เวลานี้ ภายในสุสานโบราณ
ซากศพกิ้งก่าสายฟ้าจำนวนมากเกลื่อนกลาดไปทั่วทุกหนแห่ง โลหิตชโลมพื้นดินแดงฉานสะดุดตา
หลินเฟิงขี่อยู่บนหลังเสืออัคคีเกล็ดเพลิง มือกุมกระบี่กลืนมังกร จ้องมองเงาอสูรที่ยังคงคำรามทะลักออกมาจากช่องทางเดินต่างๆ อย่างต่อเนื่อง เขาอดไม่ได้ที่จะแอบลิ้นค้าง
สองปีผ่านไป เกรงว่ากิ้งก่าสายฟ้าทั่วทั้งบริเวณเทือกเขาสัตว์อสูรแห่งนี้ คงย้ายรกรากมาที่นี่กันหมดแล้ว และตั้งให้เป็นรังใหม่
กิ้งก่าสายฟ้าน้อยใหญ่ จำนวนมหาศาลถึงเพียงนั้น มากมายนับหลายร้อยตัว
หากปราศจากเหล่าสัตว์เลี้ยงคู่กายคอยช่วยเหลือ เพียงลำพังตัวเขาเอง ไม่มีทางสังหารฝ่าวงล้อมออกไปได้เลย
แม้ตอนนี้จะเหนื่อยล้าอยู่บ้าง ทว่าประกายจิตสังหารในดวงตาของหลินเฟิงกลับยิ่งดุเดือดและเร่าร้อนมากขึ้น
นี่คือการต่อสู้ครั้งแรกหลังจากที่เขาทวงคืนการมองเห็น ความรู้สึกนั้นช่างพลุ่งพล่านในหัวใจอย่างที่สุด
"โฮก!"
ทันใดนั้น เสียงคำรามกัมปนาทสะท้านฟ้า ก็พลันดังขึ้นจากกลางฝูงอสูรเบื้องหน้า
ในเสียงคำรามนั้น ประหนึ่งแฝงไว้ด้วยพลังอัสนีอันรุนแรงยิ่ง กระทั่งทำให้มิติโดยรอบบิดเบี้ยวขึ้นเลือนราง
ดวงตาหลินเฟิงหรี่ลงเล็กน้อย ก็เห็นว่าเป็นกิ้งก่าอสูรยักษ์ตัวหนึ่ง ทั่วร่างปกคลุมด้วยเกล็ดสีม่วงเข้ม สันหลังมีแผ่นกระดูกแหลมคมยื่นออกมาเป็นปุ่มๆ
รูปร่างของมัน เมื่อเทียบกับกิ้งก่าสายฟ้าตัวอื่น สูงใหญ่กว่าอย่างเห็นได้ชัด แสงอัสนีที่กระเพื่อมบนร่างก็ยิ่งดุร้ายกว่า
ไม่ยากที่จะดูออก สัตว์อสูรยักษ์ตัวนี้ คือราชาแห่งกิ้งก่าสายฟ้าฝูงนี้อย่างแน่นอน
และพลังของมัน กลับถึงขั้นเป็นสัตว์อสูรระดับเก้า!
ทันทีที่ราชากิ้งก่าสายฟ้าปรากฏตัว ดวงตาสีแดงดุร้ายของมันก็จับจ้องไปยังมนุษย์ที่มันคิดว่าอ่อนแอที่สุด