"อื้ม~! ลูกน้อยสุดที่รักของแม่ มาเล่นด้วยกันต่อเถอะนะ~"
จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย สายตาของไวเอ่อร์หวนกลับมาสู่เบาะในอ้อมแขน เจ้าตัวน้อยที่กำลังนั่งอยู่บนตักของนาง ดวงตากลมโตใสซื่อมองมาที่นาง
ยิ่งมองก็ยิ่งน่ารัก ถูกใจยิ่งนัก อยากจะพุ่งเข้าไปหาอีกฝ่ายโดยพลัน แล้วกัดแก้มนุ่มๆ นั้นสักคำใหญ่ๆ เสียจริง~!
แต่สุดท้ายนางก็ไม่ได้ทำเช่นนั้น กลับใช้สองมืออุ้มเจ้าตัวน้อยให้ลอยขึ้นจากตัก มาอยู่ในระดับสายตาเดียวกัน
ดวงตาที่ใสกระจ่าง เปล่งประกายความรักอันไม่มีที่สิ้นสุด ทาบเข้ากับดวงตาที่บริสุทธิ์ เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น ไม่รู้ว่าแม่จะทำอะไรต่อไป เจ้าตัวน้อยมองสบตาอย่างใกล้ชิด
"แม่...?”
เอ่ยถามด้วยความสงสัย ไวเอ่อร์ไม่ได้ตอบกลับในทันที ไม่แม้แต่จะขยับกาย
กระพริบตากลมโตด้วยความอยากรู้อยากเห็น เจ้าตัวน้อยคิดจะหันหน้ามองที่อื่น แต่เพียงชั่วอึดใจถัดมา แม่ก็มีท่าทีเคลื่อนไหว ค่อยๆ อุ้มเขามาพิงบ่าซ้าย จากนั้นก็ใช้แก้มเบาๆ ถูไถไปมาอย่างอ่อนโยน
"หนูน้อยต้องเติบโตอย่างแข็งแรงและมีสุขภาพดีนะลูก"
"แม่จะอยู่เคียงข้างหนูเสมอ คอยปกป้องหนู ปกป้องความไร้เดียงสาและความน่ารักของหนูไว้ทั้งหมด ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แม่อยู่ข้างหนูตลอดไป"
"ดังนั้น หนูต้องสัญญากับแม่ด้วยนะ อย่าได้หายไปจากโลกของแม่โดยไม่บอกลาเลย~"
ไวเอ่อร์ชื่นชอบเจ้าตัวน้อยที่ปกติแล้วซื่อบื้อน่ารัก นิสัยค่อนข้างเงียบขรึม ขณะเดียวกันก็ว่านอนสอนง่ายและเชื่อฟังเป็นอย่างมากผู้นี้
เช่นเดียวกัน เจ้าตัวน้อยก็ค่อนข้างชื่นชอบแม่ผู้นี้ที่ปกติแล้ว "เปี่ยมล้นไปด้วยพลังชีวิต" คอยอยู่เคียงข้างและนำความสุขมาให้เขาอยู่เสมอ
แม้ความรักของแม่จะมากเกินไปสักหน่อยก็ตาม แต่ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบแต่อย่างใด~
"อื้ม~ ลูกของแม่~"
ไวเอ่อร์ค่อยๆ ขยับศีรษะไปซุกแก้มลูกน้อย สองแขนยิ่งโอบแน่นขึ้น ทุกอิริยาบถล้วนเผยให้เห็นถึงความรักอันเปี่ยมล้น
"ถึงแม้ เมื่อครู่แม่จะพูดว่าอย่าได้หายไปโดยไม่บอกลา แต่กระนั้น แม่ก็ยังหวังว่า..."
"หนูไม่ควรจากแม่ไปตลอดกาลดีที่สุด~ เหมือนเช่นยามนี้ อยู่ด้วยกันทุกวัน ให้แม่ได้ทำสิ่งต่างๆ นานาเพื่อหนู"
"ดีไหม~?"
