ศักราชสากล 9618 เข้าสู่ฤดูหนาว
ทั่วทั้งทวีปชางฉง ลมหนาวระรัวพัดกระหน่ำราวกับจะเจาะทะลุถึงกระดูก
ส่วนที่นครหลวงของต้าหยานหวังเฉา หิมะโปรยปรายมาเนิ่นนานแล้ว
เกล็ดหิมะปลิวว่อนทั่วฟ้า หลังคาบ้านทุกหลังคาเรือนซ้อนทับด้วยหิมะหนานุ่ม
หากมองออกไปไกลสุดลูกหูลูกตา มีเพียงสีขาวโพลนเป็นผืนกว้างใหญ่
อาจเป็นเพราะมหกรรมเฉลิมฉลองแห่งชาติที่จัดขึ้นทุกสิบปีใกล้จะมาถึง
ร้านรวงบนท้องถนนต่างเริ่มประดับป้ายคำขวัญฉลอง โฆษณาสินค้าของตน หวังทำกำไรก้อนโตในวันงาน
ทว่าเบื้องหลังบรรยากาศที่ดูรื่นเริงเช่นนี้ ภายในราชสำนักเวลานี้แต่ละขั้วอำนาจกลับเต็มไปด้วยกระแสใต้น้ำเชี่ยวกราก
หากเทียบกับสองปีก่อน การแก่งแย่งชิงดีทวีความรุนแรงจนเกินจะควบคุม!
และในยามนี้เอง ณ จวนของอัครมหาเสนาบดีหวัง ทางใต้ของเมือง
ภายในห้องตำรา ชายผู้หนึ่งในอาภรณ์หรูหรานั่งสง่าอยู่หน้าโต๊ะเขียนหนังสือ
ผู้นี้คือองค์ชายใหญ่เหยียนเผิง
ผ่านการสั่งสมสองปี อำนาจบารมีระหว่างคิ้วของเขายิ่งเข้มข้น ทั้งยังแฝงไอสังหารเพิ่มอีกหลายส่วน
เห็นได้ชัดว่า ความทะเยอทะยานที่พอกพูนขึ้นทุกวัน ทำให้องค์ชายใหญ่รู้สึกว่าตนคู่ควรเป็นอ๋องอัคคีคนใหม่โดยไร้ข้อกังขา
แม้แต่กิริยาอาการยังเริ่มเลียนแบบองค์ราชันโดยไม่รู้ตัว
"องค์ชายใหญ่ เรื่องที่พระองค์ทรงมอบหมาย ข้าจัดการเรียบร้อยแล้ว"
เบื้องข้าง อัครมหาเสนาบดีหวังในชุดเกราะเต็มยศเอ่ยเสียงต่ำอย่างมั่นใจ "บัดนี้ทุกสิ่งพร้อมสรรพ เพียงแต่รอจังหวะสุดท้ายเท่านั้น"