ตูม!
เมื่อรอยร้าวลามถึงขีดสุด โล่พลังปราณฟ้าดินปกป้องก็พังทลายลงในที่สุด
หมัดของหลินฮ่าวจึงกระแทกเข้าที่อกของอีกฝ่ายอย่างแรง
“แกร๊ก!”
ภายใต้การปะทะอันน่าสะพรึงนั้น หน้าอกของเฉินหัวยุบลงอย่างน่าประหลาด กระดูกภายในแหลกละเอียด
“อ๊ากกก—!”
เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นทันใด ใบหน้าของเฉินหัวบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง ร่างกระเด็นถอยหลัง เลือดพุ่งจากปาก
เมื่อเห็นภาพนั้น เหล่าผู้ชมในเขตเมืองก็ตะลึงงัน
เห็นได้ชัดว่าไม่คาดคิดเช่นกันว่าแค่หมัดเดียวก็เอาชนะอัจฉริยะด้านกระบี่ที่กำลังพุ่งแรงในยุทธภพได้
การต่อสู้อันโหดเหี้ยมนี้เกินความคาดหมายของทุกคน
“ฮว่าเอ๋อร์!”
เมื่อเห็นดังนั้น เฉินเผิงมีสีหน้าตื่นตระหนก พุ่งตัวราวเสือดาว รีบเข้าไปรับเฉินหัวที่บาดเจ็บสาหัส
หลังจากตรวจดูอาการบาดเจ็บ สีหน้าของเฉินเผิงก็มืดหม่นถึงขีดสุด
เขาเงยหน้ามองหลินฮ่าว ตวาดด้วยความเดือดดาล “ไอ้เด็กชั่วช้า เจ้ากล้าทำลายทารกวิญญาณของบุตรข้า! ทำลายพลังยุทธ์เขา!”
รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏที่มุมปากหลินฮ่าว ไม่พูดอะไร
อะไรนะ?
ทารกวิญญาณของเฉินหัวถูกมันทำลายงั้นรึ?!
เมื่อได้ยินดังนั้น ฝูงชนก็ตกตะลึง มองไปยังหลินฮ่าวด้วยความหวาดกลัว
ใครๆ ก็รู้ สองปีก่อนเฉินหัวได้เข้าหอวายุเมฆา กลายเป็นศิษย์โดยตรงของเฟิงชิงหยาง
หากการต่อสู้ครั้งนี้บาดเจ็บเพียงอย่างเดียว ก็ไม่เป็นเรื่องใหญ่