พูดพลาง ไวเอ่อร์ก็ผ่อนคลายอ้อมกอดลงเล็กน้อย มองลงไปที่เจ้าตัวน้อยบนอกที่กำลังกระพริบตากลมโต รอคอยคำตอบที่ทำให้ตนสบายใจและพอใจ
แต่นางคิดไม่ถึงเลยว่า หลังจากเงียบไปไม่กี่อึดใจ ศีรษะน้อยๆ นั้นกลับสั่นไปมา นั่นหมายถึง—— "การปฏิเสธ" !!!
ไม่ถูกต้องสิ ลูกรักของนางไม่ควรเป็นเช่นนี้—— 'แม่พูดอะไรก็ต้องตอบตกลงโดยไม่ลังเล' มิใช่หรือ?
เหตุใดถึงปฏิเสธเล่า!?
เมื่อเห็นลูกรักที่ตนโปรดปรานส่ายหน้า ไวเอ่อร์ตกตะลึงอย่างสุดซึ้ง ไม่ได้การแล้ว ลูกรักของนางต้องเชื่อฟังแม่เท่านั้น!
"ไม่ได้นะลูก~ แม่จะไม่มีวันยอมให้เว่ยเป่าจากแม่ไปไหนทั้งนั้น~"
"ไม่ว่าแม่จะพูดอะไร ลูกก็ควรเชื่อฟังอย่างว่าง่าย รู้หรือไม่เอ่ย~?"
"...ไม่เอา"
ถูกปฏิเสธอีกครั้ง และสิ่งนี้เองที่ทำให้แม่เริ่มเดือดดาลขึ้นมาอย่างรวดเร็ว...
"ลูกคนนี้ไม่น่ารักเอาซะเลย แม่... จำเป็นต้องลงโทษเว่ยเป่าตัวน้อยเสียหน่อยแล้ว~!"
ไม่เปิดโอกาสให้ได้ตั้งตัว ไวเอ่อร์พูดยังไม่ทันจบก็พุ่งตัวเข้าโถมเจ้าตัวน้อยลงบนเตียงนุ่มทันที
การลงโทษของนาง... ก็คือการเอาหน้าซุกไซ้ท้องน้อยๆ อย่างดุดันยิ่งขึ้น เนื้อตรงที่ถูกไซ้ทำให้เกิดความรู้สึกจั๊กจี๊ขึ้นมาในทันที เจ้าตัวน้อยกลั้นเสียงหัวเราะไว้ไม่อยู่ เอ่ยอ้อนวอนขอให้แม่หยุดอยู่ไม่ขาด
"ฮ่าๆ~ จั๊กจี๊~ แม่... หนูไม่... สบาย~"
หยุดการเคลื่อนไหวลงเล็กน้อย แล้วเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม——
"งั้น... ลูกรักจะสัญญากับแม่หรือยังเล่า?"
เจ้าตัวน้อยยังคงส่ายหน้า~
"เอาล่ะ ดูท่าลูกยังเชื่อฟังไม่พออีกนะยะ ดูแม่คนนี้สิ~!"
ไวเอ่อร์กลับมาทำ "การรุกหนัก" อีกครั้งอย่างรวดเร็ว และหนักหน่วงกว่าเดิมไม่น้อย
กำลังพอดีที่เจ้าตัวน้อยจะทานทนไม่ไหว เตรียมจะ "ยอมจำนน" เสียงเคาะประตูดังสนั่นก็ดังขึ้นมาจากนอกห้อง พร้อมกับเสียงใสๆ ของหญิงสาวที่ดังตามเข้ามา
"พี่ไวเอ่อร์คะ? ตื่นแล้วหรือยัง? หนูจะเข้าไปแล้วนะ~"
"ลี่ลี่หรือจ๊ะ? พวกเราตื่นแล้ว เข้ามาได้เลย!"
