“แม่คะ ชุดใหม่!”
เด็กหลายคนที่เดิมซ่อนอยู่ข้างหลังพลันตื่นเต้นจนวิ่งกรูกันออกมา หยางลานฮวารับผ้าจากมือเธอ แล้วยื่นไปตรงหน้าอู๋ชื่อ “แม่คะ ดูสิ ผ้าใหม่”
อู๋ชื่อรับผ้าผืนนั้นด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะหันไปมองหยางกงไฉข้าง ๆ อย่างประหลาดใจ
หยางกงไฉเองก็ไม่คิดว่าโจวฉงจะมาถึงก็เอาของขวัญชิ้นใหญ่ขนาดนี้มาให้
“พี่สะใภ้รอง แบบนี้จะดีได้อย่างไร ผ้าผืนนี้ต้องใช้เงินไม่น้อยเลย พวกพี่ไปเอาเงินมากมายขนาดนั้นมาซื้อผ้าได้อย่างไร” พี่ชายคนที่สองของเขาเสียไปแล้ว ในบ้านก็ไม่มีรายได้มาตลอด ยากจนแทบไม่มีข้าวกิน พออีกฝ่ายเอาผ้ามาให้ทั้งพับแบบนี้ เขาจึงไม่กล้ารับจริง ๆ
“น้องชายคนที่สาม พี่มีวิธีหาเงินของพี่เอง วางใจเถอะ ของพวกนี้ได้มาอย่างถูกต้องสะอาดสะอ้าน พี่หาเงินได้ที่เทศมณฑลแล้วซื้อกลับมา ถึงจะเสียดายเงินอยู่บ้าง แต่คิดว่าพวกเธอช่วยเหลือกันมาตลอดหลายปี เงินยวนพวกนี้ก็ประหยัดไม่ได้หรอก” ระหว่างพูด เธอก็หยิบเนื้อออกมาจากกระเป๋าสะพายหลัง “เนื้อนี่ก็ให้พวกเธอด้วย”
เด็ก ๆ หลายคนเห็นเนื้อแล้วตื่นเต้นกันสุดขีด
“แม่คะ แม่คะ น้าสะใภ้ให้เนื้อด้วย”
“แม่ หนูอยากกินเนื้อ”
“เนื้อ เนื้อ พ่อ เนื้อตั้งเยอะ บ้านเรามีเนื้อกินแล้ว”
เดิมทีคู่สามีภรรยาหยางกงไฉก็อึ้งกับน้ำใจของเธอจนไม่รู้จะพูดอะไรอยู่แล้ว พอเด็ก ๆ ส่งเสียงอึกทึกขึ้นมา ก็ยิ่งทำตัวไม่ถูก
“กิน กิน รู้จักแต่กินทั้งวัน รีบไปดูที่ห้องครัวสิว่าไฟในเตาดับหรือยัง ถ้าไฟดับ วันนี้ก็ไปกินน้ำดิบกันให้หมด”