ด้านนอกโรงอาบน้ำ
ภายใต้การบัญชาของหม่าเทียนอวิ๋น คนรับใช้ทั้งหมดหลั่งไหลเข้าไปด้านใน
ด้านนอก ชั่วพริบตาจึงเหลือเพียงเขากับหลินฮ่าวสองคน
“เสี่ยวจู เอาแค่พอสมควรก็พอ”
เมื่อเห็นว่าหม่าเทียนอวิ๋นไร้ผู้ช่วยอยู่ข้างกาย หลินฮ่าวจึงคิดจะสั่งสอนอีกฝ่ายสักหน่อย
หลังจากได้รับคำสั่ง แมงมุมหมาป่าก็ย่องออกจากกระเป๋าอย่างเงียบเชียบ พุ่งใยแมงมุมใส่หม่าเทียนอวิ๋นโดยตรง
เป้าหมายที่มันยิงดูเหมือนตั้งใจให้เฉียดไปถูกเป้ากางเกงของหม่าเทียนอวิ๋น
“อ๊าก——!”
ชั่วพริบตา เสียงร้องโหยหวนน่าเวทนาราวกับหมูถูกเชือดก็ดังก้องขึ้นทันที
หม่าเทียนอวิ๋นเอามือทั้งสองกุมหว่างขา จากนั้นก็ล้มลงกับพื้นพร้อมน้ำลายฟูมปาก ร่างกายสั่นเทาไม่หยุด
พิษทำร้ายเช่นนี้ ต่อให้รักษาหายดีในภายภาคหน้า สมรรถภาพด้านนั้นก็ต้องสูญสิ้นโดยสิ้นเชิง
ครึ่งชีวิตที่เหลือ เขาได้แต่เป็นขันทีที่มีของครบแต่ใช้การไม่ได้แล้ว
เสียงร้องโหยหวนของหม่าเทียนอวิ๋นทำให้เหล่าคนรับใช้ที่ทะลักเข้าไปในโรงอาบน้ำพากันกรูออกมาอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นสภาพน่าสังเวชของผู้ช่วยพ่อบ้านถูกพิษ ทุกคนก็อดสูดลมหายใจเย็นวาบไม่ได้ ต่างตกตะลึงไปตามๆ กัน
และในยามนี้ บรรดาหญิงสาวและสตรีสูงศักดิ์ตระกูลจ้าวในโรงอาบน้ำหญิงก็พากันวิ่งออกมาเพราะเสียงเอะอะด้านนอก ต่างสวมเสื้อคลุมกาย
ในจำนวนนั้นรวมถึงจ้าวหลิงเอ๋อร์ด้วย
ยามนี้นางอาจเพราะเพิ่งอาบน้ำเสร็จ จึงมีไอหมอกลอยกรุ่นทั่วร่าง งดงามราวกับดอกบัวพ้นน้ำ สวยจนผู้คนแทบลืมหายใจ
“ผู้ช่วยพ่อบ้านหม่าเป็นอะไร?”
จ้าวหลิงเอ๋อร์สีหน้ายังเย็นชา มองไปที่ผู้ช่วยพ่อบ้านหม่าแวบหนึ่ง แล้วกวาดตามองเหล่าคนรับใช้ที่ตื่นตระหนก