“ที่รัก อรุณสวัสดิ์~”
หนิงชวนปิดหน้าต่างระบบ หลังล้างหน้าแปรงฟันเสร็จจึงกลับเข้าห้องนอน ดวงตาของ “พี่ม่าย” กระพริบเบา ๆ สองสามครั้ง ก่อนจะลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย
“ยังเช้าอยู่เลยไม่ใช่เหรอ? นี่ก็แปดโมงแล้วนะ!”
“ตอนผมออกมา ผมจูบลาคุณแล้ว วันนี้เป็นวันเริ่มซ้อมของทีมมหาวิทยาลัย คุณนอนพักต่อเถอะ ไม่ต้องลุกหรอก ใครใช้ให้เมื่อคืนคุณหักโหมขนาดนั้นล่ะ ตอนนี้ขาอ่อนแล้วใช่ไหม ฮ่า ๆ ๆ!”
หนิงชวนหัวเราะ พลางกด “พี่ม่าย” ที่พยายามดิ้นรนลุกขึ้นให้นอนลงบนหมอนตามเดิม แล้วจูบแก้มทั้งสองข้างกับหน้าผากของเธอเบา ๆ
ส่วนเหตุผลที่ไม่จูบปากน่ะเหรอ...แค่ก ๆ เมื่อคืนหักโหมเกินไปจริง ๆ เธอยังไม่ได้ล้างหน้าแปรงฟันเลยนี่นา!
ท่ามกลางสายตาอาลัยอาวรณ์ของ “พี่ม่าย” หนิงชวนยิ้มอย่างจนใจ ช่วยห่มผ้าให้เธอแล้วปลอบว่า “เดี๋ยวเราก็ได้เจอกันอีกเร็ว ๆ นี้แล้ว!”
พูดจบ เขาก็จูบหน้าผากเธออีกครั้ง ก่อนลุกจากเตียงและยิ้มให้ “พี่ม่าย” ที่กำลังจ้องเขาด้วยดวงตากลมโตฉ่ำน้ำ จากนั้นก็ไม่มัวลังเลอีก
“ผมขอแนะนำให้ทุกคนรู้จัก นี่คือนักกีฬาหน้าใหม่ที่เข้าร่วมทีมในปีนี้ หนิงชวน!”
โรงยิมบาสเกตบอลภายในวิทยาลัยเดวิดสัน
ก่อนเริ่มการซ้อม บ็อบ-แม็กคิลลอป หัวหน้าโค้ชของทีม ได้แนะนำหนิงชวน นักกีฬาหน้าใหม่ที่เพิ่งเข้าร่วมทีมในปีนี้ ให้ผู้เล่นทุกคนรู้จัก
“หนิงชวนมาจากหวยเซีย เป็นนักศึกษาปีหนึ่งใหม่ของปีนี้!”
หลังโค้ชบ็อบแนะนำจบ บรรดาผู้เล่นของวิทยาลัยเดวิดสันต่างพากันหันมองหนิงชวน
“วู้ว! เขาคือแฟนของสการ์เล็ตต์ใช่ไหม?”
“แค่นั้นที่ไหนกัน...สมาชิกทีมเชียร์ลีดเดอร์ของมหาวิทยาลัยล้วนเป็นนางในฮาเร็มของเขาหมดแล้ว!”
“ได้ยินมาว่าเพดานฝีมือของเขาคือไมเคิล จอร์แดน ส่วนระดับต่ำสุดคือโคบี ไบรแอนต์งั้นเหรอ?”
“...............”
จากนั้นบ็อบก็เรียกผู้เล่นทุกคนมารวมกัน เพื่อชี้แจงเป้าหมายของทีมในฤดูกาลใหม่และแผนการเล่น
“สตีเฟน หนิงชวน แกสองคนจะเป็นแกนหลักในเกมรุกของทีมฤดูกาลใหม่นี้!”
