“ชิ ที่แท้ก็แค่แมลงวัน”
เมื่อเห็นแมลงวันกังฟู เฉินต้าจิ่วก็หัวเราะเยาะทันที ไม่ได้สนใจ
แต่สายตาของเขากลับกวาดมองฝูงชนด้วยความระแวดระวัง แววตาดุดันปรากฏ
เขาได้ยินข่าวลับมาว่า มีคนจ้างมือสังหารมาเชือดตน จึงต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ
“ถ้าข้าสืบรู้ว่าใครเป็นผู้จ้าง ข้าจะถลกหนังมันทั้งเป็น!”
เฉินต้าจิ่วคำรามด้วยโทสะ คว้าขวดเหล้าขึ้นมา เงยหน้ากระดกรวดเดียวหมด
ในดวงตาของแมลงวันกังฟูนั้น แสงเย็นเยียบวาบขึ้น ชั่วขณะนี้เป็นจังหวะเหมาะที่สุดสำหรับการลอบสังหาร!
ทันใดนั้น มันพุ่งออกไปด้วยความเร็วสูงสุด บินเข้าประชิดลำคอของเฉินต้าจิ่ว
ฟิ้ว——!
กรงเล็บคมกริบราวใบมีด ขีดผ่านลำคอเขาเสมือนสายฟ้าแลบ ตัดขาดหลอดลมในพริบตา
ทุกอย่างลื่นไหลราวกับเมฆและวารี สำเร็จลงเพียงชั่วกะพริบตา
“อืม?”
เฉินต้าจิ่วรู้สึกเจ็บที่คอ จึงยกมือขึ้นกุมไว้โดยสัญชาตญาณ
แต่วินาทีต่อมา โลหิตมหาศาลพลุ่งออกจากแผล พร้อมเสียง ‘ฟ่อ ๆ’
“พรวด!”
จากนั้นเฉินต้าจิ่วก็อ้าปากกระอักเลือดคำโต ความรู้สึกขาดอากาศหายใจแผ่ซ่านไปทั่วร่าง
ทันใดก็มีเสียง ‘砰’ ดังขึ้น เขาล้มลงกับพื้น ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ดวงตาเปี่ยมความหวาดกลัวค่อย ๆ ดับแสง
“อ๊า——!”
เหตุการณ์กะทันหันทำเอาหญิงงามข้างกายตกใจจนหน้าถอดสี ส่งเสียงกรีดร้อง
เสียงดังได้ปลุกพวกนักเลงและนักพนันทั้งหลายให้ตื่นตะลึง
พริบตานั้น สายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและตื่นตระหนกนับไม่ถ้วนต่างจับจ้องมา
“เฉินต้าจิ่วถูกฆ่า!”
เมื่อเห็นเฉินต้าจิ่วสิ้นใจอย่างไร้สาเหตุ ทุกคนก็ตื่นตระหนก สีหน้าล้วนเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
แม้แต่พวกนักเลงเฝ้าบ่อนก็ยังขวัญหนีดีฝ่อ
เมื่อครู่หัวหน้ายังดี ๆ อยู่ เหตุใดเพียงชั่วพริบตาก็ถูกเชือดคอตาย!?
ใครเล่าจะรู้ แมลงวันโชกเลือดตัวหนึ่ง บินลับออกไปทางหน้าต่างอย่างไร้สุ้มเสียงแล้ว
“ฝีมือไม่เลว”
หลินเฟิงซึ่งยืนรออยู่ตรงหัวมุมถนนมาตลอด ยกยิ้มมุมปาก เอ่ยชมแมลงวันกังฟูที่เกาะอยู่บนบ่า
สำหรับบ่อนพนันที่กำลังโกลาหล สีหน้าของหลินเฟิงยังคงเรียบเฉย เขาหันหลังเดินจากไป
เมื่อมาถึงร้านมืด เพิ่งก้าวข้ามธรณีประตู ผู้จัดการวัยกลางคนเห็นอีกว่าผู้มาเยือนคือหลินเฟิง ก็อดชะงักมิได้
“ไอ้หนุ่มขาใหม่นี่ ไม่ใช่จะคิดว่าพวกนักเลงบ่อนเยอะเกินเลยกลัวจนจะมาขอยกเลิกภารกิจหรอกกระมัง?”
