เธอเคยได้ยินมาว่าเกลือในสมัยโบราณแพง แต่ไม่คิดว่าจะราคา 100 เหรียญต่อหนึ่งชั่ง เงินเท่านี้ซื้อข้าวได้ตั้งหลายชั่ง ส่วนน้ำมันกลับราคาแค่ 30 เหรียญ มิน่าบ้านพวกเธอถึงไม่มีเกลือกิน เพราะพวกเขาซื้อไม่ไหวจริง ๆ
สุดท้ายเธอก็ทำใจซื้อเกลือเต็มหนึ่งชั่งไม่ลง จึงซื้อเกลือมาแค่ครึ่งชั่งกับน้ำมันหนึ่งชั่งแล้วเดินจากไป
เดิมทีเธอยังอยากซื้อตะเกียงด้วย แต่คิดว่าเงินที่มีอยู่ไม่มาก ยังต้องเก็บไว้ใช้ยามจำเป็น จึงตัดใจไม่ซื้อ
ตอนขามา ทั้งสองต่างก็รู้สึกกระวนกระวายใจ แต่ขากลับกลับมีความสุขอย่างยิ่ง
วันนี้หาเงินได้ตั้งมากมาย แถมยังซื้อของมาได้ตั้งเยอะ ถ้าเสี่ยวเมี่ยวรู้เข้าคงดีใจจนแทบคลั่ง คิดถึงตรงนี้ โจวฉงก็แทบอยากบินกลับไป แต่เสียดายที่ยังมีทางอีกสองชั่วยามรออยู่
ดวงอาทิตย์เหนือศีรษะแผดเผาร้อนแรง แต่พวกเธอไม่กลัว เพราะก่อนออกจากตลาดเมื่อครู่ พวกเธอแวะไปซื้อหมวกฟางสี่ใบ เสียเงินไป 24 เหรียญ ต่อไปถ้าต้องขึ้นเขาในวันที่อากาศร้อนแบบนี้ การมีหมวกสวมย่อมช่วยได้มาก ของจำเป็นแบบนี้ โจวฉงจึงซื้อโดยไม่ลังเล
เสี่ยวซู่เพิ่งเคยสวมหมวกฟางเป็นครั้งแรก จึงรู้สึกสนุกมาก “แม่ อันนี้ถักจากหญ้าเหรอครับ ถักได้สวยจริง ๆ นี่เป็นหญ้าอะไรเหรอ”
“แม่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นหญ้าอะไร ทำไมล่ะ ลูกอยากลองหัดถักหรือ”
“ของแบบนี้ดีนะครับ ใบหนึ่งขายได้ตั้ง 6 เหรียญ ถ้าลูกถักเป็น ลูกก็ใช้หญ้าหาเงินได้แล้ว”
“มีหญ้าแต่ไม่มีฝีมือเหมือนเขานี่นา ถ้ามันง่ายขนาดนั้น ทุกคนก็คงพากันถักหมวกฟางกันหมดแล้ว ใครจะยอมจ่ายเงินซื้อกันล่ะ ว่าแต่ในหมู่บ้านเรามีช่างฝีมือบ้างไหม”