บ็อบวาดแผนลงบนกระดานพลางกล่าวว่า “ทีมโค้ชจะออกแบบแผนการเล่นเกมรุกให้พวกแกหลายรูปแบบ เป้าหมายก็เพื่อสร้างโอกาสให้พวกแกทำแต้มในเกมรุกได้มากขึ้น!”
“ส่วนเกมอุ่นเครื่องกับมหาวิทยาลัยยูซีแอลเอที่กำลังจะมาถึง จะเป็นโอกาสให้พวกแกพิสูจน์ตัวเอง!”
“จำไว้ ต่อให้เป็นแค่เกมอุ่นเครื่องธรรมดา ผมก็รับผลจบด้วยความพ่ายแพ้ไม่ได้!”
อย่าไปพูดกับโค้ชบ็อบทำนองว่า “ก็แค่เกมอุ่นเครื่องเอง มิตรภาพมาก่อน ผลแพ้ชนะทีหลัง” อะไรแบบนั้น
“ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเอง!”
หนิงชวนตบอกอย่างมั่นใจ “ถ้าเกมอุ่นเครื่องผมชนะไม่ถึงสิบแต้ม ก็ถือว่าผมแพ้แล้วกัน!”
ถ้าชนะไม่ถึงสิบแต้มก็ถือว่าแพ้งั้นเหรอ?
ผู้เล่นทั้งทีมของวิทยาลัยเดวิดสันพร้อมใจกันทำหน้าเครื่องหมายคำถามตัวโต
เด็กใหม่จากหวยเซียคนนี้มั่นใจเกินไปหรือเปล่า?
แต่เคอร์รี่กลับ...ชอบนิสัยแบบหนิงชวนมาก สมกับเป็นผู้ชายที่ไล่เขาออกจากหอพักได้ ช่างกล้าหาญจริง ๆ!
แต่ความมั่นใจก็เรื่องหนึ่ง
จะพิสูจน์ความมั่นใจนั้นด้วยผลงานในสนามได้หรือไม่ ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง
แน่นอนว่าเคอร์รี่หวังให้หนิงชวนทำได้ตามที่พูดไว้
เพียงแต่...เรื่องนั้นไม่ง่ายเลย!
การซ้อมประจำวันของวิทยาลัยเดวิดสันดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบ
วันที่ 22 ตุลาคม ตามเวลาสหรัฐฯ
ทีมวิทยาลัยเดวิดสันเดินทางถึงลอสแอนเจลิส มุ่งหน้าไปยังมหาวิทยาลัยบาสเกตบอลชื่อดังแห่งเอ็นซีเอเอ นั่นคือมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนียลอสแอนเจลิส หรือยูซีแอลเอ
หลังจากเที่ยวชมทิวทัศน์ภายในมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนียลอสแอนเจลิสคร่าว ๆ แล้ว เหล่าผู้เล่นก็เดินทางมาถึงสนามเหย้าของพวกเขาอย่างรวดเร็ว นั่นคือพอลลี พาวิเลียน
เวลานี้พอลลี พาวิเลียนเต็มไปด้วยเสียงอึกทึก แฟน ๆ บนอัฒจันทร์สวมเสื้อสีขาวอันเป็นเอกลักษณ์ของยูซีแอลเอ คอยส่งเสียงเชียร์ทีมเจ้าบ้าน!
“วิทยาลัยเดวิดสันงั้นเหรอ? ขอร้องล่ะ! โรงเรียนที่มีชื่อเสียงเรื่องผลิตนักการเมืองกับนักเขียน ไม่ต้องมาร่วมวงหรอก!”
“บ้านนอก รีบไสหัวกลับบ้านไปเลย ที่นี่ไม่ใช่สนามให้เด็กประถมอย่างพวกแกมาเล่น!”
“รัสเซลล์ จัดดังก์สองมือหนัก ๆ ให้พวกมันดูหน่อยว่าอะไรคือพรสวรรค์ที่แท้จริง!”
