ขณะที่พวกเขากำลังคุยกัน เฟิงชื่อก็เดินออกมาจากลานหลังบ้าน
“เมื่อกี้แบกเสบียงกลับมาตั้งสองกระสอบ พวกเขารีบกลับไปจนไม่ได้บอกอะไรเลย นี่เธอเอาเสบียงของปีก่อนคืนมาด้วยหรือ” เฟิงชื่อถามอย่างดีใจ
“เอาคืนมาหมดแล้ว ต่อจากนี้พวกเราก็ไม่เกี่ยวข้องกับทางนั้นอีก”
โจวฉงส่งสามีภรรยาหยางกงไฉลงเนินไป แล้วขนเสบียงทั้งหมดเข้าบ้าน “แม่ แม่ตรวจดูแล้วหรือยัง เสบียงพวกนี้ไม่มีปัญหาใช่ไหม” เธอรู้สึกอยู่ตลอดว่าสามีภรรยาคู่นั้นคงไม่ยอมส่งเสบียงมาให้กันง่าย ๆ แบบนี้
“เป็นเสบียงเก่าไปหมด นอกจากนั้นก็ไม่มีอะไร ถั่วเหลืองมีหนอนขึ้นอยู่บ้าง แต่เอาไปตากแดดก็ไม่น่ามีปัญหา”
“ฉันก็รู้อยู่แล้วว่าพวกเขาคงไม่ให้เสบียงดี ๆ มา”
“ได้มาเท่านี้ก็ดีมากแล้ว รวมกับที่เราเก็บเกี่ยวจากที่นาหนึ่งหมู่ ก็น่าจะพอกินไปจนถึงช่วงนี้ของปีหน้า”
“แม่คะ แม่กำลังขุดอะไรอยู่ที่ลานหลังบ้าน” เสี่ยวซู่ตะโกนถามอยู่ข้าง ๆ
โจวฉงเดินเข้าไปหา “แม่จะขุดหลุมหมักปุ๋ยจ้ะ เราจะปลูกผักกันไม่ใช่หรือ ดินตรงนี้ไม่ค่อยดี ต้องใส่ปุ๋ยปรับปรุงดิน ไม่อย่างนั้นปลูกผักแล้วผักก็ไม่งาม”
“แม่จะขุดใหญ่แค่ไหน หนูช่วยขุดนะ”
“ไม่ต้องหรอก แม่ทำเองได้”
คนเดียวทำอะไรไม่ทันจริง ๆ ทางนี้ต้องขุดแปลงผัก ทั้งยังต้องขึ้นเขาไปหาสมุนไพร ส่วนทางโน้นก็ต้องพลิกหน้าดิน ถ้ามีคนช่วยมากกว่านี้ มีเครื่องมือมากกว่านี้ก็คงดี
เฟิงชื่อเห็นเธอกำลังขุดหลุม จึงเดินเข้ามาช่วย
“ตอนนี้สมุนไพรนี่แหละเป็นรายได้ก้อนใหญ่ของบ้าน เอชวง แม่คิดดูแล้ว พวกเราแบ่งงานกันดีกว่า เธอรู้เรื่องสมุนไพร ส่วนพวกเราไม่รู้ ต่อไปเธอก็รับหน้าที่ขึ้นเขาไปหาสมุนไพรโดยเฉพาะ งานในบ้านทุกอย่าง รวมถึงงานในไร่ แม่จะทำเอง เสี่ยวซู่กับคนอื่น ๆ ก็ช่วยได้เหมือนกัน”