ผู้จัดการวัยกลางคนดูถูกอยู่ในใจ ไม่นึกว่าหลินเฟิงจะทำภารกิจสำเร็จ
เพราะการลอบสังหารปกตินั้น มักลงมือในยามค่ำคืน
ตอนนี้ยังเป็นกลางวันแสก ๆ แถมหลินเฟิงยังกลับมาเร็วถึงเพียงนี้ ผู้จัดการวัยกลางคนจึงเห็นว่าเป็นความขลาดเขลา
สมแล้วที่มือใหม่ย่อมไม่น่าไว้วางใจ
ผู้จัดการวัยกลางคนส่ายหน้าเงียบ ๆ ทว่ากลับยังคงรักษารอยยิ้มแบบมืออาชีพไว้ ถามว่า “ท่านทำภารกิจสำเร็จแล้วหรือไม่?”
“อืม ใช่แล้ว”
หลินเฟิงผงกศีรษะเรียบเฉย
“อะไรนะ!?”
ได้ฟังดังนั้น ผู้จัดการวัยกลางคนก็หน้าชาราวกับฟังผิดหู
เดิมทีเป็นเพียงคำถามส่งเดช และเตรียมดูหลินเฟิงเป็นตัวตลก
ใครจะคิดว่าหลินเฟิงตอบเช่นนี้ เกินกว่าที่เขาคาดหมาย
“ท่านสังหารเฉินต้าจิ่วจริงหรือ?”
ผู้จัดการวัยกลางคนจ้องมองหลินเฟิงด้วยแววตากังขา พลางพูดเน้นว่า “ตามกฎวงการ หากแจ้งภารกิจเท็จ จะต้องถูกตัดลิ้น”
สิ้นเสียง ประตูหลังร้านก็ปรากฏชายชุดม่วงสองคนขึ้นมาฉับพลัน จับจ้องหลินเฟิงด้วยสายตาเย็นชา
ลมหายใจของพวกเขาหนักแน่น เห็นได้ชัดว่าเป็นผู้ฝึกวรยุทธ์ ทั้งยังมีพลังไม่ต่ำกว่าระดับนักรบระดับสอง
ได้ยินบทลงโทษเช่นนี้ คิ้วของหลินเฟิงก็เลิกขึ้นเล็กน้อย ช่างโหดเหี้ยมนัก
“หากไม่เชื่อ ให้ส่งคนไปตรวจสอบที่บ่อนดูก็ได้ว่าเป็นจริงหรือไม่ วิธีตายของเฉินต้าจิ่วคือถูกเชือดคอ”
หลินเฟิงกล่าวอย่างสงบนิ่งไร้กังวล แล้วดึงเก้าอี้มานั่งตามสบาย เตรียมรอฟังข่าว
“ย่อมต้องทำเช่นนั้น”
ผู้จัดการวัยกลางคนไม่เชื่อแน่ชัด กำลังจะเรียกมือเข้ามา ทันใดนั้นชายหนุ่มชุดดำร่างผอมคนหนึ่งก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในร้าน
“ผู้จัดการถง เฉินต้าจิ่วแห่งบ่อนเทียนเทียน เพิ่งถูกคนฆ่ามาเมื่อครู่นี้เอง”
ชายชุดดำเอ่ยออกมาทันทีที่มาถึง “คนที่ลอบสังหารเขาน่าจะเป็นยอดฝีมือยุทธ์ ถึงสามารถลงมือเชือดคอเฉินต้าจิ่วท่ามกลางนักเลงเฝ้าบ่อนพวกนั้นได้อย่างแนบเนียนไร้ร่องรอย”
หา?
ตายเพราะถูกเชือดคอจริง!
ได้ฟังดังนั้น ผู้จัดการวัยกลางคนก็สูดลมหายใจเย็นวาบ
เขามองไปที่หลินเฟิงด้วยสีหน้าตื่นตะลึง รู้แก่ใจดีว่า ยอดฝีมือยุทธ์ที่ถูกกล่าวถึง ก็คือผู้นี้ตรงหน้า!
“เป็นอย่างไร?”
หลินเฟิงไขว่ห้าง น้ำเสียงเรียบ ๆ สื่อความชัดเจน
“ผู้น้อยมีตาแต่ไร้แวว สิ่งใดที่ล่วงเกินเมื่อครู่ ขอท่านได้โปรดให้อภัยด้วย”
ผู้จัดการวัยกลางคนใจสั่น รีบโค้งคำนับอย่างนอบน้อม แววตาเต็มไปด้วยความยำเกรง
หลินเฟิงนิ่งเงียบ สำหรับเหตุที่ผู้จัดการวัยกลางคนเอ่ยปากกังขาเมื่อครู่ เขากลับไม่รู้สึกขุ่นเคืองแต่อย่างใด
สิ่งที่เขาใส่ใจมากกว่าคือค่าตอบแทนในฐานะมือสังหาร จะรับได้เลยตอนนี้หรือไม่
ท่วงท่าเงียบขรึมของหลินเฟิงนั้น ในสายตาผู้จัดการวัยกลางคนกลับสื่อความหมายอีกอย่าง
“ยอดฝีมือผู้นี้ มิได้กำลังคิดจะกลับมาคิดบัญชีกับตนภายหลังกระมัง?”