เมื่อสิ้นเสียง ประตูด้านนอกก็ส่งเสียงเปิดออก จากนั้นหญิงสาวคนหนึ่งก็ค่อยๆ ก้าวเข้ามา
นางสวมชุดสาวใช้เรียบง่าย ใบหน้าขาวผ่องบริสุทธิ์ปนความน่ารัก ผมยาวสลวยสยายพาดอยู่บนบ่าทั้งสองข้าง
ยามนี้กำลังเข็นรถเข็นอาหารค่อยๆ เข้ามาใกล้ ช้อนส้อมเงินกระทบกันส่งเสียงใสแจ๋วตามจังหวะการเคลื่อนไหวของนาง เป็นครั้งคราวก็มีกลิ่นหอมยั่วยวนของอาหารลอยอบอวลออกมา
"พี่ไวเอ่อร์กับเว่ยเป่าตัวน้อย สวัสดีตอนเช้าค่ะ ถึงเวลาทานอาหารเช้าแล้วนะ~"
"อื้ม ลี่ลี่สวัสดีตอนเช้าจ๊ะ~"
ทักทายกันแล้ว ไวเอ่อร์ก็ค่อยๆ หันศีรษะไปมองเจ้าตัวน้อยบนเตียง ที่กำลังหายใจหอบถี่ๆ จากการเล่นเมื่อครู่
ค่อยๆ อุ้มขึ้นมา แล้วหันไปทางด้านหน้า——
"มา ลูกก็ทักทายพี่สาวหน่อยสิ"
เจ้าตัวน้อยยังไม่ทันตั้งตัว หญิงสาวก็เอ่ยปากขึ้นมาก่อน——
"เว่ยเป่าตัวน้อยเป็นอะไรไปหรือคะ? หายใจหอบแบบนี้? หรือว่าแม่แอบแกล้งหนูอีก? บอกพี่สาวมาสิ ให้พี่สาว...!"
"เฮ้ๆ! จะว่าเราข่มเหงเว่ยเป่าได้อย่างไรกัน? สิ่งที่เรามีให้ลูกคือความรักนะ~!"
"ค่ะๆๆ~! หมู่นี้ก็รู้อยู่ว่าเป็นความรักของพี่ไวเอ่อร์ แต่... หนูคิดว่า ความรักของพี่ไวเอ่อร์อาจทำให้เว่ยเป่าตัวน้อยรับไม่ไหว อย่างเช่นตอนนี้ไงคะ"
"ยังไงก็ยกเว่ยเป่าตัวน้อยให้หนูเสียดีกว่านะ อิอิ~"
"ไม่... ไม่ได้! ลูกเป็นของข้า!"
ไวเอ่อร์โอบกอดเจ้าตัวน้อยแน่นไว้กับตัว ป้องกันอีกฝ่ายจะแย่งไป
"หา~! พูดขนาดนี้ ข้ายังไม่稀罕แย่งเลยล่ะ ข้าเพียงแต่... จะรอจังหวะที่พี่ไวเอ่อร์เผลอ แล้ว~ก็จะลักพาตัวลูกสุดที่รักของพี่ไปให้ได้~!"
"ไม่ได้นะ!"
ไวเอ่อร์เพิ่มแรงโอบกอดอีกครั้ง ตั้งใจจะปกป้องผู้เป็นที่รักในอ้อมแขนให้จงได้
ส่วนเจ้าตัวน้อยก็เป็นฝ่ายลำบากเสียแล้ว เพราะว่าแม่โอบแน่นเกินไป จนการหายใจเริ่มติดขัด หากเป็นเช่นนี้ต่อไป กว่าจะตกลงกันได้เรื่องสิทธิ์ความเป็นเจ้าของ คนผู้นี้ก็คงจะ "หลับไป" เสียก่อน
เอ่ยปากด้วยเสียงอ้อแอ้——
"สวัสดี... ตอนเช้า~ พี่สาว~"
"อื้ม! น้องน้อยน่ารัก สวัสดีตอนเช้าจ้ะ~!"
...
เมื่อเปิดฝาออก กลิ่นหอมของอาหารถูกปลดปล่อยออกมาอย่างเต็มที่ ทำให้อดกลืนน้ำลายลงคอไม่ได้
ถึงจะทานนมไปแล้ว แต่ตอนนี้เขาก็ยังต้องทานอาหารเช้าอยู่ดี...
"ทานไม่ไหวแล้วล่ะ เราเริ่มมื้อนี้กันเถอะ~!"
