลจนลับตา ลานบ้านกลับมาเงียบสงบ เฉินหลานจึงหันมามองเสิ่นเต๋อ พูดเสียงเบา "เสินเฒ่า จะให้ลองคบกันจริง ๆ หรือ?"
เสิ่นเต๋อมองถนนนอกบ้าน พูดเรียบ ๆ "ดูที่เด็ก ๆ เอง สองปีกว่าแล้ว ความรู้สึกหนุ่มสาวตอนนั้นคงจืดจางไปมาก เธออาจจะไม่ชอบเขาแล้วก็ได้"
เฉินหลานกลับส่ายหน้าเบา ๆ สายตาคมกริบ "คนอย่างนายไม่เข้าใจความคิดของลูกสาว ฉันเป็นแม่ ฉันจะดูไม่ออกได้ยังไง? ในใจเธอ มีที่ของเด็กคนนั้นเสมอ"
เธอถอนหายใจเบา ๆ เล่าถึงอดีต "สองปีนี้ วันเทศกาล เหอหยานไม่เคยขาดน้ำใจ แม้บางทีไม่มีเวลามาให้เห็นหน้า แต่ความตั้งใจไปถึงทุกครั้ง ของที่ส่งมาก็ถูกใจเราทั้งคู่ ปีก่อนครอบครัวพี่ของนายมีเรื่อง เดือดร้อนหาใครช่วยไม่ได้ สุดท้ายคนที่แก้ปัญหาให้เงียบ ๆ ก็คือเขา"
"เด็กคนนี้ ไม่เคยอวดดี ทำเงียบ ๆ ทุ่มเทเงียบ ๆ ฉันเห็นมาตลอด นิสัย จิตใจ ความรับผิดชอบ ไม่มีที่ติเลย"
"ก่อนหน้านี้เรากลัวอย่างเดียว ว่าตระกูลซ่งจะสูงส่งเกินไป กลัวลูกสาวจะลำบาก แต่ตอนนี้ คนที่อยู่ในตำแหน่งสูงของตระกูลซ่ง ยอมลดตัวลงมาขอโทษขอคืนดีหลายครั้ง ความอึดอัดและความโกรธในใจฉัน หายไปหมดแล้ว"