ทันใดนั้น หลินฮ่าวใช้สายตาร่วมกับแมลงวันกังฟู มองหลินหว่านหรงด้วยแววตาค่อนข้างซับซ้อน
"ที่แท้พี่หว่านก็งดงามถึงเพียงนี้..."
เขาพึมพำเบา ๆ ก่อนจะหมุนตัวจากไป
"ช่างเป็นแผ่นหลังที่คุ้นเคยยิ่งนัก"
จ้องมองร่างของหลินฮ่าวที่เดินไปถึงทางออกของสถานประมูล หลินหว่านหรงรู้สึกสะดุดใจเล็กน้อย
นางทอดสายตางามพลางถอนหายใจแผ่วเบา "นับวันดูแล้ว ข้ากับหลินฮ่าวก็มิได้พบหน้ากันครึ่งปีแล้ว ไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่จวนสกุลจ้าวจะเป็นอย่างไรบ้าง..."
จากนั้น งานประมูลดำเนินต่อไป แต่หลินฮ่าวกลับก้าวออกจากประตูใหญ่ของศูนย์กลางตลาดแลกเปลี่ยนไปแล้ว
แม้เขาจะอยากชมกระบวนการประมูลยิ่งนัก แต่น่าเสียดายที่ถุงเงินเบาหวิว ต่อให้ถูกใจสิ่งของชิ้นใด ก็ได้แต่ยืนมองตาปริบ ๆ
สู้ถอยออกมาแต่เนิ่น ๆ ยังจะดีกว่า จะได้ไม่ปล่อยให้คืนยาวฝันมาก
เมื่อเลี้ยวเข้าสู่มุมถนน แมงมุมหมาป่าที่รออยู่ที่นี่ตลอดก็รีบคลานเข้ามา
หลินฮ่าวยื่นมือออก รองรับแมงมุมหมาป่าไว้ในฝ่ามือ
"เกราะนี้คุณภาพดีไม่เลว หากมีสัตว์เลี้ยงตัวใหม่ในภายหน้า ค่อยไปให้ท่านปรมาจารย์อู่หลอมสร้าง"
มองดูเกราะที่อยู่บนตัวแมงมุมหมาป่า หลินฮ่าวเอ่ยชมอยู่เงียบ ๆ
มองเห็นตำแหน่งที่ถูกไอปราณกระบี่ฟันใส่ เพียงทิ้งร่องรอยตื้น ๆ เอาไว้เท่านั้น หาได้บาดเจ็บถึงร่างกายไม่
เมื่อมาถึงร้านมืด มีเพียงผู้จัดการถงเฝ้าร้านอยู่คนเดียว
ส่วนจ้าวหลิงเอ๋อร์ เห็นชัดว่าเพียงแค่มาเป็นครั้งคราวเพื่อประเมินระดับภารกิจ
ตามความคิดของหลินฮ่าว ยามนี้นางควรจะอยู่ที่จวนสกุลจ้าวหมั่นฝึกฝนเพียรบำเพ็ญ รอคอยการเปิดเทอมของสำนักศึกษาเทียนเหยี่ยนในอีกสองเดือนให้หลัง