เพิ่งจะจัดวางอาหารสารพัดอย่างเสร็จ ลี่ลี่ก็อดรนทนไม่ไหวจะเริ่มทานเสียแล้ว
ในวังหลวง ถึงแม้ลี่ลี่จะมีฐานะเพียงสาวใช้ แต่ในใจของทั้งสองคน นางก็เป็นเสมือนครอบครัวที่ใกล้ชิดที่สุดมิผิดเพี้ยน ยิ่งไปกว่านั้น ยังเกินกว่าคำว่า "ครอบครัว" ในความหมายที่แท้จริงเสียอีก...
อาหารเช้าวันนี้: แพนเค้กนุ่มๆ ครึ่งชิ้น ซึ่งถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ ก็ยังทานไม่หมดอยู่ดี
นั่งอยู่บนตาที่นุ่มนวลของแม่ เจ้าตัวน้อยรอคอยการป้อนอย่างว่าง่าย——
แพนเค้กถูกตัดเป็นชิ้นเล็กๆ เขาอ้าปากน้อยๆ โดยธรรมชาติ จากนั้นก็ถูกป้อนเข้าปาก เคี้ยวๆ แล้วก็อร่อยมาก จากนั้นก็รอแม่ป้อนต่อ...
ระหว่างที่ทาน เขาก็โบกมือเล็กๆ ที่ว่างเปล่าไปมา ในหัวน้อยๆ ก็เกิดความคิดขึ้นมาอย่างฉับพลัน แต่ยังไม่ทันที่มือน้อยๆ จะลงมือทำอะไร ลี่ลี่ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติของเขา และเอ่ยปากขึ้นว่า——
"เว่ยเป่าตัวน้อย ท่าทางแบบนี้ดูเหมือนไม่อยากทานเท่าไรนะคะ?"
"เอ๋? จริงหรือ?"
ไวเอ่อร์เอ่ยถามด้วยความสงสัย ก้มหน้าลงไปมองเจ้าตัวน้อยก็เห็นว่ามีท่าทีเหม่อลอยอยู่บ้าง (เพราะกำลังวางแผน "ทำเรื่องไม่ดี" อยู่ไงล่ะ~)
"หรือว่าจะ... อยากให้แม่ป้อนเอง?"
ลี่ลี่พูดจาเหนือความคาดหมาย ส่วนไวเอ่อร์ก็ดูเหมือนจะเชื่อไปด้วย สาวอาหารชิ้นเล็กๆ ขึ้นมาเข้าปาก จากนั้นก็มองลงไปด้านล่าง...
"ลูกเอ๋ย มาสิ~"
"อื้ม~?"
เงยหน้าขึ้นด้วยความสงสัย เห็นแม่ขยับเข้ามาใกล้ทีละน้อย เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น คิดว่าแม่อยากจะกอด ก็เลยยื่นมือเล็กๆ ออกมาทั้งสองข้าง
อีกฝั่งของโต๊ะ—— ลี่ลี่ยิ้มบางๆ แววตาเผยให้เห็นความมุ่งร้ายที่แผนการกำลังจะสำเร็จ
"เอ๋? หนูอยากให้... แม่อุ้มหรือจ๊ะ?"
เชื่อคำพูดของลี่ลี่ ไวเอ่อร์กำลังจะเปลี่ยนวิธีป้อนอาหาร แต่ใครจะรู้ว่าพอลงมือทำจริงๆ ถึงได้รู้ว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่ลูกรักต้องการ ถูกหลอกเข้าให้แล้ว!
เงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ ได้เห็นลี่ลี่ทนหัวเราะไม่อยู่แล้วปล่อยเสียงออกมาพอดี
"ดีจริง... เจ้าลี่ลี่!"
"ฮ่าๆๆ~! ขอโทษค่ะพี่ไวเอ่อร์ แต่ใครจะให้พี่ซื่อบริสุทธิ์และโดนแกล้งง่ายขนาดนั้นล่ะคะ ทนไม่ไหวก็เลย~!"
