ยามอาทิตย์อัสดง ณ ใจกลางเมือง
ตามท้องถนนน้อยใหญ่คลาคล่ำไปด้วยผู้คน
เวลานี้ สายตาทั้งหมดจับจ้องไปยังสองร่างบนนภาเบื้องบน
ผู้หนึ่งถือกระบี่แสงเงิน พลังสีขาววาบวับ คมกล้าแผ่ซ่าน
อีกผู้หนึ่งถือกระบี่กลืนมังกร พลังดำขลุ่ยลอยคลุ้ง ใจเย็นเก็บงำ
สองคนดูราวไร้ความเคลื่อนไหว แต่ไอกระบี่ที่พุ่งพล่านไม่ขาดสาย ได้เสียดสีกันในห้วงอากาศว่างเปล่า ส่งเสียงหวีดหวิวที่บีบหัวใจออกมาไม่หยุด
“หลินเฟิง ตามที่บิดาข้ากล่าวไว้ ให้เจ้าก่อนสามกระบวนท่า”
เฉินหัวชูดาบยาว จี้ไปที่หลินเฟิง เอ่ยอย่างฮึกเหิมมั่นใจ “สามกระบวนท่าแล้ว จะเอาชีวิตเจ้าหมานี่!”
“โอหังนัก!”
“แต่ข้าชอบ!!”
“จำได้ว่าการประลองในตระกูลของตระกูลเฉินครั้งก่อน เฉินหัวก็พูดคล้ายกันนี้ แถมให้อีกฝ่ายห้ากระบวนท่า”
“ใช่ ตอนนี้ให้ไอ้ผู้ร้ายที่ชื่อหลินเฟิงนั่นสามกระบวนท่า นับว่ายกย่องมันแล้ว”
คำยั่วยุที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจของเฉินหัว ทำให้ผู้คนในเขตเมืองเดือดพล่านขึ้นมาฉับพลัน
กระทั่งกลุ่มอิทธิพลที่เปิดบ่อนเป็นอาชีพบางส่วน ก็ถึงกับตั้งวงพนันขึ้นกลางถนนเลยทีเดียว
พฤติกรรมเช่นนี้ ทำให้บรรยากาศคึกคักยิ่งขึ้น
หลินเฟิงสีหน้าเย็นชา จ้องมองเฉินหัวอย่างเงียบงัน มองเหมือนจ้องตัวตลกที่กำลังแสดงละคร
พลังดำที่กระบี่กลืนมังกรในมือเขาพ่นออกมา แฝงไว้ด้วยคลื่นพลังงานที่เยือกเย็นถึงขีดสุด
การปะทะกันของทั้งสองฝ่าย สิ่งสำคัญที่สุดคือไม่เผื่อแรงไว้