สำนักศึกษาเทียนเหยี่ยน ชั้นปีที่หนึ่ง แบ่งสถานที่เรียนออกเป็นสองตำหนักขนาดมหึมา
ตำหนักเสวียนอู่ เน้นสอนกระบวนท่ากระบี่ กระบวนท่าดาบ และกระบวนท่ายุทธ์แขนงต่าง ๆ เป็นหลัก
ตำหนักหลิงเมี้ยว ถ่ายทอดวิทยายุทธ์ แนวทางคาถาวิชาและอักขระ เป็นหลักสูตรบำเพ็ญเพียร
ด้วยเหตุที่สองตำหนักตั้งอยู่ทิศตะวันออกและตะวันตก
กลางทาง ฉินอวี่จึงแยกทางกับหลินฮ่าวและพวก
“พี่ฮ่าว เมื่อวานตอนทดสอบประเมิน ข้าจำได้ว่าท่านบอกจะทดสอบพรสวรรค์ด้านคาถาวิชา”
ระหว่างทาง เหลยเหมิงถามด้วยความสงสัย “ท่านฝึกทั้งยุทธ์และเวทจริงหรือ”
หลินฮ่าวยิ้มเรียบ ๆ กล่าวว่า “ข้าพอจะรู้คาถาวิชาอยู่บ้าง ทว่าเป็นเพียงรู้แค่ผิวเผินเท่านั้น”
ได้ยินดังนั้น เหลยเหมิงแววตาเป็นประกาย ยกย่องว่า “พี่ฮ่าว แม้ท่านจะมีนัยน์ตาพิการ แต่ในหมู่คนวัยเดียวกัน นับเป็นผู้ที่ข้าเคยพบแล้วมุมานะที่สุด”
หลินฮ่าวยกมุมปาก ยิ้มบางโดยไม่กล่าววาจา
จากนั้น เขาอาศัยการมองเห็นของซื่อเป่าเหลือบมองคันธนูเหล็กที่เหลยเหมิงสะพายหลัง อดถามไม่ได้ว่า “ข้าเห็นเจ้าสะพายคันธนูเหล็กนี้ทุกวัน ไม่หนักหรือ”
เหลยเหมิงยิ้มซื่อ ๆ ผงกศีรษะ “หนัก ขั้นต่ำก็ห้าร้อยกว่าชั่ง”
ฟังคำนี้ หลินฮ่าวรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
ห้าร้อยกว่าชั่ง เทียบเท่าเกราะทับทรวงแรงโน้มถ่วงที่เขาสวมอยู่ตอนนี้ซึ่งปรับไว้ที่แรงโน้มถ่วงสิบเท่า
น้ำหนักระดับนั้น เขารู้ซึ้งแก่ใจ
“ข้ามีถุงเก็บของเหลืออยู่หนึ่งใบ หากเจ้าไม่รังเกียจ จะให้เจ้ายืมใช้”
คำพูดของหลินฮ่าว ค่อนข้างอ้อมค้อม
เขารู้ว่าเหลยเหมิงมาจากเขตภูเขายากไร้ ไม่มีทรัพย์สินอันใด จึงเปลี่ยนจาก ‘ให้’ เป็น ‘ยืม’ เพื่อรักษาศักดิ์ศรีของอีกฝ่าย
ไม่คาดคิด เหลยเหมิงกลับส่ายหน้า ยิ้มจนเห็นไรฟันว่า “ไม่ต้องแล้ว ข้าเองก็มีถุงเก็บของหนึ่งใบ”
กล่าวจบ เหลยเหมิงดึงเชือกเอ็นวัวที่คล้องคอออกมา เห็นที่ปลายสายผูกถุงเก็บของสีแดงใบหนึ่ง
ดูจากวัสดุแล้ว ดูไม่ใช่ของต่ำเกรด
“เช่นนั้นก็ดี”
หลินฮ่าวเกิดรอยยิ้มที่มุมปาก แล้วถามว่า “ที่เจ้าไม่เก็บคันธนูเหล็กเข้าไปในถุงเก็บของ หรือว่าอาศัยน้ำหนักนี้ฝึกฝนร่างกาย”
“ถูกต้อง”
เหลยเหมิงผงกศีรษะ “คันธนูนี้คือสมบัติตกทอดประจำตระกูลของข้า นามว่าธนูทะลุเมฆา”