คิดถึงตรงนี้ ผู้จัดการวัยกลางคนก็กลืนน้ำลายอย่างลับ ๆ เหงื่อเย็นผุดเต็มหัว
“เนื่องจากท่านมีประสิทธิภาพสูงอย่างยิ่ง ค่าคอมมิชชั่นสามส่วนสำหรับภารกิจครั้งนี้ ทางร้านขอยกเว้นให้”
ชายวัยกลางคนกล่าวพลางยิ้มประจบ
เพื่อไถ่โทษความผิดเมื่อครู่ เขาจึงเจียดเงินส่วนตัวออกมา หยิบธนบัตรทองสิบใบ
ธนบัตรทองเหล่านี้มาจากหอการค้าพันเจริญ แต่ละใบมีมูลค่าหมื่นตำลึง
หลินเฟิงย่อมไม่เกรงใจ รับธนบัตรทองทั้งสิบใบมาโดยตรง
เมื่อเห็นฟ้าเริ่มมืด หลินเฟิงก็ไม่คิดจะรับงานต่ออีก หันหลังเดินจากไป
“เชิญท่านไปโดยสวัสดิภาพ ขอให้มีโอกาสแวะมาอีก”
ผู้จัดการวัยกลางคนรีบเดินตุปัดตุเป๋ตามออกไป คำนับส่งถึงหน้าประตูร้าน
ในความคิดของเขา ด้วยวิชาลอบสังหารขั้นสูงของหลินเฟิงเช่นนี้ ย่อมสามารถรับภารกิจระดับกลาง หรือกระทั่งระดับยากขึ้นไปได้ แต่กลับเลือกเพียงภารกิจระดับธรรมดา
ด้วยข้อนี้ ผู้จัดการวัยกลางคนจึงรู้สึกฉงนยิ่งนัก
“ผู้อาวุโสท่านนี้คงอยู่ ๆ ก็คันไม้คันมือ ว่างงานเลยมารับงานเล่นแก้เบื่อกระมัง…”
ผู้จัดการวัยกลางคนพึมพำกับตนเอง เมื่อถึงขั้นนี้แล้ว ไหนเลยจะยังกล้าดูหมิ่นอีก
“ผู้จัดการถง คนลึกลับเมื่อครู่คือใครกัน?”
มองแผ่นหลังของหลินเฟิงที่จากไป ชายหนุ่มชุดดำถามด้วยความสงสัย
“เขาก็คือคนที่มารับงานสังหารเฉินต้าจิ่วเมื่อสิบกว่านาทีก่อน จิงเคอ”
พอได้ยินคำกล่าวของผู้จัดการวัยกลางคน ชายหนุ่มชุดดำก็ตัวสั่นทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง
ดีนะที่เมื่อครู่ไม่ได้พูดจาไร้สาระ มิฉะนั้นคงแย่แล้ว
ลูกกระเดือกของชายหนุ่มชุดดำขยับกลืนน้ำลายอย่างหนักหน่วง เมื่อนึกถึงสภาพคอถูกเชือดของเฉินต้าจิ่ว ก็อดใจสะท้านอยู่มิได้
ขณะนั้น หลินเฟิงเดินเข้าไปในมุมเปลี่ยวของถนนสายหนึ่ง จึงถอดหมวกสานและเปลื้องเสื้อนอกทิ้งไว้ที่มุมนั้น
วันนี้ที่พบกับจ้าวหลิงเอ๋อร์ในร้านมืด แม้จะมีหมวกสานบังใบหน้า ทว่าเสื้อผ้าบนร่างกลับไม่เปลี่ยน
ด้วยมันสมองอันเฉลียวฉลาดของจ้าวหลิงเอ๋อร์ หากกลับไปทั้งที่สวมเสื้อผ้าชุดนี้ เกรงว่าจะชวนให้นางระแวงสงสัย
ดังนั้นเพื่อปกปิดสถานะมือสังหาร หลินเฟิงจึงต้องรอบคอบ ไม่อาจเปิดเผยรายละเอียดเล็กน้อยใด ๆ ได้