เมื่อรู้ความจริงทั้งหมด ไวเอ่อร์โกรธมาก แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงแค่ถลึงตาใส่ เพราะลูกรักยังรอคอยนางอยู่
กลืนแพนเค้กในปากลงไป นางรีบยื่นมือไปอุ้มเจ้าตัวน้อยที่ยังไม่รู้เรื่องราว ไร้เดียงสาคอยเรียกหาให้อุ้ม
"มาลูก~"
...
"เอ่อ——! ทานอิ่มมาก~!"
"พี่ไวเอ่อร์คะ งั้นหนูไปก่อนนะคะ ต้องหาที่แอบงีบสักหน่อยเพื่อให้อาหารย่อยได้ดีแล้วล่ะ"
"อื้ม ไปเถอะ บ๊ายบาย~"
เสร็จสิ้นมื้ออาหาร ห้องก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ไวเอ่อร์นั่งบนเก้าอี้ ลูบท้องน้อยๆ ของเจ้าตัวน้อยเบาๆ เพื่อช่วยให้ย่อยอาหาร
"ต่อไปลูกอยากเล่นอะไรจ๊ะ?"
"อื้ม~ แม่หนู... อยากไป... ข้า~น~นอก..."
"เอ๋? ข้างนอกหรือจ๊ะ...?"
"เรื่องนี้... คงไม่ได้นะลูก"
"เมื่อสองสามวันก่อนพวกเราเพิ่งเดินเล่นที่สวนดอกไม้มาไม่ใช่หรือจ๊ะ? งั้นวันนี้ขอ暫停ไว้ก่อน ดีไหมจ๊ะ...?"
"อื้มๆ... แม่หนู... รู้แล้วจ้ะ"
แม้จะเสียดายอยู่บ้าง แต่เจ้าตัวน้อยก็ไม่ได้ขัดขืน เพียงตอบรับอย่างว่าง่าย มิเช่นนั้นแม่คงจะไม่พอใจเอาได้
"ลูกอย่าเสียใจไปเลยนะ ต่อให้ออกไปข้างนอกไม่ได้ พวกเราก็ยังมีอีกหลายสิ่งหลายอย่างที่ทำได้~"
"แม่จะเล่านิทานให้ฟัง ดีไหมจ๊ะ?"
พูดพลาง ไวเอ่อร์ก็อุ้มเขากลับขึ้นเตียง และหยิบหนังสือนิทานจากตู้ด้านข้างขึ้นมาเล่มหนึ่ง ใช้เสียงอันไพเราะเล่าเรื่องราวอันน่าตื่นเต้นให้ฟัง
ทั้งสองค่อยๆ จมดิ่งอยู่ในโลกของเรื่องเล่า จู่ๆ ด้านนอกก็มีเสียงเปิดประตูดังขึ้น คิดว่าลี่ลี่คงกลับมาหาอะไร ไวเอ่อร์เลยไม่ได้ใส่ใจมากนัก
แต่เพียงชั่วอึดใจถัดมา เสียงฝีเท้าอันอึกทึกก็ดังสนั่นไปทั่วทั้งห้อง เงยหน้าขึ้นมาก็พบว่ามีเหล่าองครักษ์สาวหน้าตาเคร่งขรึมหลายนายพรั่งพรูกันเข้ามาในห้องแล้ว
"เดี๋ยวก่อน พวกเจ้าจะ...!"
"จับเจ้าตัวน้อยนั่นไว้ให้ข้า!"
"ขอรับ!"
เมื่อเสียงนั้นจบลง องครักษ์คนหนึ่งก็มาถึงข้างเตียงแล้ว เอ่ยขึ้นเบาๆ ก่อน——
"องค์หญิง ขออภัยด้วยเพคะ..."
จากนั้น อีกฝ่ายก็ไม่รอช้า ลงมือแย่งตัวเจ้าตัวน้อยไปอย่างทารุณ
"เอ๋...?"
การกระทำนี้ทำให้ไวเอ่อร์ที่ยังเต็มไปด้วยความสับสนงุนงงตื่นขึ้นมาทันที ตะโกนเสียงดัง——
"ไม่... ไม่เอานะ! อย่ามาแตะต้องลูกรักของข้า! คืนเขามาให้ข้าเดี๋ยวนี้นะ!"