“แม่!” เสี่ยวซู่นั่งลงข้างกายนางอย่างกระวนกระวาย “ถ้าพวกเขาเดินจากไปแล้วไม่กลับมาอีกจะทำยังไงดี?”
“เธอไม่ได้ยินที่ปู่ผู้ใหญ่บ้านพูดหรือ ถ้าวันนี้พวกเขาไม่คืนข้าว ก็จะไล่ออกจากหมู่บ้าน ไป รีบไปขอบคุณปู่กับย่าผู้ใหญ่บ้านของเธอสิ”
เสี่ยวซู่รีบลุกขึ้น ก้มคำนับคู่สามีภรรยาสูงวัยทั้งสอง
หยางเป่าเหอยืนยิ้มเจื่อนอยู่ข้าง ๆ วันนี้เขาถูกบีบให้ต้องเข้ามาช่วยครอบครัวนี้ แต่คงทำให้คนทางนั้นขุ่นเคืองด้วย ถึงอย่างนั้น ในสถานการณ์แบบนี้ก็ช่วยไม่ได้ เหตุผลอยู่ฝ่ายนี้ หากเขาเป็นผู้ใหญ่บ้านแล้วยังไม่ออกมายืนข้างพวกเขา ต่อไปก็อย่าหวังว่าจะมีความน่าเชื่อถือในหมู่บ้านอีกเลย
โจวฉงดูออกว่าเขาเป็นคนชอบประนีประนอม หากนางไม่แข็งกร้าวและก่อเรื่องให้ชัดเจนแบบนี้ พี่ใหญ่ทางนั้นคงคิดว่านางรังแกได้ง่าย
ไม่นานนัก ครอบครัวของหยางกงฟางก็แบกถุงข้าวหลายใบเดินมา
ทุกคนมีสีหน้าโกรธจัด “ชั่งให้ชัดแล้ว ข้าว 190 ชั่งอยู่ตรงนี้ครบ จะขอข้าวกินยังไม่เห็นใครรีบร้อนขนาดนี้เลย”
โจวฉงเดินเข้าไปเปิดดู แล้วพบว่าข้างในเป็นถั่วเหลือง “ทำไมไม่ใช่ข้าวสาลีล่ะ?”
จางชื่อหัวเราะเยาะ “ตกลงกันไว้ว่าข้าว 190 ชั่ง ถั่วเหลืองนี่ไม่ใช่ข้าวหรือไง ฝันไปเถอะ ยังอยากได้ข้าวสาลีอีก ให้แค่นี้ก็ดีแค่ไหนแล้ว”
“พวกเธอไม่ได้ลงแรงทำนา ได้ของมาฟรี ๆ แล้วยังจะเอาอะไรอีก”
อู๋ชื่อยืนเบ้ปากอยู่ข้าง ๆ นางก็รู้อยู่แล้วว่าของจากพี่ชายคนโตทางนั้นไม่มีทางได้มาง่าย ๆ
“ผู้ใหญ่บ้านคะ ปีก่อน ๆ พวกเขาปลูกอะไรฉันไม่คิดมาก แต่ปีนี้ในนาปลูกข้าวสาลีชัด ๆ พวกเขากลับคิดจะเอาถั่วเหลืองมาหลอกกันทั้งหมด แบบนี้เรียกว่ารังแกคนหรือเปล่าคะ ถ้าเป็นอย่างนี้ ฉันว่าไม่ต้องไว้หน้าท่านแล้วล่ะ จะเอายังไงก็เอาเลยค่ะ”