“วู้ว! มาแล้ว! รัสเซลล์โชว์ดังก์สองมือกระแทกห่วง!”
เหล่ากองเชียร์ยูซีแอลเอตะโกนเชียร์อย่างเร่าร้อนระหว่างการซ้อม พอมองตามสายตาพวกเขาไป หนิงชวนก็เห็น “เต่านินจา” ในเสื้อหมายเลขศูนย์ทันที
ขณะนี้เวสต์บรุก นักศึกษาปีหนึ่งของยูซีแอลเอวัยเพียงสิบแปดปี กำลังเพลิดเพลินกับเสียงโห่ร้องจากแฟน ๆ ทั้งสนาม พร้อมแสดงให้เห็นถึงพละกำลังที่ทะยานขึ้นฟ้าลงสู่ดินครั้งแล้วครั้งเล่า
ดังก์สองมือกระแทกห่วงอย่างดุดัน!
เหินตัวราวกับง้างขวาน ฟาดดังก์ลงไป!
หมุนตัวกลางอากาศ 360 องศา...แล้วเลย์อัป!
“แค่นี้เองเหรอ? พรสวรรค์ก็ธรรมดาทั่วไปนี่!”
“ดังก์แบบที่รัสเซลล์ทำ ถ้าเป็นผมให้เต็มที่ก็แค่เก้าแต้ม!”
กลุ่มผู้เล่นจากวิทยาลัยเดวิดสันที่แทบถูกแฟน ๆ ในสนามมองข้าม เดินไปยังฝั่งสนามซ้อมของตัวเอง
สตีเฟน เคอร์รี่รีบเดินมาหาหนิงชวนทันที “หนิง ให้พวกบ้านนอกที่ไม่ค่อยได้เห็นอะไรเปิดหูเปิดตาหน่อย ว่าดังก์ของจริงมันเป็นยังไง!”
ก็เป็นอย่างที่เคอร์รี่พูด นับตั้งแต่หนิงชวนเข้าร่วมการซ้อมของทีมในช่วงหลายวันที่ผ่านมา
ลีลาหวือหวาสารพัดของหนุ่มจากหวยเซียคนนี้ โดยเฉพาะการดังก์กระแทกห่วงในเกมรุก ทำเอาเคอร์รี่แทบดูจนเอียน แถม...เขายังแอบไปขอให้หนิงชวนสอนท่าเด็ดให้สองสามท่าเป็นการส่วนตัวด้วย
ท่าที่เวสต์บรุกเพิ่งโชว์ไปน่ะ หนิงชวนเล่นจนเบื่อไปตั้งนานแล้ว!
ถึงเวลาเปิดหูเปิดตาให้แฟน ๆ ยูซีแอลเอในพอลลี พาวิเลียนที่ไม่ค่อยได้เห็นอะไรเจ๋ง ๆ กันเสียที!
“ส่งบอลมา!”
หนิงชวนก็คิดแบบนั้นอยู่แล้ว เขาขี้เกียจถึงขั้นไม่ถอดเสื้อซ้อมด้วยซ้ำ ก่อนเดินไปบริเวณใกล้เส้นกลางสนามและรับบอลที่เคอร์รี่ส่งมา
เขาเดาะบอลอยู่กับที่สองครั้งเพื่อจับจังหวะ จากนั้นก็ออกตัวทันที!
“ปัง! ปัง!”
หนิงชวนพุ่งจากเส้นกลางสนามเข้าไปถึงบริเวณด้านในเส้นโยนโทษ ก่อนทะยานขึ้นกลางอากาศ มือขวาคว้าลูกบอลแล้วลอดใต้หว่างขาเปลี่ยนไปมือซ้าย จากนั้นก็กระหน่ำดังก์ด้วยมือเดียว!
“ตูม!”
แฟน ๆ ยูซีแอลเอทั้งสนามยังจับตาการเลย์อัปรอบตัว 360 องศาของเวสต์บรุกอยู่ ทันใดนั้นเสียงกระแทกหนักแน่นก็ดึงสายตาทุกคนให้หันไปยังฝั่งสนามซ้อมของวิทยาลัยเดวิดสัน
“บ้าเอ๊ยยยยย!”
“ผม...ผมไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม?”
“นี่เป็นฝีมือของไอ้หนุ่มหวยเซียคนนั้นจริง ๆ เหรอ?”
“เขากระโดดจากบริเวณเส้นโยนโทษ แล้วเปลี่ยนมือใต้หว่างขาก่อนดังก์ลงไปงั้นเหรอ?”
แฟน ๆ ในพอลลี พาวิเลียนต่างพากันตะลึง การดังก์ของเวสต์บรุกอลังการเต็มพิกัด ดูแล้วชวนให้เลือดลมพลุ่งพล่าน
แต่พอถึงฝั่งวิทยาลัยเดวิดสัน ดังก์แรกในการวอร์มกลับเป็นการกระโดดจากเส้นโยนโทษ เปลี่ยนมือใต้หว่างขา แล้วดังก์ลงไปทันทีงั้นเหรอ?
นี่มันตั้งใจมาป่วนสนามกันชัด ๆ ใช่ไหม?
“ไอ้เด็กใหม่หวยเซียคนนั้นทำอะไรน่ะ?”
ฝั่งสนามซ้อมของยูซีแอลเอ เวสต์บรุกเดินมาหาเควิน-เลิฟ “เลย์อัปรอบตัว 360 องศาของผมเท่ไหม?”
“รัสเซลล์ เลย์อัปรอบตัว 360 องศาของนายอาจจะเท่มากก็จริง...”
เลิฟเงยหน้ามองจอรีเพลย์ของสนาม “แต่เด็กใหม่นั่นกระโดดจากเส้นโยนโทษ เปลี่ยนมือใต้หว่างขาแล้วดังก์ลงไป!”
พอลลี พาวิเลียนติดตั้งเทคโนโลยีรีเพลย์ในสนามที่ทันสมัยที่สุด จอขนาดใหญ่เหนือสนามสามารถฉายเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นภายในสนามซ้ำได้
แฟน ๆ จำนวนมากที่ไม่ได้เห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นต่างพากันเงยหน้าขึ้น ตั้งใจดูภาพรีเพลย์ดังก์แรกของหนิงชวนในการวอร์มอย่างละเอียด
เขารับบอลจากสตีเฟน เคอร์รี่ตรงเส้นกลางสนาม เลี้ยงบอลสองก้าวแล้วออกตัว กระโดดขึ้นจากจุดที่อยู่ถัดเข้ามาด้านในเส้นโยนโทษเล็กน้อย เปลี่ยนมือใต้หว่างขากลางอากาศ ก่อนฟาดดังก์ลงไป!
ยิ่งไปกว่านั้น ตลอดกระบวนการ หนิงชวนยังไม่ได้ถอดเสื้อคลุมออกเลย
พูดอีกอย่างก็คือ...สำหรับหนิงชวนแล้ว การทำทั้งหมดนี้แทบไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลย!
แฟน ๆ ในสนาม รวมถึงผู้เล่นของมหาวิทยาลัยยูซีแอลเอต่างพากันตะลึงงัน
ไอ้ตัวประหลาดนี่มันมาจากไหนกันวะ!
“ฮ่า ๆ ๆ...เจ้าเต่านั่นยังคิดว่าเลย์อัปรอบตัว 360 องศาของตัวเองเจ๋งมาก ไม่รู้เลยว่าสิ่งที่ตัวเองภูมิใจนักหนาไม่มีค่าอะไรเลยเมื่ออยู่ต่อหน้าหนิงชวน!”
“นั่นสิ ดูท่าทางไม่เคยเห็นโลกของพวกบ้านนอกพวกนี้สิ!”
“..........”